ยมกปาฏิหาริย์เพื่อปราบเหล่าเดียรถีย์: พุทธประวัติยอดนิยมในสมัยทวารวดี

ผู้แต่ง

  • รุ่งโรจน์ ธรรมรุ่งเรือง คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร

คำสำคัญ:

ทวารวดี, พุทธประวัติ, ยมกปาฏิหาริย์

บทคัดย่อ

พุทธศาสนิกชนชาวทวารวดีถ่ายทอดพุทธประวัติยมกปาฏิหาริย์เพ่อปราบเหล่าเดียรถีย์ ณ ใต้ต้นมะม่วง เมืองสาวัตถี ไว้เป็นจำนวนมาก โดยทำออกมาในรูปแบบต่างๆ ทั้งภาพสลัก ปูนปั้น และโดยเฉพาะอย่างยิ่งพระพิมพ์ จนอาจกล่าวได้ว่าพุทธประวัติตอนนี้เป็นที่นิยมมากที่สุดตอนหนึ่งในสมัยนั้น

บทความนี้มีจุดมุ่งหมายที่จะตอบว่าอะไรเป็นมูลเหตุที่ทำให้พุทธประวัติตอนนี้ได้รับความนิยม ซึ่งจากการค้นคว้าสามารถสรุปมูลเหตุหลักได้ 3 ประการ คือ

1. ปาฏิหาริย์เป็นวิธีการโน้มนำคนให้เลื่อมศรัทธาในพระพุทธเจ้า และหันมาปฏิบัติตามคำสอนได้

2. การแสดงยมกปาฏิหาริย์เพื่อปราบเหล่าเดียรถีย์เป็นการแสดงปาฏิหาริย์ที่สำคัญที่สุดครั้งหนึ่ง กล่าวถึงอย่างบ่อยครั้งและมีรายละเอียดมาก ที่สำคัญคือการแสดงยมกปาฏิหาริย์ครั้งนี้มีนัยยะที่สื่อถึงการปราบกลุ่มคนที่มีความเชื่อเป็นอย่างอื่นและเป็นปฏิปักษ์ต่อพุทธศาสนา

3. พุทธประวัติตอนนี้เอื้อต่อการทำพระพุทธรูปจำนวนมาก (ทั้งพระพุทธเจ้าและพระพุทธนิรมิต) ซึ่งสอดคล้องกับความเชื่อว่ายิ่งสร้างพระพุทธรูปมากยิ่งได้บุญได้กุศลมากขึ้นตามไปด้วย

เอกสารอ้างอิง

กรรณิการ์ วิมลเกษม และจิรพัฒน์ ประพันธ์วิทยา, “ชื่อทวารวดีในจารึกวัดจันทึก,” ใน สังคมและวัฒนธรรมในประเทศไทย, กรุงเทพฯ: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร, 2542

เกสรา จาติกวนิช, “พุทธประวัติในประติมากรรมทวารวดี,” วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาประวัติศาสตร์ศิลปะ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร, 2545.

ถังซําจั๋ง, ถังซําจั๋ง: จดหมายเหตุการณ์เดินทางสู่ดินแดนตะวันตกของมหาราชวงศ์ถัง, แปลโดย ชิว ซูหลุน, กรุงเทพฯ : มติชน, 2547.

ประสาร บุญประคอง และ ฉ่ำ ทองคําวรรณ, “คําอ่านจารึกที่ฐานพระพุทธรูป อักษรและภาษามอญโบราณ,” ศิลปากร ปีที่ 11, ฉบับที่ 6 มีนาคม 2511), หน้า 108-111.

ปัญญาสชาดก เล่ม 1, พิมพ์ครั้งที่ 2, กรุงเทพฯ : ศิลปาบรรณาคาร, 2549 พระบาลีวินัยปิฎก มหาวรรค (ปฐมภาค), พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับสังคายนา ใน พระบรมราชูปถัมภ์ พุทธศักราช 2530, กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์การศาสนา, 2530.

พระบาลีสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ปฏิสัมภิทามรรค, พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับสังคายนาในพระบรมราชูปถัมภ์ พุทธศักราช 2530, กรุงเทพฯ : กรมการศาสนา, 2530.

พระบาลีสุตตันตปิฎก อังคุตรนิกาย เอก-ทุก-ติกนิบาท, พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับสังคายนาในพระบรมราชูปถัมภ์ พุทธศักราช 2530, กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์การศาสนา, 2530

พระสูตรและอรรถกถา แปล ขุททกนิกาย คาถาธรรมบท เล่มที่ 1 ภาคที่ 2 ตอนที่ 3, กรุงเทพฯ : มหามกุฏราชวิทยาลัย, 2525.

พระสูตรและอรรถกถา แปล ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม 3 ภาค 6, กรุงเทพฯ : มหามกุฏราชวิทยาลัย, 2525

พระสูตรและอรรถกถา แปล มหาวรรค เล่ม 4 ภาค 1, กรุงเทพฯ : มหามกุฎราชวิทยาลัย, 2525.

พิริยะ ไกรฤกษ์, “ประติมากรรมสมัยทวารวดีที่บริเวณถ้ําเขางู จังหวัดราชบุรี,” ใน ศิลปและโบราณคดีในประเทศไทย เล่ม 2, กรุงเทพฯ : กรมศิลปากร, 2518.

ยอช เซเดส์, ตํานานพระพิมพ์, พระนคร : ศิลปาบรรณาคาร, 2495.

รุ่งโรจน์ ธรรมรุ่งเรือง, “ยมกปาฏิหาริย์ที่วัดราชบูรณะ,” เมืองโบราณ ปีที่ 30, ฉบับที่ 1 (มกราคม-มีนาคม 2547), หน้า 114 - 120.

ศิลปากร, กรม. จารึกในประเทศไทย เล่ม 1 อักษรปัลลวะ หลังปัลลวะ พุทธศตวรรษที่ 12-14, กรุงเทพฯ : กรมศิลปากร, 2529.

ศิลปากร, กรม. จารึกในประเทศไทย เล่ม 2 อักษรปัลลวะ อักษรมอญ พุทธศตวรรษที่ 12-21, กรุงเทพฯ : กรมศิลปากร, 2529.

ศิลปากร, กรม. จารึกสมัยสุโขทัย, กรุงเทพฯ : กรมศิลปากร, 2527.

ศิลปากร, กรม. ประชุมจารึกภาคที่ 2 จารึกทวารวดี ศรีวิชัย ละโว้, พระนคร : กรมศิลปากร, 2504.

ศิลปากร, กรม. พระพุทธรูปและพระพิมพ์ในกรุพระปรางค์วัดราชบูรณะ, พระนคร: กรมศิลปากร, 2502

อุไรศรี วรศะริน, “จารึกภาษามอญบางหลักในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ,” ใน ดินแดนไทยจากยุคประวัติศาสตร์ตอนต้นจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 15, เอกสาร ประกอบการประชุมทางวิชาการระดับชาติฝรั่งเศส-ไทย ครั้งที่ 1, กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยศิลปากร, 2531.

Hiuen Tsiang, Siyuki : Buddhist records of the Western world, translated from

the Chinese of Hiuen Tsiang (A.D. 629), Delhi : Oriental Books Reprint Corporation, 1969.

ดาวน์โหลด

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความ