กลยุทธ์การพัฒนาการสื่อสารอย่างร่วมรู้สึกของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษามหาสารคาม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาองค์ประกอบและตัวบ่งชี้การสื่อสารอย่างร่วมรู้สึกของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษามหาสารคาม 2) ตรวจสอบความสอดคล้องกลมกลืนของโมเดลองค์ประกอบและตัวบ่งชี้การสื่อสารอย่างร่วมรู้สึกกับข้อมูลเชิงประจักษ์ และ 3) สร้างและประเมินกลยุทธ์การพัฒนาการสื่อสารอย่างร่วมรู้สึกของผู้บริหารสถานศึกษา โดยใช้รูปแบบการวิจัยผสมวิธีเชิงประเมิน แบ่งการดำเนินการเป็น 3 ระยะ ได้แก่ ระยะที่ 1 การศึกษาเชิงคุณภาพเพื่อสังเคราะห์องค์ประกอบและตัวบ่งชี้ และตรวจสอบความเหมาะสมโดยผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 5 คน เครื่องมือที่ใช้คือ แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง ใช้การวิเคราะห์เนื้อหา ระยะที่ 2 วิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน เพื่อตรวจสอบความสอดคล้องกลมกลืนของโมเดลกับข้อมูลเชิงประจักษ์ด้วยโปรแกรม Mplus กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้บริหารสถานศึกษาและครู จำนวน 360 คน ซึ่งได้มาจากการสุ่มแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้คือแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ มีค่าความตรงเชิงเนื้อหาอยู่ระหว่าง 0.60-1.00 มีค่าความเที่ยงทั้งฉบับเท่ากับ 0.931 และ ระยะที่ 3 การสร้างและประเมินกลยุทธ์โดยผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 5 คน เครื่องมือที่ใช้คือ แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง ใช้การวิเคราะห์เนื้อหา และแบบประเมินความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยดังนี้ 1. องค์ประกอบและตัวบ่งชี้การสื่อสารอย่างร่วมรู้สึกของผู้บริหารสถานศึกษา ประกอบด้วย 5 องค์ประกอบหลัก 13 ตัวบ่งชี้ ได้แก่ 1) การฟังอย่างตั้งใจ (4 ตัวบ่งชี้) 2) การทำความเข้าใจสารจากมุมมองของผู้อื่น (2 ตัวบ่งชี้) 3) การตระหนักรู้ในอารมณ์และความรู้สึก (3 ตัวบ่งชี้) 4) การสร้างบรรยากาศที่ปลอดภัยในการสื่อสาร (2 ตัวบ่งชี้) และ 5) การมีปฏิสัมพันธ์ร่วมกันบนพื้นฐานแห่งความเข้าใจ (2 ตัวบ่งชี้) โดยผู้เชี่ยวชาญประเมินว่ามีความเหมาะสมในทุกองค์ประกอบ 2. โมเดลตัวบ่งชี้การสื่อสารอย่างร่วมรู้สึกมีความสอดคล้องกลมกลืนกับข้อมูลเชิงประจักษ์ในระดับดีมาก (χ2 = 69.474, df = 60, p-value = 0.1885, χ2/df = 1.158, RMSEA = 0.021, SRMR = 0.016, CFI = 0.998, TLI = 0.997) โดยมีค่าน้ำหนักองค์ประกอบมาตรฐานอยู่ระหว่าง 0.746 ถึง 0.928 ซึ่งมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 ทุกตัวบ่งชี้ 3. กลยุทธ์การพัฒนาการสื่อสารอย่างร่วมรู้สึกของผู้บริหารสถานศึกษา ประกอบด้วย 5 กลยุทธ์ ซึ่งแต่ละกลยุทธ์ประกอบด้วย 4 ส่วนสำคัญ ได้แก่ ชื่อกลยุทธ์ วัตถุประสงค์ เป้าหมายความสำเร็จ และเทคนิควิธีการสู่ความสำเร็จ ผลการประเมินกลยุทธ์โดยผู้เชี่ยวชาญพบว่า มีความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์ อยู่ในระดับมากที่สุดทุกด้าน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
หากผู้เสนอบทความมีความจำเป็นเร่งด่วนในการตีพิมพ์โปรดส่งลงตีพิมพ์ในวารสารฉบับอื่นแทน โดยกองบรรณาธิการจะไม่รับบทความหากผู้เสนอบทความไม่ปฏิบัติตามเงื่อนไขและขั้นตอนที่กำหนดอย่างเคร่งครัด ข้อมูลของเนื้อหาในบทความถือเป็นลิขสิทธิ์ของ Journal of Inclusive and Innovative Education คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
เอกสารอ้างอิง
Arghode, V., Brieger, E. W., & McLean, G. N. (2022). Empathic communication: A review of the literature. European Journal of Training and Development, 46(1), 1–22.
Awodiji, O. A., & Katjiteo, A. (2024). Modelling school principals’ soft skills with sustainable administrative effectiveness. International Journal of Evaluation and Research in Education, 13(6), 4153–4169.
Bakhtin, M. M. (1981). The dialogic imagination: Four essays. Austin: University of TexasPress.
Chau, V. S., & Nacharoenkul, T. (2023). Japanese business communication practices in Thailand: Tales from an electronic components manufacturer. Management Decision, 61(8), 2467–2490.
Comrey, A. L., & Lee, H. B. (1992). A first course in factor analysis. (2nd ed.). New York: Lawrence Erlbaum Associates.
Creswell, J. W., & Plano Clark, V. L. (2018). Designing and conducting mixed methods research (3rd ed.). California: SAGE Publications.
Davis, M. H. (1983). Measuring individual differences in empathy: Evidence for a multidimensional approach. Journal of Personality and Social Psychology, 44(1), 113-126.
Dolamore, S., Lovell, D., Collins, H., & Kline, A. (2021). The role of empathy in organizational communication during times of crisis. Administrative Theory & Praxis, 4(3), 366–375.
Edmondson, A. C. (1999). Psychological safety and learning behavior in work teams. Administrative Science Quarterly, 44(2), 350–383.
Fuller, M., Kamans, E., van Vuuren, M., Wolfensberger, M., & de Jong, M. D. T. (2021). Conceptualizing empathy competence: A professional communication perspective. Journal of Business and Technical Communication, 35(3), 333-368.
Goleman, D. (1995). Emotional intelligence: Why it can matter more than IQ. New York: Bantam Books.
Greenleaf, R. K. (2002). Servant leadership: A journey into the nature of legitimate power and greatness. (25th ed.). New York: Paulist Press.
Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2010). Multivariate Data Analysis. (7th ed.). New York: Pearson.
Ickes, W. (Ed.). (1997). Empathic accuracy. New York: Guilford Press.
Ilie, O.-A., & Metea, I.-G. (2015). Empathic and assertive communication: Efficient communication developments. International Conference KNOWLEDGE-BASED ORGANIZATION, 21(1), 214–217.
Jin, J., & Ikeda, H. (2024). The role of empathic communication in the relationship between servant leadership and workplace loneliness: A serial mediation model. Behavioral Sciences, 14(1),1-16.
Karaaziz, M., Can, G., & Keskindag, B. (2017). Examining empathy as a communication technique in the context of gender and cultural differences: A review study. Global Journal of Psychology Research: New Trends and Issues, 7(1), 20–27.
Kluger, A. N., & Itzchakov, G. (2022). The power of listening at work. Annual Review of Organizational Psychology and Organizational Behavior, 9, 121–146.
Miller, T. L. E. (2024). What about us? A qualitative case study of the effects of administrative empathy modelling on teacher stress, burnout and professional development in Bermuda. (Doctoral dissertation). University of Missouri–Columbia.
Morrison, E. (2019). The empathic communication workbook: Empathic communication in health care [Workbook]. Retrieved from
Nakamura, Y. T., & Milner, J. (2023). Inclusive leadership via empathic communication. Organizational Dynamics, 52(1), 1-14.
Petersen, A. C. (2020). Empathic Listening: Empowering Individuals as Leaders. The Journal of Student Leadership, 3(2), 63-71.
Phetsombat, P. (2017). Leadership and human resource development. Journal of MCU Social Development, 2(1), 20–29. [in Thai]
Phiromnak, S. (2023). Strategic communication guidelines of school administrators under the Buriram Primary Educational Service Area Office 3 (Master’s thesis). Faculty of Education, Khon Kaen University. [in Thai]
Rogers, C. R. (1957). The necessary and sufficient conditions of therapeutic personality change. Journal of Consulting Psychology, 21(2), 95–103.
Rogers, C. R., & Farson, R. E. (1957). Active listening. Retrieved from
https://wholebeinginstitute.com/wp-content/uploads/Rogers_Farson_Active-Listening.pdf
Wiseman, R. L. (1996). Intercultural communication theory. New York: SAGE Publications.
Secondary Educational Service Area Office Maha Sarakham. (2024). Human resource management
performance report for the fiscal year 2024. Retrieved from https://www.spmmsk.go.th/hr_report/ [in Thai]
Suengkamolpisut, W., & Singhatong, S. (2026). Leading across boundaries: Adaptive leadership and employee well-being in Thailand’s hybrid workplace. Organization Management Journal, 23(2), 209–230.
Suksaman, P., Namin, S., & Suksabai, C. (2023). Educational management in the VUCA world. Journal of Political Science, Mahamakut Buddhist University, 3(5), 137–155. [in Thai]
UNESCO. (2024). Global Education Monitoring (GEM) Report: Leadership in education. Retrieved from
https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000391406
Vadhanapakorn, D. (2024). On empathy. Bangkok: Amarin Corporations. [in Thai]
Vora, D., & Kainzbauer, A. (2020). Humanistic leadership in Thailand: A mix of indigenous and global aspects using a cross-cultural perspective. Cross Cultural & Strategic Management, 27(4), 665–687.
Watthanasap, P., Sirisuksin, S., & Thaksino, P. (2022). A study of empathic leadership indicators in private school administrators: A qualitative research. Journal of Humanities and Social Sciences Nakhon Phanom University, 12(1), 137–149.
Wicha, K., & Lapcharoen, S. (2024). Soft skills of school administrators under the Samut Prakan Secondary Educational Service Area Office. KKU Research Journal of Humanities and Social Sciences (Graduate Studies), 12(1), 44–57. [in Thai]
Wietrak, E. and Gifford, J. (2024). Trust and psychological safety: An evidence review. Practice summary and recommendations. London: Chartered Institute of Personnel and Development.
