The potential of role-model communities in sustainable and creative tourism
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article is a part of an investigation to discover the indicators which can be used to identify sustainable, creative and community-based tourism. It aims to present the role-model communities for tourism in Northern Thailand which have potential and readiness to be ‘sustainable, creative and community-based attractions. The indicators in this study were developed from those for the sustainable, creative and community-based tourism with the theoretical definition of an indicator. The definition is composed of five components: 1) the management of the preservation of tourist attractions, natural resources and tourist environment, 2) the management of the tourist activities, 3) the tourism administration, 4) the management of basic facilities and tourism information center services, 5) the personnel and local interpreters. Each component comprises of 28 indicators which were used to analyses five role-model communities in tourism. After in-depth interview Ban Mae-Kampong in Chiang Mai and Ban Samkha in Lampang were selected to be the role-model communities representing the sustainable, creative and community-based tourism. These communities were selected as they showed strong potential to be good candidates. They could be used as a role-model for the other communities to become sustainable, creative and community-based communities.
Downloads
Article Details
บทความ ข้อความ ภาพประกอบ ตารางประกอบ ที่ตีพิมพ์ในวารสารเป็นความคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว ไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราชแต่อย่างใด
บทความที่เสนอพิจารณาในวารสาร e-JODIL ต้องเป็นบทความที่ไม่เคยส่งไปลงพิมพ์ เผยแพร่ หรืออยู่ระหว่างการพิจารณาของวารสารอื่น
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการพิจารณาและตัดสินการตีพิมพ์บทความในวารสาร
References
ชูกลิ่น อุ่นวิจิตร. (2548). การพัฒนาชุมชนต้นแบบของการท่องเที่ยวโดยชุมชนในจังหวัดเชียงราย สืบค้นเมื่อ 4 ตุลาคม 2559 จาก readgur.com/doc/.../การท่องเที่ยวโดยชุมชนมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย
ธีระสิน เดชารักษ์ . (2556). การรับรู้ของนักท่องเที่ยว ความพร้อมของเจ้าของกิจกรรม และความเป็นไปได้ของการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ 9 มีนาคม 2559 จากhtpp://www.dasta.or.th/.../1615-การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์.
นิสวันต์ พิชญ์ดำรง. (2553). ทุนวัฒนธรรม: ขุมทรัพย์ของเศรษฐกิจสร้างสรรค์. วารสารเศรษฐกิจและ สังคม, 47(4), 13-17.
ผู้จัดการออนไลน์. (2556). แม่กำปอง. สืบค้นเมื่อ 22 มกราคม 2560 จากwww.manager.co.th/Travel/ViewNews.aspx?NewsID...
ภัยมณี แก้วสง่า และ นิศาชล จำนงศรี. 2555. การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ : ทางเลือกใหม่ของการท่องเที่ยวไทย. Suranaree J. Soc. Sci., 6(1) (June), 93-111.
ภูริวัจน์ เดชอุ่ม. (2556). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์: กรอบแนวคิดสู่แนวทางปฏิบัติสำหรับประเทศไทย. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร ฉบับภาษาไทย, 33(2), 331-366.
ภิสันติ์ ตินะคัต. (2559). การท่องเที่ยวโดยชุมชนเชิงสร้างสรรค์เครื่องมือของการพัฒนาท้องถิ่นที่ยั่งยืน. สืบค้นเมื่อ 28 สิงหาคม 2559 จาก www.nuic.nu.ac.th/Upload/File/039.pdf
รางวัลลูกโลกสีเขียว. (2545). ป่าชุมชนห้วยทรายขาว พลิกฟืนผืนป่าด้วยวิถีศรัทธา .สืบค้นเมื่อ 24 กุมภาพันธ์2559,จาก pttinternet.pttplc.com/greenglobe/2545/community-02.htmlTranslate this page
วรวิทย์ อวิรุทธ์วรกุล. (2553). การเพิ่มคุณค่าวัฒนธรรมและภูมิปัญญาไทย: กรณีศึกษาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม.วารสารเศรษฐกิจและสังคม, 47(4), 19-24.
วันเพ็ญ ผ่องกาย. (2549). การพัฒนาตัวบ่งชี้สำหรับประเมินผลการปฏิบัติงานด้านการประกันคุณภาพการศึกษาของเขตพื้นที่การศึกษา.(วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ตีพิมพ์). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพมหานคร.
วิกิตต์ หินแก้ว. (2553). การจัดทำตัวชี้วัดประสิทธิผลการปฏิบัติงานของทีมผู้ตรวจสอบอาคาร. (การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต ไม่ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยศิลปากร, นครปฐม.
ศุภวรรษ เชื้อเมืองพาน. (2556). การศึกษาเพื่อพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวโดยชุมชนกรณีศึกษาบ้านไร่กองขิงตำบลหนองควายอำเภอหางดงจังหวัดเชียงใหม่. วารสารแก่นเกษตร, 41(1), 679-684.
สว่างพงศ์ (2554). บทความการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการทองเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน) หรือ อพท.. ในการประชุมสัมมนาและงานส่งเสริมการขาย PATA Adventure Travel and Responsible Tourism Conference and Mart 2012 (AT & RTCM),. 4-7 กุมภาพันธ์ 2555. ณ เมืองพาโร ประเทศภูฎาน.
สุดแดน วิสุทธิลักษณ์. (2556). ท่องเที่ยวสร้างสรรค์: เครื่องมือสำคัญนำไปสู่ชุมชนยั่งยืน. สืบค้นเมื่อ 19 พฤศจิกายน 2557, จาก doc.qa.tu.ac.th/documente/.../Creative%20Tourism% 2020%20aug%2055_spot.pdf
สุดแดน วิสุทธิลักษณ์. (2556). หนังสือคุ่มือการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. 2556
สถาบันการท่องเที่ยวโดยชุมชน. (2555). สัมมนาเชิงปฏิบัติการ. เอกสารประกอบสัมมนาเชิงปฏิบัติการ เพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการบริหารจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืน, 27-29 มิถุนายน 2555.
สำนักงานกองทุนสนับสนุนงานวิจัย. (2551). การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน. ประชาคมวิจัย,(57), 15-21., สืบค้นเมื่อ 2 กันยายน 2559 จาก https://www.vcharkarn.com/varticle/38304
สำนักงานเทศบาลตำบลทาปลาดุก. (2559) ประวัติหมู่บ้านทากู่. สืบค้นเมื่อ 9 มกราคม 2559, จากwww.tapladuk.go.th/index.php/ประวัติหมู่บ้าน/ม-1-บ้านทากุ่.
สำนักงานพัฒนาการท่องเที่ยวกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2549). คู่มือการประเมินมาตรฐานคุณภาพแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม. กรุงเทพมหานคร: สถาบันวิจัยสภาวะแวดล้อม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. (2555). อพท.ดัน 6 ยุทธศาสตร์ ยกมาตรฐานการท่องเที่ยวยั่งยืน. สืบค้นเมื่อ 7 ตุลาคม 2559, จาก www.dasta.or.th/th/ข้อบังคับ-อพท/item/538-538.
อนุวงค์ แซ่ตั้ง. (2551). ชุมชนบ้านสามขา ต้นแบบ “ฝาย” ของคนต้นน้ำ. สืบค้นเมื่อ 22 กุมภาพันธ์ 2559, จากhttps://pttinternet.pttplc.com/greenglobe/2551/community-07.html
Florida, R. (2002). The Rise of the creative class: and how it’s transforming work, leisure, community and everyday life. New York: Basic Books.
Johnstone, J. N. (1981). Indicators of Education Systems. London: UNESCO.
Richards, G. (2010). Creative Tourism and Local Development. pp.78-90. InWurzburger, R. et al. Creative Tourism: A Global Conversation: How to Provide Unique Creative Experiences for Travelers. Worldwide. Santa Fe: Sunstone Press.
