Acoustics Inspired Contemporary Dharma – seat for Aranya Wasri Temples decosated with LaiKammalor as in Tri Bhumi concept
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Acoustics Inspired Contemporary Dharma-seat for Aranya Wasri Temple Decorated with Lai Kammalor as in Tri Bhumi Concept was a research project of Doctor of Philosophy program in Fine and Applied Art. The research studied about traditional Dharma-seats for developing its appearance and increasing its resonant sound by applying acoustics theory for productive activities of monks in Aranya Wasri Temple. Emphasized on qualitative research, quantitative and qualitative research were integrated to study the advancement design for Dharma-seat analyzed from paper evidence, fieldwork, and in-depth interview. The purposes of this research were 1) to design and develop the Dharma-seat for quality resonant sound without electricity or an amplifier, 2) to design and develop the Dharma-seat for aesthetic architecture and painting appropriated with Aranya Wansri Temple, 3) to integrate art and acoustic in design. As the results, the usage and aesthetic of the Dharma-seat were satisfied, the results met the purposes, and it could be practical used, based on the evaluations provided by users (monks) and Buddhists who attended the sermon.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
The original manuscript published in the Burapha Arts Journal, Faculty of Fine and Applied Arts, Burapha University, is the property of Burapha University. No part of this text may be reproduced in whole or in part without written permission from the university.
References
ไกรสร สมาพรหม. (2555). ไม้ที่นำมาทำตู้ลำโพงชนิดต่างๆ. เข้าถึงได้จากwww.tiggersound.com/
webboard/index.php?topic=160313.0
คณาจารย์ภาควิชาฟิสิกส์ คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (2537). ฟิสิกส์ 1. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
คณาจารย์ภาควิชาฟิสิกส์ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา. (2561). เอกสารการสอนปฏิบัติการฟิสิกส์พื้นฐาน.
จตุพร ศิริสัมพันธ์, (2552). สมุดภาพไตรภูมิ ฉบับอักษรขอม ภาษาไทย. กรุงเทพฯ: คณะกรรมการ.
จุลทรรศน์ พยาฆรานนท์. (2540). ช่างสิบหมู่. การท่าอากาศยานแห่งประเทศไทย.
ชาญณรงค์ ศรีสุวรรณ. (2557). เมืองเชียงใหม่ : ศิลปะ สถาปัตยกรรมและความเชื่อ. เชียงใหม่: ศุนย์ สถาปัตยกรรมล้านนา คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ชูศักดิ์ วงรัตนะ. (2541). สถิติเพื่อการวิจัย. กรุงเทพฯ: เทพนิมิตการพิมพ์.
ธรรมธร ไกรก่อกิจ. (ม.ป.ป.). เดซิเบลและความดัง. เข้าถึงได้จาก http://www.zen-acoustic.com/
decibel.html.
นวลน้อย บุญวงศ์. (2539). หลักการออกแบบ. กรุงเทพฯ: สำนักจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นิยม วงศ์พงศ์คำ. (2552). เปรียบเทียบคติความเชื่อและรูปแบบของธรรมาสน์ในภาคอีสานและนครหลวงเวียงจันทน์ สปป.ลาว. 5(1).
บัณฑิต อินทร์คง. (2557). ศิลปะลายรดน้ำและลายกำมะลอ : องค์ความรู้ ที่ไม่เคยสูญ. วารสารศิลปกรรมศาสตร์วิชาการ วิจัย และงานสร้างสรรค์, 1( 2), 168-185.
บุญชม ศรีสะอาด. (2543). การวิจัยเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: สักนักพิมพ์สุวีรียาสาสน์.
บริษัทสุพรีมไลนส์. (ม.ป.ป.). เข้าถึงได้จาก www.supremelines.co.th.
ปรีชา เถาทอง. (2549). ป่าหิมพานต์ตามพระราชเสาวนีย์.
ปติสร เพ็ญสุต. (ม.ป.ป.). เข้าถึงได้จาก https://www.bloggang.com/viewblog.php?id=patisonii
&%20group=45&page=3
พระพรหมคุณากรณ์ (ป.อ.ปยุตโต). (2553). พัฒนาสังคมไทยด้วยความรู้ ความเข้าใจไตรภูมิ.กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ พระพุทธศาสนาของธรรมสภา.
พระมหาจรัญ ยาวินัน. (2549). ธรรมาสน์พื้นเมืองล้านนาในจังหวัดลำปาง. สารนิพนธ์ศิลปะศาสตร
มหาบัณฑิต, สาขาวิชาประวัติศาสตร์ศิลปะ, มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศิริพจน์ เหล่ามานะเจริญ. (2559). ศิริพจน์ เหล่ามานะเจริญ : ‘มนังคศิลาบาตร’ หรือจะไม่ใช่ ‘มโน ศิลาอาสน์’ ?. เข้าถึงได้จาก https://www.matichonweekly.com/column/article_2003.
ศิริพจน์ เหล่ามานะเจริญ. (2559, มิถุนายน). หนังสือพระบรมมหาราชวังและวัดพระศรีรัตนศาสดาราม. มติชนสุด สัปดาห์, 6-12.
สำนักนายกรัฐมนตรี. (2425). ชีวิตไทย “ช่างสิบหมู่”. คณะกรรมการเอกลักษณ์ของชาติ. กรุงเทพฯ: อมรินทร์การพิมพ์.
มาโนช กงกะนันท์. (2538). ศิลปะการออกแบบ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช.
วรพรรณ หิมพานต์. (2542). แนวทางการจัดการวัตถุดิบสำหรับผลิตภัณฑ์แผ่นใยไม้อัดความหนาแน่นปานกลาง ที่อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาการจัดการป่าไม้, มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
วัดป่าอัมพวัน. (ม.ป.ป.). เข้าถึงได้จาก http://www.watpahampawan.com.
วิทย์พิณคันเงินและจุลทัศน์พยาฆรานนท์. (2536). ช่างไทยสิบหมู่. ฉบับของสมาคมศิษย์เก่าเพาะช่างพระนคร: โรงพิมพ์ ไทยเขษม.
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. (2546). การเคลื่อนที่และพลังงาน. หนังสือเรียนสาระการเรียนรู้ พื้นฐาน. พิมพ์ครั้งที่๑. กรุงเทพฯ : องค์การค้าคุรุสภา.
สำนักช่างสิบหมู่. (ม.ป.ป.). กลุ่มงานช่างเขียนและลายรดน้ำ. เข้าถึงได้จาก www.finearts.go.th/
traditionalart/2014-04-30-08-57-58/2014-05-02-01-48-43.html.
อมเรนทร์ บุณแต่ง. (2553). วาดเล่นๆ กับ จิดตระธานี. เข้าถึงได้จาก https://www.jitdrathanee.com/
Learning/khru/E06.htm.
______________. (2536). ประณีตศิลป์ไทย. กทม: บริษัทรุ่งศิลป์การพิมพ์ (1997) จำกัด,
