Sexuality Education: Impact on social institutions
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article discussing sexuality education, which means learning management about sex that is important to learners, parents, teachers, and those involved, as well as communities and societies. Learning about sexuality education will enhance the understanding about sexual identity, sexual satisfaction, sexual behavior, sexual development in each age, having a relationship with others, personal skill development, sexual health and the socio-cultural dimension that effects on sexuality education. There are many impacts of sexuality education on social institutions such as, families, educational institutions, communities and societies. Therefore, teachers should study and be aware of the role and duty to teach about sexuality appropriately to students.
Downloads
Article Details
บทความ ข้อความ ภาพประกอบ ตารางประกอบ ที่ตีพิมพ์ในวารสารเป็นความคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว ไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราชแต่อย่างใด
บทความที่เสนอพิจารณาในวารสาร e-JODIL ต้องเป็นบทความที่ไม่เคยส่งไปลงพิมพ์ เผยแพร่ หรืออยู่ระหว่างการพิจารณาของวารสารอื่น
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการพิจารณาและตัดสินการตีพิมพ์บทความในวารสาร
References
กองทุนประชากรแห่งสหประชาชาติ สำนักงานประจำประเทศไทย (UNFPA) (2558). แนวทางการดำเนินงานเพศวิถีศึกษาโดยกองทุนประชากรแห่งสหประชาชาติ: การให้ความสำคัญแก่สิทธิมนุษยชนและเพศภาวะ. กรุงเทพฯ.
ณรงค์ เส็งประชา. (2538). มนุษย์กับสังคม. มนุษย์กับสังคม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์.
พระราชบัญญัติการป้องกันและแก้ไขการตั้งครรภ์ในวัยรุ่น พ.ศ.2559. (2559, 31 มีนาคม) ราชกิจจานุเบกษาเล่ม 133 ตอนที่ 30ก. หน้า 1
พริศรา แซ่ก้วย (2547). เพศวิถี: วันวาน วันนี้ และวันพรุ่งที่จะไม่เหมือนเดิม. กรุงเทพฯ: ศูนย์สตรีศึกษา คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
วิลาสินี พิพิธกุล. (2547). วาทกรรมเรื่องเพศในหนังสือพิมพ์. ใน การประชุมเรื่องคณะผู้เชี่ยวชาญและคณะทำงานเพื่อบัญญัติศัพท์การนำเสนอข่าวผู้หญิงในสื่อมวลชน. กรุงเทพฯ: สมาคมนักข่าวหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย.
วิลาสินี พิพิธกุล และกิตติ กันภัย. (2546). เพศและการสื่อสารในสังคมไทย (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศูนย์เฉพาะกิจคุ้มครองและช่วยเหลือเด็กนักเรียน. (2558). การพัฒนาเพศศึกษาในระบบการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ.
ศูนย์เฉพาะกิจคุ้มครองและช่วยเหลือเด็กนักเรียน. (2558). แนวทางการจัดกิจกรรมการเรียนรู้เพศศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. (2554). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.2554. สืบค้นเมื่อ 4 กุมภาพันธ์ 2562 จาก http://www.royin.go.th/dictionary/index.php
สุรัสวดี หุ่นพยนต์ และ ชนาธิป บุณยเกตุ. (2543). สตรีกับบทบาทในการเข้าร่วมองค์การบริหารส่วนตำบล (อบต.): บริบททางสังคม วัฒนธรรม และการเมือง. (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (UNESCO). (2552). แนวทางเชิงวิชาการสากลของเพศวิถีศึกษา เล่มที่ 1 หลักการและเหตุผลของเพศวิถีศึกษา. กรุงเทพฯ: ยูเนสโก.
อาริยา ภูวคีรีวิวัฒน์. (2559). เพศวิถีกับการดำเนินธุรกิจครอบครัวในสังคมไทย. (ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยรังสิต.
Chaoudhuri, D.D., Santiago-Rivera, A. & Garrett, M.T. (2012). Counseling and Diversity. Belmont, CA: Brooks/Cole, Cengage Learning.
Martinsson, L., Reimers, E., Reingarde, J. and Lundgren, A.S. (2007). Norms at Work: Challenging Homophobia and Heteronormativity. Deledios: Transnational Cooperation for Equality.
