การถอดบทเรียนผลของปาณาติบาต ตามหลักกฎแห่งกรรม ในมุมมองคำสอนพระพุทธศาสนา
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) สังเคราะห์สื่อสะท้อนกฎแห่งกรรมเรื่องปาณาติบาตตามคำสอนในพระพุทธศาสนา 2) พัฒนาสื่อสะท้อนกฎแห่งกรรมเรื่องปาณาติบาตตามคำสอนในพระพุทธศาสนา และ 3) เพื่อประยุกต์ใช้ให้เกิดการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมมนุษย์สะท้อนกฎแห่งกรรมเรื่องปาณาติบาตตามคำสอนในพระพุทธศาสนา วิธีดำเนินการวิจัยใช้แนวทางเชิงคุณภาพร่วมกับการวิจัยเชิงปฏิบัติการ โดยบูรณาการ 3 มิติ ได้แก่ (1) การศึกษาหลักธรรมในพระไตรปิฎกและคัมภีร์อรรถกถา (2) การเก็บข้อมูลภาคสนามผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึก การสนทนากลุ่ม และการสังเกตแบบมีส่วนร่วมกับเยาวชน นักวิชาการ และพระสงฆ์ และ (3) การออกแบบสื่อเชิงละคร โดยใช้เทคนิคสตอรี่บอร์ด แสง เงา และสัญลักษณ์ทางศิลป์
ผลการวิจัยพบว่า ประการแรก เจตนาเป็นแกนกลางของการตีความกรรม โดยการกระทำทั้งเล็กน้อยและร้ายแรงล้วนมีผลต่อปัจเจกบุคคลและสังคม โดยเฉพาะอนันตริยกรรมซึ่งทำลายรากฐานคุณค่าทางศีลธรรม ประการที่ 2 การพัฒนาสื่อในรูปแบบละครสั้น เงากรรม และ มาตุฆาต
สามารถถ่ายทอดหลักธรรมในเชิงรูปธรรม โดยใช้โครงสร้างเรื่องเล่า 3 ชั้น (หลักการ เรื่องเล่า การสะท้อนคิด) เพื่อให้เข้าถึงผู้ชมทั้งด้านสติปัญญาและอารมณ์ ประการที่ 3 การนำสื่อไปใช้จริงก่อให้เกิดผลในเชิงอารมณ์ ความคิด และพฤติกรรมอย่างเป็นรูปธรรม ทั้งในโรงเรียน วัด ชุมชน และสื่อออนไลน์ โดยผู้เรียนเกิดการตระหนักรู้ เกรงกลัวบาป เคารพศักดิ์ศรีชีวิต และตั้งใจปรับเปลี่ยนพฤติกรรมในชีวิตจริง
จากการบูรณาการพระพุทธศาสนา กระบวนการวิจัยเชิงสังคม และศาสตร์การสื่อสาร/ละคร งานวิจัยนี้ได้สังเคราะห์องค์ความรู้ใหม่ในชื่อ “PĀNA Model” ซึ่งถอดรหัสจากคำว่า
Pānātipātā (ปาณาติบาต) ประกอบด้วย 4 ขั้นตอนคือ P = Principle of Dhamma (หลักธรรม), Ā = Analytical Synthesis (การสังเคราะห์วิเคราะห์), N = Narrative Media (การสร้างสื่อเล่าเรื่อง), และ A = Awareness & Action (การเปลี่ยนแปลงพฤติกรรม) โมเดลดังกล่าวสามารถใช้เป็น
กรอบอธิบายกระบวนการสร้างสื่อเชิงพุทธที่มีรากฐานจากพระไตรปิฎก เชื่อมโยงกับปัญหาสังคมร่วมสมัย และนำไปสู่การสร้างการเรียนรู้เชิงคุณธรรมและการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมในระดับบุคคลและสังคมได้อย่างเป็นรูปธรรม
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์ มูลนิธิสถาบันธรรมชัย ศูนย์พุทธศาสตร์ศึกษา DCI
เอกสารอ้างอิง
ภาษาไทย
พระไตรปิฎก
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2539.
มหามกุฏราชวิทยาลัย. พระไตรปิฎกพร้อมอรรถกถา แปล ชุด 91 เล่ม. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย, 2534.
หนังสือ
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. พิมพ์ครั้งที่ 39 (ฉบับข้อมูลคอมพิวเตอร์ ครั้งที่ 8). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2557.
พระเทพเวที (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). กรรม ตามนัยแห่งพุทธธรรม. กรุงเทพมหานคร: บริษัท อมรินทร์พริ้นติ้ง กรุ๊ฟ จำกัด, 2531.
กองยุทธศาสตร์และแผนงาน กรมสุขภาพจิต. พระราชบัญญัติสุขภาพจิต พ.ศ. 2551 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2562. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: บริษัท ละม่อม จำกัด, 2562.
สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก. อํานาจอันยิ่งใหญ่แห่งกรรม. กรุงเทพมหานคร: รุ่งเรืองวิริยะพัฒนา, 2550.
บทความ
ชุติมา มณีวัฒนา, สมสิทธิ์ อัสดรนิธี และศักดิ์ชัย เอี่ยมกระสินธุ์. “เครื่องมือการละครเพื่อการตื่นรู้: การประยุกต์รูปแบบ ‘ละครย้อนแสดง’ เพื่อเรียนรู้พุทธศาสนา.” วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ, ปีที่ 26, ฉบับที่ 1, (กรกฎาคม - ธันวาคม 2567): 137–153.
ณิชชา จุนทะเกาศลย์. “กลวิธีสื่อธรรมในละครโทรทัศน์เรื่องกรงกรรม.” วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์, ปีที่ 17, ฉบับที่ 1, (มกราคม - เมษายน 2564): 28-43.
ณหทัย ใจดี และรัตนวดี เศรษฐจิตร. “ปรากฏการณ์ละครโทรทัศน์ในสังคมไทยสู่ละครคุณธรรมผ่านแฟลตฟอร์ม TikTok.” วารสาร Media and Communication Inquiry, ปีที่ 5, ฉบับที่ 2, (พฤษภาคม -สิงหาคม 2566): 34-59.
พระเกียรติศักดิ์ กิตฺติวฑฺฒโน (หลวงอิน). “ศึกษาวิเคราะห์ปาณาติบาตที่ปรากฏในคัมภีร์ใบลานล้านนาเรื่อง ตำนานหอยไห้ ฉบับวัดท่าเดื่อ ตำบลสันผีเสื้อ อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่.” วารสารปัญญา, ปีที่ 29, ฉบับที่ 3, (กันยายน - ธันวาคม 2565): 61-75.
พระเศรษฐา ศรีสุรา. “วิเคราะห์กรรมในคัมภีร์พระพุทธศาสนาเถรวาทที่ปรากฏในบทละครโทรทัศน์เรื่องกำไลมาศ.” วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, ปีที่ 6, ฉบับที่ 4, (กรกฎาคม - สิงหาคม 2567): 853–862.
ยุทธภัณฑ์ พินิจ, วันดี วจนะถาวรชัย และพงษ์ศักดิ์ ลิ่มทองวิรัตน์. “ผลของการใช้กิจกรรมละครเพื่อการสื่อสารคุณธรรมและจริยธรรมคริสเตียน สำหรับนักศึกษาหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาคริสตศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยคริสเตียน.” วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, ปีที่ 7, ฉบับที่ 4, (เมษายน 2566): 197-213.
อำนาจ ยอดทอง. “ปาณาติบาตในเบญจศีล: วิเคราะห์การใช้เครื่องจักรและโปรแกรมฆ่าสัตว์.” วารสารวิจัยธรรมศึกษา, ปีที่ 5, ฉบับที่ 1, (มกราคม - มิถุนายน 2565): 126–140.
โสรยา งามสนิท, ปรียา สมพืช, นิศรารัตน์ วิไลลักษณ และณัฐสุพงศ์ สุขโสต. “กระบวนการเรียนรู้ผ่านการผลิตสื่อเพื่อการเรียนรู้จริยธรรมวิชาชีพสื่อสารมวลชนอย่างยั่งยืน.” วารสารวิชาการ วิจัย และนวัตกรรม มสธ. (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), ปีที่ 2, ฉบับที่ 1, (มกราคม - มิถุนายน 2565): 31-41.
ปวลักขิ์ สุรัสวดี. “ละครเยาวชนเชื้อชาติพม่าเรื่อง ‘มหาสมุทรสุดขอบฝัน’ กระบวนการละครสอนคุณธรรมของความเป็นมนุษย์ ประเด็นเรื่องสิทธิในเยาวชนไร้สัญชาติใน ตำบลมหาชัย.” Journal of Social Sciences and Humanities Research in Asia, ปีที่ 26, ฉบับที่ 2, (พฤษภาคม - สิงหาคม 2563): 31- 49.
ภาษาอังกฤษ
บทความ
Gethin, Rupert. “Can Killing a Living Being Ever Be an Act of Compassion? The Analysis of the Act of Killing in the Abhidhamma and Pāli Commentaries.” Journal of Buddhist Ethics, 11, (2004): 166-202.