การเรียนรู้เพื่อการเปลี่ยนแปลงของมหาบัณฑิตทางการศึกษาสาขาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยการการเรียนรู้เพื่อการเปลี่ยนแปลงของมหาบัณฑิตทางการศึกษา สาขาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี เป็นการวิจัยแบบผสมผสานมีวัตถุประสงค์ ดังนี้ 1) เพื่อศึกษาการเรียนรู้เพื่อการเปลี่ยนแปลงของมหาบัณฑิตทางการศึกษา สาขาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี 2) เพื่อทราบข้อเสนอแนะการเรียนรู้เพื่อการเปลี่ยนแปลงของมหาบัณฑิตทางการศึกษา สาขาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี
ประชากรในการวิจัยเป็นนักศึกษาหลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี ปีการศึกษา 2568 เลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) จำนวน 269 คน กลุ่มตัวอย่างได้มาโดยเปิดตารางเครชซี่และมอร์แกน ได้กลุ่มตัวอย่างจำนวน 158 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามที่มีลักษณะแบบมาตราส่วนประมาณค่า (Rating scale) 5 ระดับ (Likert) สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล โดยการแจกแจงความถี่ ร้อยละ การเรียนรู้เพื่อการเปลี่ยนแปลงของมหาบัณฑิตทางการศึกษาโดยหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคาะห์เนื้อหา
ผลการวิจัย พบว่า การเรียนรู้เพื่อการเปลี่ยนแปลงของมหาบัณฑิตทางการศึกษา สาขาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรีโดยรวมอยู่ในระดับมาก ข้อเสนอแนะการเรียนรู้เพื่อการเปลี่ยนแปลง ควรมีวรรณกรรม เอกสาร ตำรา งานวิจัยให้ค้นคว้าเพิ่มเติมและเท่าทันการเปลี่ยนแปลงที่หลากหลาย มีเก้าอี้นั่งเหมาะสมกับจำนวนผู้เรียน มีพื้นที่ปฏิบัติกิจกรรม อุปกรณ์และเทคโนโลยีสนับสนุนและมีสัณญาณอินเทอร์เน็ตที่มีความเสถียรเพียงพอ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ฆนรส อภิญญาลังกร.(2566). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ตามทฤษฎีการเรียนรู้สู่การเปลี่ยนแปลงเพื่อ ส่งเสริมความสามารถในการให้เหตุผลทางคลินิก สำหรับนักศึกษาพยาบาล. วิทยานิพนธ์ ปริญญาการศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน, มหาวิทยาลัยนเรศวร.
โรส ภักดีโต และจุไร อภัยจิรรัตน์. (2559). การประยุกต์ใช้การเรียนรู้เพื่อการเปลี่ยนแปลงในการจัดประสบการณ์ การเรียนรู้เรื่องการตัดสินใจเชิงจริยธรรมสำหรับนักศึกษาพยาบาล. วารสารพยาบาลสภากาชาดไทย, 9(1), 1-10.
วิจารณ์ พานิช. (2558). การเรียนรู้สู่การเปลี่ยนแปลง Transformative learning. กรุงเทพฯ: เอสอาร์ พริ้นติ้ง แมสโปรดักส์.
สมพงษ์ จิตระดับ และพจนา อาภานุรักษ์. (2564). แนวทางการพัฒนาคุณภาพเยาวชนพลเมือง : การเปรียบเทียบกรอบความคิดแบบเติบโตของประเทศไทยสาธารณรัฐเอสโตเนีย และสิงคโปร์. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา, 16(3), 406-414.
สมสิทธิ์ อัสดรนิธี ไพบูลย์ โสภณสุวภาพ และกัญจน์ ทัตติยกุล (2563). กระบวนการเรียนรู้สู่การเปลี่ยนแปลงแนวจิตตปัญญาศึกษาเพื่อบ่มเพาะผู้ประกอบการทางนิเวศวัฒนธรรมของชุมชนลุ่มแม่น้ำบางปะกง.วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา ปีที่ 28 ฉบับที่ 2 พฤษภาคม - สิงหาคม 2563 https://journal.lib.buu.ac.th.
Brock, S. E. (2010). Measuring the importance of precursor steps to transformative learning. Adult Education Quarterly, 60(2), 122–142. DOI: 10.1177/0741713609333084.
Habermas, J. (1987). The theory of communicative action: Volume two: Lifeworld and system: A critique of functionalist reason. Beacon.
John, M. L. & Karishma, R. D. (2015). Using transformative learning theory to develop metacognitive and self-reflective skills in pharmacy students: A primer for pharmacy educators. Currents in Pharmacy Teaching and Learning, 7(5), 669–675.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Malcolm, S. K. (1984). Andragogy in action: Applying modern principles of adult education. San Francisco, CA: Jossey-Bass.
Mezirow, J. (2000). Learning as transformation: Critical perspectives on a theory in progress. San Francisco: Jossey-Bass.
World Economic Forum. (2015). The skills needed in the 21st century. Retrieved 20 January 2025, from https://widgets.weforum.org/nve-2015/chapter1.html.
