The Comparison of Media Access for the People with Disability Regulations Case Studies: United States of America, United Kingdom, Australia, Germany, Japan
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The research article - The Comparison of Media Access for the People with Disability Case Studies: United State of America, United Kingdom, Australia, Germany, Japan - aimed to study the regulating and the statements regarding the television accessing of the people with disability, and to compare with the announcements announced by NTBC in Thailand. This research employed qualitative method with document analysis from the laws, regulations, gazettes, and the relevant documents.
The result revealed that 5 selected countries stated the quantitative criteria for the percentage of broadcasting. For some, the numbers were determined by the number of broadcasting hours per month. All 5 countries did not have the genre limitation for the production of Sign Language (SL), Closed Caption (CC), and Audio Description (AD) services. In term of qualitative criteria, there are some interesting models of the classifications for TV station, due to the efficiency of the production. Hence, different size of TV station would be in different responsibility for providing the services. Moreover, in some countries, the specific organizations were established to monitor, examine, and provide the knowledge – both technical and theoretical – to the broadcasting businesses and stakeholders. In Thailand, the first announcement regarding the media access for the people with disability was announced in 2016. However, the Gazette started by determining only with the genre of News and Public Knowledge. After that, in December 2016, another announcement was publicized in term of giving the qualitative criteria about the productions, suitable TV genres, and the recommendations. The border of the only News and Public Knowledge was replaced by all genres option for the services providing, maintaining only the percentage quantitative criteria.
The recommendations drawn from the research results are as follows; (1) NTBC should consider the over raising average percentage required each year, in order to give the TV stations the chances to meet the goals more effectively. (2) NBTC might consider the classifications of the TV stations, since each TV station had different capability to provide in the same-leveled services. And, (3) NTBC may establish a specific organization or department to monitor, examine, also provide the knowledge for the TV stations in further.
Downloads
Article Details
บทความ ข้อความ ภาพประกอบ ตารางประกอบ ที่ตีพิมพ์ในวารสารเป็นความคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว ไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราชแต่อย่างใด
บทความที่เสนอพิจารณาในวารสาร e-JODIL ต้องเป็นบทความที่ไม่เคยส่งไปลงพิมพ์ เผยแพร่ หรืออยู่ระหว่างการพิจารณาของวารสารอื่น
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการพิจารณาและตัดสินการตีพิมพ์บทความในวารสาร
References
คณะกรรมการส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ ฉบับที่ 5 (พ.ศ. 2560 – 2564). กรุงเทพฯ: กรมส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ.
ธีร์ธวัช เจนวัชรรักษ์. (2561). เสียงบรรยายภาพในละครโทรทัศน์และการรับรู้ของคนพิการทางการมองเห็น (ดุษฎีนิพนธ์ สาขาวิชานิเทศศาสตร์). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. นนทบุรี.
ภัทธีรา สารากรบริรักษ์. (2557). เสียงบรรยายที่คนพิการทางการเห็นต้องการ. คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. กรุงเทพฯ.
ประกาศคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ เรื่อง การส่งเสริมและคุ้มครองสิทธิของคนพิการ ให้เข้าถึงและรับรู้หรือใช้ประโยชน์จากรายการของกิจการโทรทัศน์. (2559, 5 กุมภาพันธ์). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 133 ตอนพิเศษ 35 ง. หน้า 6 – 14.
ประกาศคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ เรื่อง การส่งเสริมและคุ้มครองสิทธิของคนพิการ ให้เข้าถึงและรับรู้หรือใช้ประโยชน์จากรายการของกิจการโทรทัศน์ (ฉบับที่ 2). (2560, 4 เมษายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 134 ตอนพิเศษ 97 ง.
ประกาศคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ เรื่อง แนวทางการจัดทำล่ามภาษามือ คำบรรยายแทนเสียง และเสียงบรรยายภาพในรายการโทรทัศน์. (2560, 27 ธันวาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 134 ตอนพิเศษ 322 ง.
อารดา ครุจิต (2558). การศึกษาหลักการผลิตสื่อเสียงบรรยายภาพในโทรทัศน์สำหรับคนพิการทางการเห็น. กรุงเทพฯ: คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
PlayMedia. (no date). Accessibility laws. Retrieved April 21, 2020, from https://www.3playmedia.com/resources/accessibility-laws/#international.
Australian Human Rights Commission. (1998). Closed Captioning Inquiry Issue Paper. AU: Australian Human Rights Commission.
Brewer, J. and Others. (2015). Media Accessibility User Requirements. Retrieved April 21, 2020, from https://www.w3.org/TR/media-accessibility-reqs/.
Department of Communications and Arts, Australian Government. (no date). Accessible television. Retrieved May 12, 2020, from https://www.communications.gov.au/what-we-do/television/accessible_ television.
Department of Communications and Arts, Australian Government. (2017). Audio Description Working Group – Final report. AU: Department of Communications and Arts.
Dosch, E. and Benecke, B. (2004). When pictures become words (German AD Guidelines).
Edelburg, E. (2019). Legal Requirements for Audio Description. Retrieved May 14, 2020, from https://www.3playmedia.com/2017/03/22/legal-requirements-audio-description/.
Griffin E. (2015). UK Subtitle Regulations for Television and Broadcast Media. Retrieved April 21, 2020, from http://www.3playmedia.com/2015/03/31/uk-subtitle-regulations-for-television-broadcast-media/.
IHCD. (No date). History of Inclusive Design. Retrieved March 15, 2020, from https://www. humancentereddesign.org/inclusive-design/history.
Ito, T. (2010). Activities to improve accessibility to broadcasting in Japan. in ITU-EBU Joint Workshop on Accessibility to Broadcasting and IPTV ACCESS for ALL. Geneva, Switzerland, 23–24 November, 2010.
Ito, T. (2013). Sign language interpretation in broadcasting service. in ITU Workshop on “Making Media Accessible to all: The Options and Economics”. Geneva, Switzerland, October 24, 2013.
ITC. (1999). ITC guidance on standards for closed captioning. UK.
Japan Press Weekly. (2018). JCP Yamashita Calls for Making TV more Accessible to Visual and Hearing in Paired persons. June 10, 2018.
National Association of the Deaf. (no date). When is captioning required?. Retrieved April 21, 2020, from https://www.nad.org/resources/technology/captioning-for-access/when-is-captioning-required/.
National Association of the Deaf. (no date). Television and closed captioning. Retrieved May 12, 2020, from https://www.nad.org/resources/technology/television-and-closed-captioning/.
NCRA. (2014). Captioning around the world. Retrieved May 12, 2020, from https://www.thejcr.com/2014/06/30/captioning-around-the-world/.
OFCOM. (2017). The OFCOM Broadcasting Code. UK: Office of Communication.
OFCOM. (2017). Ofcom’s Code on Ttelevision Access Services. UK: Office of Communication.
OFCOM. (2017). Television Channels Requires to Provide Television Access Services. UK: Office of Communication.
Rai S., Greening J. and Petre L. (2010). A Comparative Study of Audio Description Guidelines Prevalent in Different Countries. UK: The Royal National Institute of the Blind.
Reviers, N. (2016). Audio Description in Europe: An Update. The Journal of Specialised Translation, 26, 232 – 247.
Royal National Institute of the Blind. (no date). Audio description (AD). Retrieved April 21, 2020, from https://www.rnib.org.uk/information-everyday-living-home-and-leisure-television-radio-and-lm/audiodescription.
Sas, A. (2016). Rules and Laws around Subtitles in UK Medias. Retrieved May 12, 2020, from http://www.authot.com/en/2016/04/07/subtitles-regulations/.
Sasaki, S. (2017, 25 April). Tokyo movie caters to visually-impaired and everyone else. The Japan Times.
Snyder, J. (2016). The Visual Made Verbal. VA: American Council of the Blind. Inc.
World Blind Union. (2016). International toolkit on providing, delivering and campaigning for audio description and film. CA: World Blind Union.
