บทบาทสายการบินเพื่อสนับสนุนการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน
Article Sidebar
เผยแพร่แล้ว:
เม.ย. 4, 2018
คำสำคัญ:
การพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน บทบาทสายการบิน ความตระหนัก ความตั้งใจร่วมมือ
Main Article Content
บทคัดย่อ
จากอัตราการเติบโตของนักท่องเที่ยวทั่วโลกที่เพิ่มขึ้นทุกวัน บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์และอภิปรายถึงความสำคัญของบทบาทสายการบินเพื่อสนับสนุนการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน เนื่องจากอุตสาหกรรมการบินเป็นตัวจักรหลักในการขับเคลื่อนอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว โดยที่นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่เลือกช่องทางการเดินทางโดยเครื่องบิน วัตถุประสงค์เพื่อการพักผ่อนหย่อนใจเป็นส่วนใหญ่ โดยที่การท่องเที่ยวได้สร้างรายได้มหาศาลแก่ประเทศนั้น แต่ในทางกลับกันก็ได้สร้างความเสื่อมโทรมต่อแหล่งท่องเที่ยวนั้นเช่นกัน ส่งผลกระทบทั้งทางตรงและทางอ้อม ด้านบวกและด้านลบใน 3 มิติ คือ เศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม จากการกระทำของผู้มีส่วนเกี่ยวข้องในอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว เช่น สายการบิน ผู้โดยสารสายการบิน ผู้ประกอบการธุรกิจท้องถิ่น หรือคนในท้องถิ่นนั้นเอง โดยสายการบินควรมีบทบาทในการสร้างความตระหนักและความตั้งใจร่วมมือทั้งต่อผู้บริหารสายการบิน และผู้โดยสารสายการบิน เพื่อสนับสนุนการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนใน 3 มิติคือ เศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม
Article Details
รูปแบบการอ้างอิง
Withep Watawuti ว. ว., & Rugphong Vongsaroj ร. ว. (2018). บทบาทสายการบินเพื่อสนับสนุนการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 12(1), 315–331. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/journaldtc/article/view/118324
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ
นโยบายการพิจารณากลั่นกรองบทความ
- บทความวิจัยและบทความวิชาการทุกเรื่องที่จะได้รับการตีพิมพ์ต้องผ่านการพิจารณากลั่นกรองโดยผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Review) ในสาขาที่เกี่ยวข้อง จำนวน 3 ท่าน/บทความ
- บทความ ข้อความ ภาพประกอบและตารางประกอบที่ลงตีพิมพ์ในวารสารเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใด ๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความที่จะได้รับการตีพิมพ์จะต้องไม่เคยตีพิมพ์ เผยแพร่ที่ใดมาก่อน และไม่อยู่ระหว่างการพิจารณาของวารสารฉบับอื่น หากตรวจสอบพบว่ามีการตีพิมพ์ซ้ำซ้อน ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความใดที่ผู้อ่านเห็นว่าได้มีการลอกเลียนหรือแอบอ้างโดยปราศจากการอ้างอิง หรือทำให้เข้าใจผิดว่าเป็นผลงานของผู้เขียน กรุณาแจ้งให้กองบรรณาธิการวารสารทราบจะเป็นพระคุณยิ่ง
เอกสารอ้างอิง
Air Transat. (2014). The Environment: It is everyone’s business. Retrieved 20 October 2014 from https://www.airtransat.ca/en-CA/Corporate-information/The-environment-it-s-everyone-s-business
Becken, S. (2002). Analysing International Tourist Flows to Estimate Energy Use Associated with Air Travel. Journal of Sustainable Tourism.
Buckley, R. (1996). Sustainable tourism: Technical issues and information needs. Annals of Tourism Research. l.23(1): 925-928
Byrd, E.T., Bosley, H. E. and Dronberger, M.G. (2009), Comparisons of stakeholder perceptions of tourism impact in rural eastern North Carolina. Tourism Management. 30.
Cohen, J.M., and Uphoff, N.T. (1980). 'Participation's place in rural development: Seeking clarity through specificity', World Development. 8: 213-235.
Conaghan, A. and Hanrahan, J. (2009). Global Conformity of Indicators for Eco-Certification Programs. Tourism and Hospitality Research in Ireland Conference: Dublin Institute of Technology.
Elkington, John. (1994). Towards the Sustainable Corporation: Win-Win-Win Business Strategies for Sustainable Development. California Management Review. 36(2): 90–100.
Endsley, R. Mica. (1995). Toward a Theory of Situation Awareness in Dynamic Systems. Human Factors. 37(1): 32-64.
European Commission. (2014). Climate Action. Retrieved 05 February 2017 from
https://ec.europa.eu/clima/policies/ets/index_en.htm
Fennell, D. (2003). Ecotourism: An introduction. Routledge, London.
Hagmann, C., Semeijn, J., and Vellenga, D. B. (2015). Exploring the green image of airlines: Passenger perceptions and airline choice. Journal of Air Transport Management. 43: 37-45
Higham, J., Cohen, S. A., Cavaliere, C. T., Reis, A. and Finkler, W. (2016). Climate change, tourist air travel and radical emissions reduction. Journal of Cleaner Production
111: 336-347
Honey, M. (1999). Ecotourism and sustainable development: Who owns paradise? Washington DC: Island Press.
Inskeep, E. (1987). Environmental planning for tourism. Annals of Tourism Research. 14: 118-135
International Air Transport Association (IATA). (2015). Press Releases. Press Release No.: 55 26 November 2015. Retrieved 05 February 2017 from https://www.iata.org/pressroom/pr/Pages/2015-11-26-01.aspx
International Civil Aviation Organization (ICAO). (2012). Global Aviation and Our Sustainable Future. P.6 Retrived 09 February 2017 from https://www.icao.int/environmental-protection/Documents/RIO+20_booklet.pdf
Jamieson, W. (2001). Sustainable Tourism and Development: Principles and Practices. Bangkok: Asain Institute of Technology.
Kannapa, Pongponrat and Soparth, Pongquan. (2007). Community Participation in a Local Tourism Planning Process: A Case Study of Nathon Community on Samui Island, Thailand. Asia-Pacific Journal of Rural Development. 18(2).
Lim, T. Y. (2012). Designing the next generation of mobile tourism application based on situation awareness. Southeast Asian Network of Ergonomics Societies Conference (SEANES): Langkawi, Kedah. pp. 1-7.
Mak, B. L. and Chan, W. W. (2007). A Study of Environmental Reporting: International Japanese Airlines, Asia Pacific. Journal of Tourism Research. 12(4): 303-312.
Ozbay, K., Ozmen-Ertekin, D. and Berechman, J. (2003). Empirical analysis of relationship between accessibility and economic development. Journal of Urban Planning and Development. 129(2).
Page, S. and Lumsdon, L. (2004). Tourism and transport: Issues and agenda for the new millennium. Boston: Elsevier.
Qantas Airways. 2015. Sustainable Tourism. Retrieved February 05, 2017 from https://qantas2015.reportonline.com.au/
Quintano, C., Pagliuca, M. M. and Rosciano, M. (2011). Comparisons of Stakeholder Perceptions of Sustainable Tourism in Naples: Sustainable Tourism: Socio-Cultural, Environmental and Economics Impact: 295 - 304.
SAS Group. (2013). Sustainability Report 2012-2013. Retrieved February 05, 2017 from
https://www.sasgroup.net/en/wp-content/uploads/sites/2/2014/09/SAS-Sustainability-Report-2013.pdf
Sautter, E.T. and Leisen, B. (1999). “Managing stakeholders: A tourism planning model”. Annals of Tourism Research, 26 (2), pp. 312-328.
Singapore Airline Sustainable Report. (2013). Sustainability Report 2012-2013. Retrieved October 20, 2016 from https://www.singaporeair.com/pdf/Investor-Relations/Annual-Report/sustainabilityreport1213.pdf
United Nations Environment Programme (UNEP). (2003). The Role of Local Authorities in Sustainable Tourism. Tourism and Local Agenda 21.
United Nations Environment Programme (UNEP). (2014). Tourism Investing in energy and resource efficiency. Retrived 06 February 2017 from https://sdt.unwto.org/sites/all/files/pdf/11.0_tourism.pdf
Wanee, Samphantarak and Chidchanok, Buddhapraser. (2000). The direction of environment problem management in future. Environmental economics. Nontaburi: Sukhothai Thammathirat Open University press.
Wiruj, Kitnanthawiwat. (2007). The beginning of Sustainable Tourism Development of Thailand. Bangkok: Asian Institute of Technology.
World tourism forum. (2012). Making Tourism Sustainable. Retrieved October 10, 2013 from https://www.worldtourismforum.org/
World Tourism Organization (UNWTO). (2005). Making Tourism More Sustainable - A Guide for Policy Makers: 11-12.
World Tourism Organization (UNWTO). (016). Tourism Highlight 2016 Edition. Retrieved 05 February 2017 from https://www.e-unwto.org/doi/pdf/10.18111/9789284418145
Becken, S. (2002). Analysing International Tourist Flows to Estimate Energy Use Associated with Air Travel. Journal of Sustainable Tourism.
Buckley, R. (1996). Sustainable tourism: Technical issues and information needs. Annals of Tourism Research. l.23(1): 925-928
Byrd, E.T., Bosley, H. E. and Dronberger, M.G. (2009), Comparisons of stakeholder perceptions of tourism impact in rural eastern North Carolina. Tourism Management. 30.
Cohen, J.M., and Uphoff, N.T. (1980). 'Participation's place in rural development: Seeking clarity through specificity', World Development. 8: 213-235.
Conaghan, A. and Hanrahan, J. (2009). Global Conformity of Indicators for Eco-Certification Programs. Tourism and Hospitality Research in Ireland Conference: Dublin Institute of Technology.
Elkington, John. (1994). Towards the Sustainable Corporation: Win-Win-Win Business Strategies for Sustainable Development. California Management Review. 36(2): 90–100.
Endsley, R. Mica. (1995). Toward a Theory of Situation Awareness in Dynamic Systems. Human Factors. 37(1): 32-64.
European Commission. (2014). Climate Action. Retrieved 05 February 2017 from
https://ec.europa.eu/clima/policies/ets/index_en.htm
Fennell, D. (2003). Ecotourism: An introduction. Routledge, London.
Hagmann, C., Semeijn, J., and Vellenga, D. B. (2015). Exploring the green image of airlines: Passenger perceptions and airline choice. Journal of Air Transport Management. 43: 37-45
Higham, J., Cohen, S. A., Cavaliere, C. T., Reis, A. and Finkler, W. (2016). Climate change, tourist air travel and radical emissions reduction. Journal of Cleaner Production
111: 336-347
Honey, M. (1999). Ecotourism and sustainable development: Who owns paradise? Washington DC: Island Press.
Inskeep, E. (1987). Environmental planning for tourism. Annals of Tourism Research. 14: 118-135
International Air Transport Association (IATA). (2015). Press Releases. Press Release No.: 55 26 November 2015. Retrieved 05 February 2017 from https://www.iata.org/pressroom/pr/Pages/2015-11-26-01.aspx
International Civil Aviation Organization (ICAO). (2012). Global Aviation and Our Sustainable Future. P.6 Retrived 09 February 2017 from https://www.icao.int/environmental-protection/Documents/RIO+20_booklet.pdf
Jamieson, W. (2001). Sustainable Tourism and Development: Principles and Practices. Bangkok: Asain Institute of Technology.
Kannapa, Pongponrat and Soparth, Pongquan. (2007). Community Participation in a Local Tourism Planning Process: A Case Study of Nathon Community on Samui Island, Thailand. Asia-Pacific Journal of Rural Development. 18(2).
Lim, T. Y. (2012). Designing the next generation of mobile tourism application based on situation awareness. Southeast Asian Network of Ergonomics Societies Conference (SEANES): Langkawi, Kedah. pp. 1-7.
Mak, B. L. and Chan, W. W. (2007). A Study of Environmental Reporting: International Japanese Airlines, Asia Pacific. Journal of Tourism Research. 12(4): 303-312.
Ozbay, K., Ozmen-Ertekin, D. and Berechman, J. (2003). Empirical analysis of relationship between accessibility and economic development. Journal of Urban Planning and Development. 129(2).
Page, S. and Lumsdon, L. (2004). Tourism and transport: Issues and agenda for the new millennium. Boston: Elsevier.
Qantas Airways. 2015. Sustainable Tourism. Retrieved February 05, 2017 from https://qantas2015.reportonline.com.au/
Quintano, C., Pagliuca, M. M. and Rosciano, M. (2011). Comparisons of Stakeholder Perceptions of Sustainable Tourism in Naples: Sustainable Tourism: Socio-Cultural, Environmental and Economics Impact: 295 - 304.
SAS Group. (2013). Sustainability Report 2012-2013. Retrieved February 05, 2017 from
https://www.sasgroup.net/en/wp-content/uploads/sites/2/2014/09/SAS-Sustainability-Report-2013.pdf
Sautter, E.T. and Leisen, B. (1999). “Managing stakeholders: A tourism planning model”. Annals of Tourism Research, 26 (2), pp. 312-328.
Singapore Airline Sustainable Report. (2013). Sustainability Report 2012-2013. Retrieved October 20, 2016 from https://www.singaporeair.com/pdf/Investor-Relations/Annual-Report/sustainabilityreport1213.pdf
United Nations Environment Programme (UNEP). (2003). The Role of Local Authorities in Sustainable Tourism. Tourism and Local Agenda 21.
United Nations Environment Programme (UNEP). (2014). Tourism Investing in energy and resource efficiency. Retrived 06 February 2017 from https://sdt.unwto.org/sites/all/files/pdf/11.0_tourism.pdf
Wanee, Samphantarak and Chidchanok, Buddhapraser. (2000). The direction of environment problem management in future. Environmental economics. Nontaburi: Sukhothai Thammathirat Open University press.
Wiruj, Kitnanthawiwat. (2007). The beginning of Sustainable Tourism Development of Thailand. Bangkok: Asian Institute of Technology.
World tourism forum. (2012). Making Tourism Sustainable. Retrieved October 10, 2013 from https://www.worldtourismforum.org/
World Tourism Organization (UNWTO). (2005). Making Tourism More Sustainable - A Guide for Policy Makers: 11-12.
World Tourism Organization (UNWTO). (016). Tourism Highlight 2016 Edition. Retrieved 05 February 2017 from https://www.e-unwto.org/doi/pdf/10.18111/9789284418145
