การอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมของนักท่องเที่ยวขณะเข้าพักในโรงแรม
คำสำคัญ:
การอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม, นักท่องเที่ยว, โรงแรมบทคัดย่อ
นักท่องเที่ยวเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมเกิดความเสื่อมโทรม การใช้บริการสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ปริมาณขยะและของเสียที่เกิดขึ้นจากการอุปโภคบริโภคในโรงแรม ก่อให้เกิดปัญหาสิ่งแวดล้อมและส่งผลกระทบต่อระบบนิเวศ ดังนั้น ทั้งสถานประกอบการประเภทโรงแรมและผู้เข้าพักจำเป็นต้องให้ความสำคัญในการอนุรักษ์ทรัพยากรและสิ่งแวดล้อม โรงแรมควรจัดทำรายงานการใช้พลังงาน การจัดการขยะและการใช้นํ้า เพื่อกำหนดแผนและเป้าหมายการดำเนินงาน การปรับปรุงอุปกรณ์ต่างๆ ให้มีประสิทธิภาพมากที่สุด สร้างความตระหนัก เน้นการมีส่วนร่วมของพนักงานและผู้เข้าพักในการประหยัดนํ้า ประหยัดพลังงานการจัดการขยะตามหลัก 5 R ได้แก่ การผลิตเพื่อนำกลับมาใช้ใหม่ (Recycle) การนำกลับมาใช้ซํ้า (Reuse)
การซ่อมแซมให้กลับมาใช้ได้อีก (Repair) การลดใช้สิ่งที่เกิดผลเสียกับสิ่งแวดล้อม (Reduce) และการเลิกใช้สารที่เป็นอันตรายกับสิ่งแวดล้อม (Reject) บทความนี้จะนำเสนอการใช้ประโยชน์จากทรัพยากรอย่างรู้คุณค่า ให้เกิดประโยชน์มากที่สุด นานที่สุด แต่สูญเสียทรัพยากรอย่างเปล่าประโยชน์น้อยที่สุด จะช่วยลดผลกระทบที่มีต่อทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน
คำสำคัญ : การอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม, นักท่องเที่ยว, โรงแรม
เอกสารอ้างอิง
ขวัญชนก สุวรรณพงศ์. (2559). การพัฒนาคุณภาพการบริการของโรงแรมในอำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต เพื่อรองรับนักท่องเที่ยว
กลุ่มความสนใจพิเศษ. รายงานการวิจัยมหาวิทยาลัยราชพฤกษ.
จันทนา อินทปัญญา. (2548). การจัดการสิ่งแวดล้อมและการพัฒนาอย่างยั่งยืน. วารสารการจัดการสิ่งแวดล้อม, 1(1), 1-20.
จำลอง โพธิ์บุญ. (2550). การบริหารโครงการสิ่งแวดล้อม. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: ทิพเนตร์การพิมพ์.
เจนจิรา คุ้มเมือง. (2558). นโยบายการจัดการการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมและพลังงานของโรงแรมในอำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี.
วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ชนกเนตร วิไชโย. (2551). คุณภาพชีวิตในการทำงานของพนักงานโรงแรมในจังหวัดเลย.วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหา
บัณฑิต สาขาสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย.
ชัชพล ทรงสุนทรวงศ์. (2560). การอนุรักษ์และพัฒนาทรัพยากรการท่องเที่ยว. ค้นเมื่อ ตุลาคม 20, 2561, จาก ttps://lib.dtc.ac.th/
article/tourism/0017.pdf.
ณัฐภาส รัศมิมานนท์ และสุภาวดี รัตนมาศ. (2558).การศึกษาลักษณะการใช้พลังงานไฟฟ้าเพื่อการอนุรักษ์พลังงานสำหรับโรงแรม
พักตากอากาศริมทะเลจังหวัดชลบุรี.วารสารวิจัยและสาระสถาปัตยกรรม/การผังเมือง, 12(1), 59-78.
เดชา ศรีดูกา. (2556). การใช้นํ้าของโรงแรม กรณีศึกษาจังหวัดภูเก็ต. ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีและการ
จัดการสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
นงค์นุช ศรีธนาอนันต์. (2550). การโรงแรมเบื้องต้น.พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
นภวรรณ ฐานะกาญจน์ พงษ์เขียว และจิราภรณ์ เทียมพันธ์พงศ์. (2561). พฤติกรรมการรับผิดชอบต่อสิ่งแวดล้อมของผู้มาเยือน
อุทยานแห่งชาติปางสีดา. Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์และศิลปะ, 11(1), 1707-1720.
นิศศา ศิลปเสรฐ. (2560). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว.พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพมหานคร:สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณม์ หาวิทยาลัย.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา และเพ็ญศิริ ศรีคำภา. (2557).การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน.พิมพ์ครั้งที่ 2. นนทบุรี: ธรรมสาร.
ปรีชา คามาดี และสมพงษ์ อัศวริยธิปัต. (2559). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ของนักท่องเที่ยวที่เป็นกลุ่มเยาวชนใน
จังหวัดชลบุรี. การประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติครั้งที่ 7,23 มิถุนายน 2559 มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
ปิยะดา วชิระรวงศกร และอุษณีย์ ทิมสูงเนิน. (2558).การประเมินการบริการที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมของสถานประกอบการประเภทโรงแรมในเขตภาคเหนือตอนล่าง.วารสารการจัดการสิ่งแวดล้อม, 11(1),98-113.
พิชญากร กุญชรินทร์. (2559). หลักการสิบประการในการทำธุรกิจโรงแรมอย่างมีความรับผิดชอบต่อสังคม. วารสารสังคมศาสตร์
มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. 9 (มกราคม-ธันวาคม), 358-374.
ภูวดล บัวบางพลู. (2561). แนวทางการจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืน อุทยานแห่งชาติเขาคิชฌกูฏ จังหวัดจันทบุรี.
วารสารวิจัยรำไพพรรณี, 12(2) (พฤษภาคม- สิงหาคม), 91-101.
ระชานนท์ ทวีผล. (2558). การให้ความหมายและรูปแบบกิจกรรมความรับผิดชอบต่อสังคมของโรงแรมในเขตอำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสารการจัดการธุรกิจ, 4(1), 24-37.
ละออง รังสิมันตุชาติ และวิชชุตา มาชู. (2558).ผลกระทบการรับรู้เกี่ยวกับความรับผิดชอบทางสังคมต่อความพึงพอใจในงาน. วารสารวิทยาการจัดการ, 2(1),71-92.
วันวิสา วัลย์ดาว. (2552). การจัดการสิ่งแวดล้อมของโรงแรมในจังหวัดกระบี่. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการจัดการ
สิ่งแวดล้อม คณะพัฒนาสังคมและสิ่งแวดล้อม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
สุกาญจน์ รัตนเลิศนุสรณ์. (2550). หลักการจัดการสิ่งแวดล้อมแบบยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร:สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยี (ไทย-ญี่ปุ่น).
สุภาพร เสรีรัตน์. (2552). ผลกระทบของกลยุทธ์การจัดการทรัพยากรมนุษย์และประสิทธิภาพการให้บริการที่มีผลต่อการดำเนินงาน
ของธุรกิจโรงแรมในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วิทยานิพนธ์ ปริญญาการจัดการมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการคณะการบัญชีและการจัดการ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
โสรธัส ปุ่นสุวรรณ, ธนายุ ภู่วิทยาธร, และนิตย์ หทัยวสีวงศ์ สุขศรี. (2561). การพัฒนารูปแบบความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของปัจจัยที่ส่งผลต่อความเต็มใจจ่ายสำหรับการใช้บริการโรงแรมสีเขียว. วารสารวิทยาการจัดการ, 5(2), 105-129.
หงสกุล เมสนุกูล. (2555). การศึกษาแนวทางการจัดการสิ่งแวดล้อมของธุรกิจที่พักตามมาตรฐานโรงแรมใบไม้สีเขียวของซิกเซ้นส์ ไฮอเวย์ เกาะยาวน้อย จังหวัดภูเก็ต. การประชุมวิชาการแห่งชาติครั้งที่ 9 มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน, 6 - 7 ธันวาคม 2555, 686-697.
กลุ่มความสนใจพิเศษ. รายงานการวิจัยมหาวิทยาลัยราชพฤกษ.
จันทนา อินทปัญญา. (2548). การจัดการสิ่งแวดล้อมและการพัฒนาอย่างยั่งยืน. วารสารการจัดการสิ่งแวดล้อม, 1(1), 1-20.
จำลอง โพธิ์บุญ. (2550). การบริหารโครงการสิ่งแวดล้อม. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: ทิพเนตร์การพิมพ์.
เจนจิรา คุ้มเมือง. (2558). นโยบายการจัดการการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมและพลังงานของโรงแรมในอำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี.
วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ชนกเนตร วิไชโย. (2551). คุณภาพชีวิตในการทำงานของพนักงานโรงแรมในจังหวัดเลย.วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหา
บัณฑิต สาขาสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย.
ชัชพล ทรงสุนทรวงศ์. (2560). การอนุรักษ์และพัฒนาทรัพยากรการท่องเที่ยว. ค้นเมื่อ ตุลาคม 20, 2561, จาก ttps://lib.dtc.ac.th/
article/tourism/0017.pdf.
ณัฐภาส รัศมิมานนท์ และสุภาวดี รัตนมาศ. (2558).การศึกษาลักษณะการใช้พลังงานไฟฟ้าเพื่อการอนุรักษ์พลังงานสำหรับโรงแรม
พักตากอากาศริมทะเลจังหวัดชลบุรี.วารสารวิจัยและสาระสถาปัตยกรรม/การผังเมือง, 12(1), 59-78.
เดชา ศรีดูกา. (2556). การใช้นํ้าของโรงแรม กรณีศึกษาจังหวัดภูเก็ต. ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีและการ
จัดการสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
นงค์นุช ศรีธนาอนันต์. (2550). การโรงแรมเบื้องต้น.พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
นภวรรณ ฐานะกาญจน์ พงษ์เขียว และจิราภรณ์ เทียมพันธ์พงศ์. (2561). พฤติกรรมการรับผิดชอบต่อสิ่งแวดล้อมของผู้มาเยือน
อุทยานแห่งชาติปางสีดา. Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์และศิลปะ, 11(1), 1707-1720.
นิศศา ศิลปเสรฐ. (2560). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว.พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพมหานคร:สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณม์ หาวิทยาลัย.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา และเพ็ญศิริ ศรีคำภา. (2557).การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน.พิมพ์ครั้งที่ 2. นนทบุรี: ธรรมสาร.
ปรีชา คามาดี และสมพงษ์ อัศวริยธิปัต. (2559). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ของนักท่องเที่ยวที่เป็นกลุ่มเยาวชนใน
จังหวัดชลบุรี. การประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติครั้งที่ 7,23 มิถุนายน 2559 มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
ปิยะดา วชิระรวงศกร และอุษณีย์ ทิมสูงเนิน. (2558).การประเมินการบริการที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมของสถานประกอบการประเภทโรงแรมในเขตภาคเหนือตอนล่าง.วารสารการจัดการสิ่งแวดล้อม, 11(1),98-113.
พิชญากร กุญชรินทร์. (2559). หลักการสิบประการในการทำธุรกิจโรงแรมอย่างมีความรับผิดชอบต่อสังคม. วารสารสังคมศาสตร์
มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. 9 (มกราคม-ธันวาคม), 358-374.
ภูวดล บัวบางพลู. (2561). แนวทางการจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืน อุทยานแห่งชาติเขาคิชฌกูฏ จังหวัดจันทบุรี.
วารสารวิจัยรำไพพรรณี, 12(2) (พฤษภาคม- สิงหาคม), 91-101.
ระชานนท์ ทวีผล. (2558). การให้ความหมายและรูปแบบกิจกรรมความรับผิดชอบต่อสังคมของโรงแรมในเขตอำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสารการจัดการธุรกิจ, 4(1), 24-37.
ละออง รังสิมันตุชาติ และวิชชุตา มาชู. (2558).ผลกระทบการรับรู้เกี่ยวกับความรับผิดชอบทางสังคมต่อความพึงพอใจในงาน. วารสารวิทยาการจัดการ, 2(1),71-92.
วันวิสา วัลย์ดาว. (2552). การจัดการสิ่งแวดล้อมของโรงแรมในจังหวัดกระบี่. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการจัดการ
สิ่งแวดล้อม คณะพัฒนาสังคมและสิ่งแวดล้อม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
สุกาญจน์ รัตนเลิศนุสรณ์. (2550). หลักการจัดการสิ่งแวดล้อมแบบยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร:สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยี (ไทย-ญี่ปุ่น).
สุภาพร เสรีรัตน์. (2552). ผลกระทบของกลยุทธ์การจัดการทรัพยากรมนุษย์และประสิทธิภาพการให้บริการที่มีผลต่อการดำเนินงาน
ของธุรกิจโรงแรมในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วิทยานิพนธ์ ปริญญาการจัดการมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการคณะการบัญชีและการจัดการ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
โสรธัส ปุ่นสุวรรณ, ธนายุ ภู่วิทยาธร, และนิตย์ หทัยวสีวงศ์ สุขศรี. (2561). การพัฒนารูปแบบความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของปัจจัยที่ส่งผลต่อความเต็มใจจ่ายสำหรับการใช้บริการโรงแรมสีเขียว. วารสารวิทยาการจัดการ, 5(2), 105-129.
หงสกุล เมสนุกูล. (2555). การศึกษาแนวทางการจัดการสิ่งแวดล้อมของธุรกิจที่พักตามมาตรฐานโรงแรมใบไม้สีเขียวของซิกเซ้นส์ ไฮอเวย์ เกาะยาวน้อย จังหวัดภูเก็ต. การประชุมวิชาการแห่งชาติครั้งที่ 9 มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน, 6 - 7 ธันวาคม 2555, 686-697.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
2019-10-30
รูปแบบการอ้างอิง
ปราณีธรรม ช., & มนต์พานทอง ไ. (2019). การอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมของนักท่องเที่ยวขณะเข้าพักในโรงแรม. วารสารช่อพะยอม, 30(2), 229–240. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/ejChophayom/article/view/164327
ฉบับ
ประเภทบทความ
บทความวิจัยทางด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์
