Model of Teacher Competency Development under Ubon Ratchathani Municipality School in School Curriculum Development Using the Concept of Professional Learning Community
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to: 1) develop a model for enhancing the curriculum development competency of teachers under the Ubon Ratchathani City Municipality using the concept of Professional Learning Community (PLC); 2) examine the effectiveness of the developed model; and 3) investigate teacher satisfaction with the model. The sample comprised 30 teachers from Municipal School 3 Samakkhi Witthaya, selected through cluster random sampling. The research instruments included: 1) the developed model for enhancing teacher competency; 2) a knowledge test on school curriculum development; 3) an assessment form for curriculum development ability; and 4) a satisfaction questionnaire. Data were analyzed using descriptive statistics, including percentage, mean (M), standard deviation (SD), and a t-test for hypothesis testing.
The findings revealed that the developed model, entitled "A Model for Enhancing Curriculum Development Competency of Teachers under the Ubon Ratchathani City Municipality using the Professional Learning Community Concept," consisted of five components: 1) Rationale and Significance, 2) Principles, 3) Objectives, 4) Process, which included Planning, Acting, Learning, Sharing, Assessing, and Reflection, and 5) Measurement and Evaluation. The overall appropriateness of the model was rated at the highest level (M = 4.73, SD = .108). The results of the model implementation showed that: 1) teachers' understanding of school curriculum development post-intervention was significantly higher than pre-intervention (p<.05); 2) teachers' ability to develop a school curriculum post-intervention was significantly higher than the established 75% criterion (p<.05); and 3) teachers' satisfaction with the model was at the highest level (M = 4.65, SD = .098).
Article Details
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2559). แผนพัฒนาการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ ฉบับที่ 12 (พ.ศ.2560-2564). สำนักนโยบายและยุทธศาสตร์ สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ.
กฤษพงษ์ กีรติกร. (2557, 24 มกราคม). การยกระดับคุณภาพครู [เอกสารประกอบการประชุม]. การประชุมคณะกรรมการปฏิรูประบบผลิตและพัฒนาครู ครั้งที่ 2/2557.
กัลยา ชนะภัย. (2562). การพัฒนารูปแบบชุมชนแห่งการเรียนรู้เชิงวิชาชีพ เพื่อพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้สำหรับนักศึกษาครู [ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยบูรพา.
กัสมัสห์ อาแด. (2561). การพัฒนารูปแบบชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพด้วยกระบวนการวิจัยปฏิบัติการแบบร่วมมือร่วมพลัง ในโรงเรียนประถมศึกษา. [ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา]. BUUIR คลังปัญญา มหาวิทยาลัยบูรพา. https://buuir.buu.ac.th/xmlui/handle/1234567890/7563
คีตะภาค วิรัตน์. (2562). ยุทธศาสตร์การพัฒนาสมรรถนะประจำสายงานด้านการบริหารหลักสูตรและการจัดการเรียนรู้ ของครูผู้สอนภาษาอังกฤษที่ไม่มีวุฒิการศึกษาสาขาภาษาอังกฤษ. วารสารเซนต์จอห์น, 22(31), 155-174.
ชูชาติ พ่วงสมจิตร์. (2560). ชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพและแนวทางการนามาใช้ในสถานศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ มสธ., 10(1), 34-41. https://ir.stou.ac.th/handle/123456789/712
ดวงรำไพ งามศัพท์. (2559). การศึกษาสมรรถนะครูด้านการจัดการเรียนรู้ตามการรับรู้ของผู้บริหารและครูในโรงเรียน สังกัดเทศบาลนครพระนครศรีอยุธยา. วารสารวิจัยและพัฒนา วไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์, 11(3), 68-76.
ธนกฤต อั้งน้อย. (2563). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะครูใหม่ในศตวรรษที่ 21 ตามแนวคิดโรงเรียนเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้. [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยนเรศวร
นพพร พรมแพง. (2561). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะครูโดยปัจจัยชุมชนแห่งการเรียนรู้ (PLC) เพื่อการจัดกิจกรรมพัฒนาผู้เรียนสถานศึกษาพอเพียง [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ปองทิพย์ เทพอารีย์. (2557). การพัฒนารูปแบบชุมชนแห่งการเรียนรู้เชิงวิชาชีพสำหรับครูประถมศึกษา. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
พิมพ์พันธ์ เดชะคุปต์. (2561). การเรียนรู้เชิงรุกแบบรวมพลังกับ PLC. โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พีระ รวดเร็ว. (2565). การพัฒนารูปแบบชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพเพื่อส่งเสริมการจัดการเรียนรู้แบบสร้างสรรค์เป็นฐานของครูระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. e-Journal of Education Studies, Burapha University, 4(2), 1-18. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/ejes/article/view/256306
มนตรี แย้มกสิกร. (2560). “กระบวนทัศน์ที่จำเป็นต่อการพัฒนาครู” ในระบบและรูปแบบการพัฒนาครูที่เหมาะสมกับความเป็นไทยและความเป็นสากล. พริกหวาน กราฟฟิค.
วรลักษณ์ ชูกำเนิด และ เอกรินทร์ สังข์ทอง. (2557). โรงเรียนแห่งชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพครู เพื่อการพัฒนาวิชาชีพครูที่เน้นผู้เรียนเป็นหัวใจสำคัญ. วารสารวิทยบริการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 25(1), 93-102. https://doi.org/10.14456/asj-psu.2014.11
วรลักษณ์ ชูกำเนิด เอกรินทร์ สังข์ทอง และชวลิต เกิดทิพย์. (2557). รูปแบบชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพครูสู่การเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 บริบทโรงเรียนในประเทศไทย. วารสารหาดใหญ่วิชาการ, 12(2), 123-134. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/HatyaiAcademicJournal/article/view/82548
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21 (พิมพ์ครั้งที่ 4). ตถาตาพับลิเคชั่น.
วิจารณ์ พานิช. (2557). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. มูลนิธิสดศรี- สฤษดิ์วงศ์.
วิชัย วงษ์ใหญ่ และมารุต พัฒผล. (2557). การโค้ชเพื่อการรู้คิด (Cognitive Coaching). จรัลสนิทวงศ์การพิมพ์.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2553). คู่มือการประเมินสมรรถนะครู สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานเลขาธิการคุรุสภา. (2563). รายงานผลการดำเนินงานกิจกรรมชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ ประจำปี 2563. สำนักงานเลขาธิการคุรุสภา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ (พ.ศ.2560-2579). พริกหวาน กราฟฟิค.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะของผู้เรียนระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
Handler, B. (2010). Teacher as curriculum leader: A consideration of the appropriateness of that role assignment to classroom-based practitioners. International Journal of Teacher Leadership, 3(3), 32-42.
Joyce, B., and Weil, M. (2009). Models of teaching (8th ed.). Allyn and Bacon.
Mitchell, C., & Sackney, L. (2000). Profound improvement: building capacity for a learning community. Swets & Zeitlinger.
