การเฝ้าระวังเตือนภัยทางสังคมจากยาเสพติดที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมเสี่ยงของวัยรุ่น ในพื้นที่การแพร่ระบาดที่ควรเฝ้าระวัง จังหวัดอุดรธานี
คำสำคัญ:
การเฝ้าระวังเตือนภัยทางสังคม, ยาเสพติด, พฤติกรรมเสี่ยงบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับการเฝ้าระวังเตือนภัยทางสังคมจากยาเสพติด และ 2) เพื่อวิเคราะห์อิทธิพลของการเฝ้าระวังเตือนภัยทางสังคมจากยาเสพติดที่มีต่อพฤติกรรมเสี่ยงของวัยรุ่น เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามในระดับครัวเรือน จำนวน 400 ตัวอย่าง ในอำเภอประจักษ์ศิลปาคม จังหวัดอุดรธานี วิเคราะห์ข้อมูลโดยการใช้สถิติเชิงพรรณนาได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติอนุมานได้แก่ สถิติการถดถอยพหุคูณ
ผลการวิจัยพบว่า ระดับการเฝ้าระวังเตือนภัยทางสังคมจากยาเสพติดในภาพรวมอยู่ในระดับมาก ทั้งในครัวเรือน ( =3.45; SD.=0.26) มากที่สุดคือ มีความเข้าใจและรับรู้ปัญหายาเสพติด (
=3.91; SD.=1.11) ในโรงเรียน (
=3.61; SD.=0.33) มากที่สุดคือ ให้ความสำคัญกับหลักสูตรในการอบรมต่อต้านยาเสพติด (
=3.92; SD.=0.94) และในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (
=3.50; SD.= 0.33) มากที่สุดคือ การประชาสัมพันธ์ให้มีการแจ้งเบาะแสแก่ผู้นำท้องถิ่น (
=3.82; SD.=0.89) ทำให้พฤติกรรมเสี่ยงของวัยรุ่น มีค่าคะแนนอยู่ในระดับน้อยที่สุด (
=1.39; SD.= 0.30) อย่างไรก็ตามพฤติกรรมเสี่ยงในการใช้จ่ายฟุ่มเฟือยผิดปกติยังต้องเป็นพฤติกรรมที่ควรมีการเฝ้าระวังเตือนภัยทางสังคมจากยาเสพติดมากที่สุด (
=2.11; SD.=1.03) การเฝ้าระวังเตือนภัยทางสังคมจากยาเสพติดที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมเสี่ยงของวัยรุ่นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 คือ การเฝ้าระวังเตือนภัยทางสังคมจากยาเสพติดในครัวเรือน (B=0.08; P-value=0.03) ในขณะที่การเฝ้าระวังเตือนภัยทางสังคมจากยาเสพติดในโรงเรียน และในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ
คำสำคัญ: การเฝ้าระวังเตือนภัยทางสังคม, ยาเสพติด, พฤติกรรมเสี่ยง
เอกสารอ้างอิง
ประเวศ วะสี. (2541). สุขภาพในฐานะอุดมการณ์ของมนุษย์. กรุงเทพฯ: สำนักงานปฏิรูประบบสุขภาพ.
ล้วน สายยศ และอังคณา สายยศ. (2538). เทคนิคการวิจัยทางการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ศูนย์อำนวยการป้องกัน และปราบปรามยาเสพติดจังหวัดอุดรธานี. (2555). สถานการณ์การค้าและแพร่ระบาดยาเสพติด. สืบค้นเมื่อ 22 ธันวาคม 2559, จาก http://www.udon-nccd.com/re3.php
สังคม ศุภรัตนกุล และประจญ กิ่งมิ่งแฮ. (2556). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการทะเลาะวิวาทของเด็กวัยรุ่นจังหวัดหนองบัวลำภู. วารสารช่อพะยอม, 24(1), 151-162.
สังคม ศุภรัตนกุล. (2552). มาตรการทางสังคมที่มีอิทธิพลต่อความมั่นคงด้านครอบครัวของผู้ติดเชื้อเอชไอวี จังหวัดหนองบัวลำภู ปี 2551. วารสารควบคุมโรค, 35(1), 90-99.
สังคม ศุภรัตนกุล. (2553). ความมั่นคงด้านสุขภาพของครอบครัวในชนบทอีสาน. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยขอนแก่น)
สังคม ศุภรัตนกุล. (2560). ความสัมพันธ์ของการรับรู้ ทัศนคติกับพฤติกรรมการป้องกันตนเองจากยาเสพติดในพื้นที่การค้าและการระบาด จังหวัดอุดรธานี. วารสารวิชาการเสพติด, 5(1), 25-41
สาทิพ จิตนาวา. (2550). การศึกษาขั้นตอนการก่อเกิดนโยบายสาธารณะ: ศึกษากรณี พระราชบัญญัติสุขภาพแห่งชาติ. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบรพา)
สำเนา นิลบรรพ์ และคณะ. (2559). ความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของปัจจัยที่มีผลต่อพฤติกรรมการเสพยาซ้ำของผู้เสพเมทแอมเฟตามีน. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 10(1), 193-207.
อินทิรา อมรวงศ์. (2550). ปัจจัยกระตุ้นที่มีผลต่อการกลับไปเสพยาเสพติดของผู้ผ่านการบ้าบัด ฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติด: กรณีศึกษาจังหวัดอำนาจเจริญ. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี)
Bourdieu, Pierre (1986), ‘The Forms of Capital’, in Richardson, John G., ed., Handbook of Theory and Research for the Sociology of Education. New York: Greenwood.
Elinor Ostrom. (2000). Collective Action and the Evolution of Social Norms. Journal of Economic Perspectives, 14 (3), 137-158.
