การบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้มีชีวิตกลุ่มโรงเรียนบ้านท่าสาป จังหวัดยะลา

Main Article Content

Naowarat Treepaiboon

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอแนวทางการบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้มีชีวิตกลุ่มโรงเรียนบ้านท่าสาป อำเภอเมือง จังหวัดยะลา โดยเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง ได้แก่ นักเรียน เจ้าหน้าที่ห้องสมุด และผู้บริหารโรงเรียนในกลุ่มโรงเรียนบ้านท่าสาป จำนวน 42 คน จาก 3 โรงเรียน ได้แก่ โรงเรียนบ้านท่าสาป โรงเรียนบ้านสาคอ และโรงเรียนบ้านลิมุด (บุญชอบ สาครินทร์) การดำเนินการใช้กระบวนการแบบมีส่วนร่วม 4 กระบวนการ ประกอบด้วย 1) การวิเคราะห์ปัญหา 2) การวางแผนแก้ไขปัญหา 3) การดำเนินการตามแผน และ 4) การประเมินผลการดำเนินการ กิจกรรมที่ดำเนินการเพื่อสร้างความเปลี่ยนแปลง ประกอบด้วย 1) การส่งเสริมแหล่งเรียนรู้ในโรงเรียน ได้แก่ การพัฒนาสภาพแหล่งเรียนรู้มีชีวิตกลุ่มโรงเรียนบ้านท่าสาป 2) การส่งเสริมการเรียนรู้จากแหล่งเรียนรู้ภายนอกโรงเรียน ได้แก่ การศึกษาเส้นทางแหล่งเรียนรู้ภายในมหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา และ 3) กิจกรรมติดตามประเมินผลการบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้มีชีวิต ผลวิจัยพบว่า 1) การจัดสภาพบรรยากาศห้องสมุดให้เป็นแหล่งเรียนรู้มีชีวิต ทำให้การใช้บริการห้องสมุดเพิ่มมากขึ้น 2) การจัดกิจกรรมเสริมสร้างการเรียนรู้จากแหล่งเรียนรู้มีชีวิตทั้งภายในและภายนอกโรงเรียน ทำให้ผู้เรียนมีนิสัยใฝ่เรียนรู้เพิ่มมากขึ้น และ 3) แนวทางการสร้างเครือข่ายในการบริหารจัดการแหล่งการเรียนรู้มีชีวิต ทำให้ห้องสมุดได้รับงบประมาณจัดซื้อหนังสือและทรัพยากรห้องสมุดเพิ่มมากขึ้น ส่งผลให้นักเรียนเข้าใช้บริการห้องสมุดเพิ่มขึ้น มีความเชื่อมั่นในตนเองเพิ่มขึ้น กล้าแสดงออก และกระตือรือร้นในการทำกิจกรรมต่าง ๆ ทั้งภายในและภายนอกโรงเรียน 


 

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
Treepaiboon, N. (2019). การบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้มีชีวิตกลุ่มโรงเรียนบ้านท่าสาป จังหวัดยะลา. วารสารวิจัยเพื่อการพัฒนาเชิงพื้นที่, 11(4), 366–380. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/abcjournal/article/view/194098
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

คำ วงค์เทพ. (2554). การศึกษาการบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้ของโรงเรียนในอำเภอแม่ลาน้อย สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาแม่ฮ่องสอน เขต 2. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่, คณะครุศาสตร์, สาขาการบริหารการศึกษา.

นิภา แย้มวจี. (2552). การใช้ประโยชน์จากแหล่งการเรียนรู้ในสถานศึกษา. สืบค้นเมื่อ 7 มิถุนายน 2562. จาก https://www.myfirst brain.com/.

พยุง ใบแย้ม, พนม พงษ์ไพบูลย์, และกรัณย์พล วิวรรชมงคล. (2558). การพัฒนารูปแบบการใช้แหล่งเรียนรู้ในท้องถิ่นที่เหมาะสมเพื่อการจัดการศึกษาในระดับประถมศึกษา. วารสารสารสนเทศ. 14(1), 23-43.

มนัสปอง ศรีทอง. (2549). การพัฒนาห้องสมุดโรงเรียนให้เป็นแหล่งเรียนรู้ที่มีชีวิต. สืบค้นเมื่อ 9 มิถุนายน 2562. จาก http:// elibrary.nfe.go.th/eliblife.php.

เมตต์ เมตต์การุณ์จิต. (2553). การบริหารจัดการศึกษาแบบมีส่วนร่วม: ประชาชน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นและ
ราชการ. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: บุ๊คพอยท์.

วิจารณ์ พานิช. (2558). การเรียนรู้สู่การเปลี่ยนแปลง. กรุงเทพฯ: เอส.อาร์.พริ้นต์ติ้ง แมสโปรดักส์.

ศุภชัย โชติกิจภิวาทย์. (2562). แนวคิดการปฏิรูปการศึกษา ในศตวรรษที่ 21. สืบค้นเมื่อ 18 กรกฎาคม 2562. จาก https://sites.google.com/site/edtechthaksin/naewkhid-kar-ptirup-kar-suksa-ni-stwrrs-thi-21-
changing-education- paradigms.

สรวงพร กุศลส่ง และคณะ. (2554). โครงการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ธรรมชาติเพื่อส่งเสริมพฤติกรรมการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมของเด็กปฐมวัย (รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์). เพชรบูรณ์: มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์.

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษายะลา เขต 1. (2562). นโยบายการพัฒนาการศึกษา. สืบค้นเมื่อ 26 มิถุนายน 2562. จาก http://www.yala1.go.th/web/index.php/form-download?id=82.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2549). แนวปฏิบัติการจัดการศึกษาของสถานศึกษานิติบุคคลในสังกัดเขตพื้นที่การศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธ ศาสนาแห่งชาติ.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2545). กระบวนการเรียนรู้จากแหล่งเรียนรู้ในชุมชนและธรรมชาติ. กรุงเทพฯ: วัฒนาพานิชย์.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2553). แผนพัฒนาการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ (ฉบับที่11) พ.ศ. 2555–2559. กรุงเทพฯ: สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ.

อภิษฎา ทองสอาด. (2562). การตระหนักรู้ของชุมชนถึงคุณค่าเมืองเก่าสงขลาสู่เยาวชนผ่านกระบวนการเรียนรู้
แบบมีส่วนร่วม. วารสารวิจัยเพื่อพัฒนาเชิงพื้นที่, 11(1), 1-21.