การจัดการเชิงกลยุทธ์ของการจัดงานไมซ์เพื่อความยั่งยืน: การก้าวข้ามความย้อนแย้งด้านต้นทุนมุ่งสู่ฉันทานุมัติจากสังคมในการดำเนินธุรกิจ

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์หลักเพื่อศึกษาสถานะปัจจุบัน อุปสรรค และการจัดการเชิงกลยุทธ์ของการจัดงานไมซ์ (MICE) เพื่อความยั่งยืนในประเทศไทย โดยมุ่งเน้นวิเคราะห์การเปลี่ยนผ่านจากกิจกรรมความรับผิดชอบต่อสังคม (CSR) ไปสู่ "ใบอนุญาตทางสังคมในการดำเนินงาน" (Social License to Operate) ภายใต้มาตรฐานสากล ISO 20121:2024 งานวิจัยนี้ใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) ผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth Interviews) กับผู้ให้ข้อมูลหลักจำนวน 20 ท่าน ซึ่งประกอบด้วยผู้กำหนดนโยบาย ผู้ประกอบการสถานที่จัดงาน ผู้จัดงาน และซัพพลายเออร์ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล ผลการวิจัยพบว่าอุตสาหกรรมไมซ์ของไทยกำลังเผชิญกับ "ช่องว่างเชิงโครงสร้าง" (Structural Gaps) 4 ประการ ได้แก่ ความไม่เชื่อมโยงของนโยบาย (Policy Disconnect), กับดักด้านต้นทุน (Cost Paradox) ซึ่งลดทอนศักยภาพของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม (SMEs), ช่องว่างทางทักษะ (Skills Gap), และความเสี่ยงด้านสิทธิมนุษยชนในห่วงโซ่อุปทาน จากข้อค้นพบเหล่านี้ งานวิจัยได้สังเคราะห์ "โมเดลกลยุทธ์ 5-Is" (Intention, Integration, Implementation, Inclusivity, Impact) เพื่อเป็นกรอบแนวคิดในการยกระดับขีดความสามารถในการแข่งขันของอุตสาหกรรมไมซ์ไทยสู่เวทีโลกอย่างยั่งยืน โดยบูรณาการแนวคิดฐานทรัพยากร (RBV) และทฤษฎีผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย (Stakeholder Theory) เพื่อสร้างความยืดหยุ่นและภูมิคุ้มกันให้กับอุตสาหกรรม