องค์กรภาคประชาสังคมและบทบาทในการควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ประชาสังคมเป็นภาคส่วนของสังคมที่ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของรัฐและภาคธุรกิจ องค์กรภาคประชาสังคมมีบทบาทในการช่วยแก้ไขปัญหาในพื้นที่ของสังคมที่ภาครัฐและธุรกิจเข้าไปไม่ถึง ในช่วงทศวรรษที่ 1990 องค์การภาคประชาสังคมเริ่มมีบทบาทในด้านสาธารณสุขมากขึ้น เนื่องจากกิจกรรมของภาคประชาสังคมสอดคล้องกับแนวคิดการสาธารณสุขที่ให้ชุมชนเข้ามามีส่วนร่วม ในช่วงเวลาเดียวกันภาคประชาสังคมในประเทศไทยก็มีบทบาทต่อการเปลี่ยนแปลงของสังคมในทางการเมือง ในช่วงจังหวะก่อนและหลังการเกิดขึ้นของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2540 ระบบนิเวศน์ทางสังคมได้เปิดโอกาสให้ภาคประชาสังคมมีส่วนร่วมกับความเปลี่ยนแปลงของสังคม และมีการเกิดขององค์กรอย่าง สสส. ที่ทำหน้าที่เป็นแหล่งทุนให้แก่ภาคประชาสังคมทดแทนการลดลงของงบประมาณจากแหล่งทุนต่างประเทศ องค์กรภาคประชาสังคมได้ผนวกเอาภารกิจเดิมกับภารกิจที่ได้รับการสนับสนุนจาก สสส.ในกรณีของประเด็นด้านการควบคุมปัญหาจากแอลกอฮอล์ได้ก่อให้เกิดการรณรงค์ เช่น งดเหล้าเข้าพรรษา สวดมนต์ข้ามปี ซึ่งเป็นการประยุกต์แนวคิดทางศาสนาเข้ากับการรณรงค์เพื่อลดปัญหาจากแอลกอฮอล์ องค์กรภาคประชาสังคมที่ทำงานด้านแอลกอฮอล์ในประเทศไทยมีที่มาจากองค์กรทางศาสนา ด้านความรุนแรงในครอบครัว และอดีตผู้นำนักศึกษา กิจกรรมในปัจจุบันก็มีรูปแบบที่ผนวกภารกิจเดิมมาใช้ในการรณรงค์เพื่อการควบคุมปัญหาแอลกอฮอล์ องค์กรภาคประชาสังคมได้ช่วยทำหน้าที่หนุนเสริมการทำงานของภาครัฐ รวมทั้งมีตัวอย่างความสำเร็จจากกิจกรรมรณรงค์ที่ภาคประชาสังคมจัดขึ้นเอง ได้แก่ การรณรงค์งดเหล้าเข้าพรรษา ซึ่งทำให้ผู้ที่ดื่มแอลกอฮอล์ส่วนใหญ่มีการปรับลดการดื่มลงในช่วงของการรณรงค์
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Area Based Development Research Journal values copyright protection and licensing to safeguard author rights and facilitate the appropriate dissemination of research. Our policies ensure openness, accessibility, and attribution. Authors retain copyright ownership, and articles are published under a Creative Commons Attribution License (CC BY), allowing sharing, adaptation, and proper attribution. Authors have the freedom to publish under the CC BY license, granting broad reuse and distribution permissions. The journal supports posting articles on third-party repositories, adhering to institutional and funding restrictions. Author guidelines detail copyright and licensing requirements, empowering authors with knowledge about their rights and responsibilities. These policies cultivate an environment of collaboration, openness, and responsible sharing, benefiting authors and the research community while honoring intellectual property rights.
เอกสารอ้างอิง
Blas, E., Gilson, L., Kelly, M. P., Labonte, R., Lapitan, J., Muntaner, C., ... Vaghri, Z. (2008). Addressing social determinants of health inequities: What can the state and civil society do?. Lancet, 372(9650), 1684-1689.
Greer, S. L., Wismar, M., Pastorino, G., & Kosinska, M. (2017). Civil society and health. United Kingdom: The European Observatory on Health Systems and Policies, WHO Regional Office for Europe.
Health Promotion Foundation Act (B.E. 2544). (2001). Retrieved February,1 2020, from: http://web.krisdika.go.th/data/law/law2/%A1109/%A1109-20-9999-update.htm.
Jareg, P., & Kaseje, D. C. (1998). Growth of civil society in developing countries: Implications for health. Lancet, 351(9105), 819-822.
Kittayarak, K. (2003). The Thai Constitution of 1997 and its implication on criminal justice reform. Resource Material Series of United Nations Asia and Far East Institute For the Prevention of Crime and the Treatment of Offenders, 60, 107-117.
Parks, T. (2008). The rise and fall of donor funding for advocacy NGOs: Understanding the impact. Development in Practice, 18(2), 213-222.
Pongsapich, A. (1999). Politics of civil society. Southeast Asian Affairs, 1, 325-335.
Pongutta, S., Suphanchaimat, R., Patcharanarumol, W., & Tangcharoensathien, V. (2019). Lessons from the Thai health promotion Foundation. Bulletin of the World Health Organization, 97(3), 213.
Saengow, U. (2019). Drinking abstinence during a 3-month abstinence campaign in Thailand: Weighted analysis of a national representative survey. BMC Public Health, 19(1), 1688.
Siwaraksa, P. (2002). The birth of the Thai Health fund. Bangkok: Thai Health Promotion Foundation.
Sopitachasak, S., Adulyanon, S., & Lorthong, L. (2015). Thai health promotion foundation: Innovative enabler for health promotion. World Health & Population, 16(1), 62-71.
Vallath, N., Tandon, T., Pastrana, T., Lohman, D., Husain, S. A., Cleary, J., ... Rajagopal, M. (2017). Civil society-driven drug policy reform for health and human welfare—India. Journal of Pain and Symptom Management, 53(3), 518-532.
Vanichvatana, S. (2007). Thailand real estate market cycles: case study of 1997 economic crisis. Government Housing Bank Journal, 1(1), 38-47.
Wasi, P. (2000). Triangle that moves the mountain and health systems reform movement in Thailand. Bangkok: Health Systems Research Institute (HSRI).
Watabe, A., Wongwatanakul, W., Thamarangsi, T., Prakongsai, P., & Yuasa, M. (2017). Analysis of health promotion and prevention financing mechanisms in Thailand. Health Promotion International, 32(4), 702-710.
