Knowledge and Understanding of Communication Laws and Ethics of Local Administrators in Sakon Nakhon Province
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were to study 1) local administrators’ knowledge and understanding of communication laws and ethics; 2) their demand for such knowledge; and 3) approaches for increasing their knowledge. This was a survey research. The sample population was 373 local administrators from 100 villages in 15 sub-districts. Data were analyzed with frequency, percentage, mean and standard deviation. Focus group discussions were held with 17 samples from Dong Chon, Huai Yang, and Non Hom Sub-districts in Mueang District, Sakon Nakhon Province and descriptive analysis was used for qualitiative data analysis
The results showed that 1) 50.94% of samples had a good understanding of communication laws and ethics while 35.46% lacked knowledge and understanding and 13.60% were unsure. 2) The samples had demand for greater knowledge about every subtopic on the survey. 3) Suggested approaches for increasing knowledge were (1) training; (2) creating manual and online media; (3) conducting seminars frequently; (4) providing awards incentive; (5) network building; and (6) setting up knowledge sources.
Downloads
Article Details
บทความ ข้อความ ภาพประกอบ ตารางประกอบ ที่ตีพิมพ์ในวารสารเป็นความคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว ไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราชแต่อย่างใด
บทความที่เสนอพิจารณาในวารสาร e-JODIL ต้องเป็นบทความที่ไม่เคยส่งไปลงพิมพ์ เผยแพร่ หรืออยู่ระหว่างการพิจารณาของวารสารอื่น
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการพิจารณาและตัดสินการตีพิมพ์บทความในวารสาร
References
กีรติ ยศยงยง. (2560). การจัดการความรู้ในองค์การและกรณีศึกษา. กรงเทพฯ: มิสเตอร์ก๊อปปี้ (ประเทศไทย) จํากัด.
เกรียงศักดิ์ จอดนอก, จิตติ กิตติเลิศไพศาล และละมัย ร่มเย็น. (2559). บทบาทในการสร้างหมู่บ้านปลอดยาเสพติดของกำนันผู้ใหญ่บ้านในพื้นที่อำเภอกุสุมาลย์ จังหวัดสกลนคร. วารสารบัณฑิตศึกษา, 13(62), 139-149.
คณะอนุกรรมาธิการติดตามองค์กรพัฒนาการเมืองและการมีส่วนร่วมของประชาชน. (2554). รายงานผลการติดตามองค์กร พัฒนาการเมืองและการมีส่วนร่วมของประชาชน. เมื่อ 31 มีนาคม 2563, จากhttp://w3c.senate.go.th/pictures/ comm/72/20121005122910_1.pdf
ณิชาภา แก้วประดับ. (2560). หลักจริยธรรมจรรยาบรรณสื่อมวลชนในคู่มือคู่มือการสอนวิชากฎหมายสื่อมวลชนและวิชาจริยธรรมสื่อมวลชน. กรุงเทพฯ:บริษัท จรัลสนิทวงศ์การพิมพ์ จำกัด
บูรชัย ศิริมหาสาคร. (2560). จัดการความรู้สู่ความเป็นเลิศ. กรุงเทพฯ: แสงดาว.
ปองปรารถน์ สุนทรเภสัช. (2560). ความรู้และการใช้ความรู้ด้านกฎหมายและจริยธรรมสื่อมวลชนของนักหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นจังหวัดลำปาง. ราชภัฏเพชรบูรณ์สาร, 21(1).
สมเกียรติ ตั้งกิจวานิชย์, อัมมาร สยามวาลา, วรเจตน์ ภาคีรัตน์, สิริพรรณ นกสวน, ปกป้อง จันวิทย์ และวรดุลย์ ตุลารักษ์. (2550). การสร้างองค์ความรู้เพื่อการปฏิรูปการเมือง. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.)
อภินันท์ ค้าเจริญ. (2559). การปฏิบัติงานตามบทบาทหน้าที่ของกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน ตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่พุทธศักราช 2457 และที่แก้ไขเพิ่มเติมถึงปัจจุบัน ในเขตพื้นที่อำเภออู่ทองและอำเภอด่านช้าง จังหวัดสุพรรณบุรี. (วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา. ชลบุรี.
Bloom,B.S. (1971). Handbook on Formative and Summative Evaluation of Student Learning. New York: McGraw-Hill.