ปุษยคิริ: เขาศักดิ์สิทธิ์ของเมืองอู่ทองที่ถูกลืมเลือน
คำสำคัญ:
ปุษยคิริ, เมืองอู่ทองบทคัดย่อ
จารึกปุษยคิริเป็นจารึกที่มีอายุอยู่ในราวช่วง พ.ศ. 1300–1400 โดยประมาณ ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติอู่ทอง จารึกหลักนี้มีข้อความสั้น คือ ปุษยคิริ มีความหมายว่า เขาปุษยะ ซึ่งในเทพนิยายของศาสนาพราหมณ์กล่าวว่า ปุษยคิริ เป็นสวนของพระวรุณ แต่อย่างไรก็ตามในชมพูทวีปก็ปรากฏนาม “เขาปุษยคิริ” ว่าเป็นภูเขาศักดิ์สิทธิ์ 2 แห่ง คือ
1. ในเมืองนาคารชุนโกณฑะ อานธรประเทศ 2. ในรัฐโอริสสา
จากหลักฐานหลายชิ้นชี้ชัดว่า จารึกปุษยคิริ พบที่เมืองโบราณอู่ทอง ดังนั้น “เขาปุษยคิริ” ก็ต้องอยู่ในบริเวณอู่ทอง ซึ่งผู้เขียนตีความว่า เป็นแนวเขาทำเทียม เพราะเป็นแนวเขาขนาดใหญ่ที่ใกล้เมืองอู่ทองมากที่สุด และในพื้นที่ของเขาทำเทียมพบโบราณสถานสำคัญในสมัยทวารวดีหลายแห่ง รวมกับมีการขุดค้นพบโบราณวัตถุเป็นจำนวนมากในพื้นที่แถบนี้
สาเหตุที่ทำให้แนวเขาทำเทียมเป็นเขาศักดิ์สิทธิ์ของเมืองอู่ทอง เพราะ
1. เป็นภูเขาที่เด่นสง่าก็ได้ถูกนำมาใช้เพื่อให้เป็นหลักหมาย (Landmark)เพื่อให้เดินทาง 2. ความเชื่อของผู้คนในอดีต ผีที่ศักดิ์สิทธิ์หรือผีผู้ใหญ่จะต้องอยู่ที่ภูเขา ซึ่ง เป็นความเชื่อที่พบในดินแดนอุษาคเนย์
แม้ว่าในช่วงระยะเวลาหลังปี พ.ศ. 1500 เมืองโบราณอู่ทองจะได้ลดบทบาทลง แต่แนวเขาทำเทียมก็ยังเป็นแนวเขาศักดิ์สิทธิ์อยู่ ดังปรากฏหลักฐานเจดีย์ทรงระฆังที่สามารถเทียบเคียงรูปแบบได้กับเจดีย์รายในวัดพระศรีสรรเพชญ์พระนครศรีอยุธยา จึงพอที่จะกำหนดอายุเจดีย์องค์นี้ว่าอยู่ในช่วงครึ่งหลังพุทธศตวรรษที่ 21เราไม่สามารถที่จะทราบได้ว่าผู้คนได้ลืมเลือนว่าแนวเขาทำเทียมเป็นเขาศักดิ์สิทธิ์ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่อย่างน้อยก็ควรอยู่ในช่วงต้นรัตนโกสินทร์เป็นอย่างช้า
เอกสารอ้างอิง
กรรณิการ์ วิมลเกษม. (2542). “พัฒนาการของอักษรโบราณในประเทศไทย” ใน สังคมและวัฒนธรรมในประเทศไทย, กรุงเทพฯ : ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร : 312-388.
จุมพล เจติกานนท์. (2515). “จารึกทวารวดี” วิทยานิพนธ์ศิลปะศาสตร์บัณฑิต คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.
เชษฐ์ ติงสัญชลี. (2554). พระพุทธรูปอินเดีย. กรุงเทพ ฯ : เมืองโบราณ.
ดํารงราชานุภาพ, สมเด็จฯ กรมพระยา. (2509).“รายงานเสด็จตรวจราชการเมืองสุพรรณบุรี” ใน โบราณวิทยาเรื่องเมืองอู่ทอง, 27-32 กรุงเทพ ฯ : กรมศิลปากร.
นพชัย แดงดีเลิศ . (2542). “จารึกทวารวดี : การศึกษาเชิงอักขรวิทยา” วิทยานิพนธ์ศิลปะศาสตร์บัณฑิต สาขาจารึกภาษาไทย บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร .
ธนิต อยู่โพธิ์. (2510). สุวัณณภูมิ. กรุงเทพฯ : กรมศิลปากร.
ลักษณา จีระจันทร์. (2549). “ปุษปคีรี บนแผ่นพระเจ้าอโศกมหาราช” สุวรรณภูมิ. กรุงเทพฯ : โครงการสุวรรณภูมิ.
ศิลปากร, กรม. (2509). ขุนช้างขุนแผน. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์คุรุสภา.
ศิลปากร, กรม. (2528). จารึกในประเทศไทย เล่ม 1 กรุงเทพ ฯ : กรมศิลปากร.
สมศักดิ์ รัตนกุล, ว่าที่ ร้อยตรี. (2509). รายงานการสํารวจและขุดแต่งโบราณวัตถุสถาน เมืองเก่าอู่ทอง อําเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี. กรุงเทพ ฯ : กรมศิลปากร , 2509. (กรมศิลปากรจัดพิมพ์เนื่องในงานเสด็จพระราชดําาเนินทรงเปิดพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติอู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี วันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2509).
สมศักดิ์ รัตนกุล, ว่าที่ ร้อยตรี. (2511). “การขุดแต่งโบราณสถานด้านทิศเหนือของคอกช้างดิน อําเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี”. ศิลปากร 11, 6 : 73-78.
สมศักดิ์ รัตนกุล, ว่าที่ ร้อยตรี. (2535). โบราณคดีเมืองคูบัว กรุงเทพ ฯ : กรมศิลปากร. (กรมศิลปากรจัดพิมพ์ เนื่องในงานพระราชทานเพลิงศพ ว่าที่ ร้อยตรี สมศักดิ์ รัตนกุล เมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2535).
สฤษดิ์พงศ์ ขุนทรง. (2553). “รัฐโอริสสา : ย่านเมืองการค้าโบราณชายฝั่งทะเลตะวันออกของอินเดีย” ดํารงวิชาการ 9, 2 : 261-277.
สันต์ ไทยานนท์ . (2556) “คันดินคูเมืองอู่ทองข้อมูลใหม่จากการขุดค้นทางโบราณคดี” ดํารงวิชาการ 12, 1 : 260-285.
สายันต์ ไพรชาญจิตร์ และสุภมาศ ดวงสกุล .(2541). “หลักฐานและความรู้ใหม่ทางโบราณคดีเกี่ยวกับโบราณสถานคอกช้างดินเมืองอู่ทอง”. ศิลปากร 41, 4 : 15-40.
Bhattacharya , K. (1961). Les Religions Brahmaniques dans l’Ancien Cambodge.Paris : EFEO .
Boisselier , J. (1965). “ Récentes recherches arche’ologique en Thailande rapport préliminaire de mission (25 Juillet-28 Novembre 1964). “Arts Asiatique tome XXII : 125-173.
Boisselier , J.(1966). Le Cambodge. Paris: Picard.
Boisselier , J. (1972). “ Travaux de la Mission arche’ologique Français en Thailande (Juillet-Novembre 1966). “Arts Asiatique tome XXV : 27-90.
Dey , N.L. (1971). The Geographical Dictionary of Ancient and Mediæval India. New Delhi : Munshiram.
Huntington , S. L. (1984). The “Pala-Sena” Schools of Sculpture. Leiden : E.J. Brill.
Hiuen Tsiang (1995). Si-Yu-Ki : Buddhist records of the western world. trans by Samuel Beal. Delhi : Low Price Publications.
Sicar , D.C. (1965). Select Inscriptions Bearing on Indian History and Civilization Vol. I. Calcutta : University of Calcutta.
Vogel , J. Ph. (1933). “Prakrit Insciptions from a Buddhist site at Nagarjunkonda”. Epigraphia Indica Vol. XX (1929-30). Delhi : Government Epigraphist for India : 1-36.
Williams, M. M. (1964). A Sanskrit-English Dictionary. Delhi : Motilal Banarsidass.
ดาวน์โหลด
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความนี้เป็นผลงานของข้าพเจ้าแต่เพียงผู้เดียว และ/หรือเป็นผลงานของข้าพเจ้าและผู้ร่วมงาน ตามชื่อที่ระบุในบทความจริง และเป็นผลงานที่มิได้ถูกนำเสนอหรือตีพิมพ์ที่ใดมาก่อน