The Development of a Blended Learning Model via Social Media for Graduate Students in the School of Educational Studies at Sukhothai Thammathirat Open University

Authors

  • Varangkana Topothai School of Educational Studies, Sukhothai Thammathirat Open University.

Keywords:

Instructional model, Blended learning, Social media

Abstract

The purposes of this research were to: 1) develop a blended learning model via social media for graduate students in the School of Educational Studies at Sukhothai Thammathirat Open University; 2) study the learning achievements of the graduate students; 3) determine the opinions of the graduate students; and 4) evaluate the developed instructional model. The research sample consisted of 30 graduate students from the School of Educational Studies at Sukhothai Thammathirat Open University, selected through simple random sampling, as well as 7 specialists and 3 experts. The research instruments included guidelines for focus group discussions, a blended learning model via social media, a learning achievement test, an opinion survey, and a quality evaluation form. The statistics used for data analysis were the percentage, mean, standard deviation, t-test, and content analysis. The research results were as follows: 1) the developed blended learning model via social media comprised 7 components: (1) face-to-face learning, (2) online learning via social media, (3) collaborative learning, (4) learning content, (5) support materials and resources, (6) communication, and (7) evaluation. The model had 3 operational steps: (1) input analysis, (2) learning process, and (3) output evaluation; 2) the students’ post-learning achievement scores were significantly higher than their pre-learning scores at the .05 level of statistical significance; 3) the students rated the model's appropriateness at a high level; and 4) the experts evaluated the quality of the developed instructional model at the highest level.

References

จินตวีร์ คล้ายสังข์. (2557). การออกแบบการเรียนการสอนไฮบริดอย่างเป็นระบบ. ใน เทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา: นวัตกรรมการเรียนรู้แบบผสมผสาน. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

นิพนธ์ บริเวธานันท์. (2562). การพัฒนารูปแบบเว็บแอปพลิเคชันด้วยการเรียนรู้แบบร่วมมือผ่านห้องเรียนไร้กรอบเพื่อส่งเสริมการรู้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารสำหรับผู้เรียนระดับอุดมศึกษา. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฎภูเก็ต, 15(2), 144-166. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/pkrujo/article/view/242200

ปณิตา วรรณพิรุณ. (2557). การจัดการเรียนการสอนแบบผสมผสานโดยใช้ปัญหาเป็นหลักเพื่อพัฒนาการคิดอย่างมีวิจารณญาณ. ใน เทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา: นวัตกรรมการเรียนรู้แบบผสมผสาน. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. (2560). คู่มืออาจารย์บัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช (ฉบับปรับปรุง พ.ศ.2560). โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

เมธี คชาไพร. (2558). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนแบบผสมผสานเพื่อเสริมสร้างความรู้และสมรรถนะด้านนวัตกรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศทางการศึกษา สำหรับนิสิตหลักสูตรการศึกษาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. วารสารวิชาการและวิจัยสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎนครสวรรค์, 29(1), 71-86. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/JSSRA/article/view/44910

วัฒนา เอี่ยวเส็ง. (2557). การศึกษาการใช้สื่อสังคมออนไลน์ (Social media) ในการเรียนรู้ของนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนอัสสัมชันแผนกประถม [งานวิจัยในชั้นเรียน]. โรงเรียนอัสสัมชันแผนกประถม.

วรางคณา โตโพธิ์ไทย. (2560). ชุดการเรียนการสอนแบบผสมผสาน. ใน เอกสารการสอนประกอบชุดวิชา สื่อการศึกษาพัฒนสรร (หน่วยที่ 9). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

วรางคณา โตโพธิ์ไทย. (2560). สื่อสังคมเพื่อการศึกษา. ใน เอกสารการสอนประกอบชุดวิชา เทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา (หน่วยที่ 13). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

วรางคณา โตโพธิ์ไทย. (2563). รายงานการวิจัย เรื่อง ความต้องการใช้สื่อสังคมเพื่อการศึกษา สำหรับนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา สาขาศึกษาศาสตร์. สาขาวิชาศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

วิจิตร ศรีสอ้าน. (2561). การสนับสนุนการศึกษากับบทบาทหน้าที่ของสภาวิชาการ มสธ. สู่ประเทศไทย 4.0 [เอกสารประกอบการประชุม]. การประชุมสภาวิชาการ, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

สารีพันธุ์ ศุภวรรณ, สุมาลี สังข์ศรี, ชนกนารถ บุญวัฒนกุล, และปิยะพงษ์ ไสยโสภณ. (2559). การประเมินและปรับปรุงหลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต แขนงวิชาการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย. Veridian E-Journal Silpakorn University, 11(1), 3668-3680.

สิทธิชัย ลายเสมา, และปณิตา วรรณพิรุณ. (2556). การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้ร่วมกันโดยใช้กระบวนการแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์ในสภาพแวดล้อมการเรียนแบบยูบิควิตัสเพื่อพัฒนาทักษะการแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์ของนักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิต. วารสารวิชาการครุศาสตร์อุตสาหกรรมพระจอมเกล้าพระนครเหนือ, 4(1), 104-114.

สุไม บิลไบ. (2562). การพัฒนาความสามารถทางไอซีทีและพฤติกรรมการเรียนรู้ด้วยการนำตนเองของนักศึกษาวิชาชีพครูด้วยระบบของกระบวนการเรียนการสอนแบบผสมผสานในลักษณะห้องเรียนกลับด้าน. วารสารอิเล็กทรอนิกส์การเรียนรู้ทางไกลเชิงนวัตกรรม, 9(1), 57-68. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/e-jodil/article/view/204610

สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์. (2564). รายงานผลสำรวจพฤติกรรมการใช้อินเทอร์เน็ตในประเทศไทย ปี 2564. https://www.etda.or.th/th/-Thailand-Internet-User-Behavior.aspx

Allen, E., & Seaman, J. (2010). Learning on demand: Online education in the United States 2009. Sloan Consortium.

Pallis, G., Zeinalipour-Yazti, D., & Dikaiakos, M. D. (2011). Online social networks: Status and trend. In New directions in web data management (pp. 213-234). Springer. https://doi.org/10.1007/978-3-642-17551-0_8

Downloads

Published

2024-08-18

How to Cite

Topothai, V. (2024). The Development of a Blended Learning Model via Social Media for Graduate Students in the School of Educational Studies at Sukhothai Thammathirat Open University. ECT Education and Communication Technology Journal, 19(27), 93–108. retrieved from https://so01.tci-thaijo.org/index.php/ectstou/article/view/271829