ผลการจัดประสบการณ์การเรียนรู้โดยใช้กลยุทธ์ของ CASEL เพื่อเสริมสร้าง ทักษะสัมพันธภาพสำหรับเด็กวัยอนุบาล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาดัชนีประสิทธิผลของแผนการจัดประสบการณ์การเรียนรู้โดยใช้กลยุทธ์ของ CASEL (2) เปรียบเทียบทักษะสัมพันธภาพของเด็กวัยอนุบาลก่อนและหลังการทดลอง กลุ่มตัวอย่าง คือ เด็กวัยอนุบาลอายุ 4–5 ปี จำนวน 20 คน ที่ได้มาจากการสุ่มแบบกลุ่ม ดำเนินการทดลอง 6 สัปดาห์ติดต่อกัน สัปดาห์ละ 4 วัน ครั้งละ 45 นาที รวมแผนการจัดประสบการณ์การเรียนรู้ 24 แผน โดยใช้กลยุทธ์ของ CASEL ประกอบด้วย (1) กลยุทธ์การทำงานแบบร่วมมือในกลุ่มเล็ก (2) กลยุทธ์การสร้างความสัมพันธ์เชิงบวก และ (3) กลยุทธ์การจัดการและแก้ไขข้อขัดแย้ง โดยมีขั้นตอนการจัดประสบการณ์การเรียนรู้ ได้แก่ (1) เตรียมพร้อมเรียนรู้ (2) ร่วมมือเรียนรู้ และ (3) สรุปการเรียนรู้ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูล คือ แบบประเมินทักษะสัมพันธภาพของเด็กวัยอนุบาล การวิเคราะห์ข้อมูลใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ดัชนีประสิทธิผล และการทดสอบ Wilcoxon signed-rank test ผลการวิจัย พบว่า (1) แผนการจัดประสบการณ์การเรียนรู้มีดัชนีประสิทธิผลเท่ากับ 0.8179 แสดงว่าเด็กวัยอนุบาลมีทักษะสัมพันธภาพก้าวหน้าขึ้นร้อยละ 81.79 ของคะแนนที่สามารถพัฒนาได้ (2) ทักษะสัมพันธภาพของเด็กวัยอนุบาลหลังการทดลอง
สูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่าการจัดประสบการณ์การเรียนรู้โดยใช้กลยุทธ์ของ CASEL สามารถเสริมสร้างทักษะสัมพันธภาพของเด็กวัยอนุบาลได้อย่างมีประสิทธิภาพ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2564). นโยบายทักษะแห่งอนาคต (Future Skills). กระทรวงศึกษาธิการ.
ณัฐศิริวรรณ โจทย์จันทร์, ศิรประภา พฤทธิกุล และ เชวง ซ้อนบุญ. (2569). ผลการเสริมสร้างความสามารถในการจัดการตนเองของเด็กวัยอนุบาลโดยใช้กลยุทธ์การจัดกิจกรรมขององค์กรความร่วมมือเพื่อการเรียนรู้ทาง วิชาการ สังคมและอารมณ์ (CASEL). e-Journal of Education Studies, Burapha University, 8(1), 33-48. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/ejes/article/view/285726
รังสิรัศม์ วงศ์อุปราช. (2564). การพัฒนาโปรแกรมการเรียนรู้ทางอารมณ์และสังคมตามแนวคิดเซเฟอร์และการเรียนรู้แบบร่วมมือเพื่อส่งเสริมความสามารถทางสังคมของเด็กอนุบาล [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].
สรวงมณฑ์ สิทธิสมาน. (2565). ทักษะทางพฤติกรรมกับการพัฒนาเด็กปฐมวัยไทยในยุคดิจิทัล. วารสารการศึกษาและพัฒนาเด็กปฐมวัย, 14(2), 33–48.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน, กระทรวงศึกษาธิการ, และ UNICEF ประเทศไทย. (2560). คู่มือการจัดการเรียนรู้ทักษะแห่งศตวรรษที่ 21. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานส่งเสริมสังคมแห่งการเรียนรู้และคุณภาพเยาวชน. (2556). รายงานผลการสำรวจทักษะเด็กไทยในศตวรรษที่ 21. สำนักงานส่งเสริมสังคมแห่งการเรียนรู้และคุณภาพเยาวชน.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2565). กรอบสมรรถนะผู้เรียนไทย. กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2566). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2566–2580. กระทรวงศึกษาธิการ.
Blair, C., & Raver, C. C. (2015). School readiness and self-regulation: A developmental psychobiological approach. Annual Review of Psychology, 66, 711–731. https://doi.org/10.1146/annurev-psych-010814-015221
Collaborative for Academic, Social, and Emotional Learning. (2021). What is SEL? https://casel.org/what-is-sel/
Denham, S. A. (2018). Keeping SEL developmental: The importance of a developmental lens for fostering and assessing SEL competencies. Collaborative for Academic, Social, and Emotional Learning. https://casel.org/casel-resources-keeping-sel-developmental/
Domitrovich, C. E., Durlak, J. A., Staley, K. C., & Weissberg, R. P. (2017). Social-emotional competence: An essential factor for promoting positive adjustment and reducing risk in school children. Child Development, 88(2), 408–416. https://doi.org/10.1111/cdev.12739
Erikson, E. H. (1993). Childhood and society (Rev. ed.). W. W. Norton.
Huang, Y., & Xu, L. (2020). Positive reinforcement and self-regulation in early childhood. Early Childhood Education Journal, 48(6), 789–802.
Kim, S. (2023). Cooperative board games and social problem-solving in young children. Child Development Research, 2023, 1–12.
Li, J., & Wong, M. (2022). Structured social interaction and relationship skills in preschool children. Journal of Early Childhood Research, 20(3), 245–260.
Morreale, S. P., Valenzano, J. M., III, & Bauer, J. A. (2017). Why communication education is important: A third study on the centrality of the discipline’s content and pedagogy. Communication Education, 66(4), 402–422. https://doi.org/10.1080/03634523.2016.1265136
Patel, R. (2023). Conflict resolution activities and peer relationships in early childhood classrooms. International Journal of Early Years Education, 31(2), 210–225.
Piaget, J. (1962). Play, dreams and imitation in childhood. Routledge.
Rivera, A., & Thomas, K. (2022). Media-based reflection and social understanding in preschoolers. Journal of Child and Family Studies, 31(4), 1023–1035.
Sharratt, L., & Planche, B. (2016). Leading collaborative learning: Empowering excellence. Corwin.
UNESCO. (2024). Mainstreaming social and emotional learning in education systems: Policy guide. UNESCO Publishing.
Wang, H., & Li, X. (2021). Story-based conflict analysis and social competence in kindergarten children. Early Years, 41(4), 456–470.
World Economic Forum. (2023). Global risks report 2023 (18th ed.). https://www.weforum.org/publications/global-risks-report-2023/
