บทบาทตามภารกิจอุดมศึกษาของสถาบันอุดมศึกษาเอกชน
Article Sidebar
เผยแพร่แล้ว:
ก.ค. 25, 2018
คำสำคัญ:
บทบาท ภารกิจอุดมศึกษา สถาบันอุดมศึกษาเอกชน
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของการศึกษาพัฒนาการและแนวโน้มสถาบันอุดมศึกษาเอกชน อาศัยวิธีการวิจัยเชิงประวัติศาสตร์ (Historical Research) ในลักษณะของการวิจัยเอกสาร (Document Research) มุ่งศึกษาบทบาทตามภารกิจอุดมศึกษา 4 ด้าน คือ การสอน การวิจัย การบริการวิชาการ และการทำนุบำรุงศิลปะและวัฒนธรรม โดยจำแนกผลการศึกษาออกเป็น 4 ยุค ได้แก่ ยุคก่อกำเนิด (พ.ศ. 2512 - พ.ศ. 2522) ยุคขยายตัว (พ.ศ. 2522 - พ.ศ. 2542) ยุคปฏิรูปการศึกษา (พ.ศ. 2542 – 2552) และยุคมาตรฐานการศึกษา (พ.ศ. 2552 – ปัจจุบัน) ผลการศึกษาพบว่า ในยุคแรกสถาบันอุดมศึกษาเน้นบทบาทตามภารกิจด้านการสอน ต่อมาเริ่มปฏิบัติภารกิจด้านอื่นทั้งการวิจัย การบริการวิชาการ และการทำนุบำรุงศิลปะและวัฒนธรรมมากขึ้นหลังการประกาศใช้พระราชบัญญัติสถาบันอุดมศึกษาเอกชน พ.ศ. 2522 เป็นต้นมา บทบาทตามภารกิจของสถาบัน อุดมศึกษาเอกชนเกิดการเปลี่ยนแปลงและพัฒนาขึ้นมากหลังยุคปฏิรูปการศึกษา ส่วนหนึ่งเป็นผลมาจากการมีระบบประกันคุณภาพการศึกษา ทำให้สถาบันอุดมศึกษาเอกชนหันมาให้ความสำคัญกับภารกิจทุกด้านอย่างเป็นรูปธรรม มีการบูรณาการภารกิจแต่ละด้านเข้าด้วยกัน อย่างไรก็ตามแม้ว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาโดยภาพรวมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนสามารถพัฒนาบทบาทตามภารกิจอุดมศึกษาในทิศทางที่ก้าวหน้าขึ้น แต่สถาบันอุดมศึกษาเอกชนส่วนใหญ่ยังคงประสบปัญหาหลายประการที่เป็นอุปสรรคต่อการดำเนินงานตามภารกิจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการขาดแคลนอาจารย์ที่มีคุณวุฒิการศึกษาและตำแหน่งทางวิชาการ รวมทั้งการขาดนักวิจัยที่มีคุณภาพ
Article Details
รูปแบบการอ้างอิง
Siripong Rugmai ศ. . ร., Sirichan Sathirakul Tachaphahapong ส. . ส. เ., & พลสารัมย์ พ. (2018). บทบาทตามภารกิจอุดมศึกษาของสถาบันอุดมศึกษาเอกชน. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 10(2), 1–18. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/journaldtc/article/view/136627
ประเภทบทความ
บทความวิจัย
นโยบายการพิจารณากลั่นกรองบทความ
- บทความวิจัยและบทความวิชาการทุกเรื่องที่จะได้รับการตีพิมพ์ต้องผ่านการพิจารณากลั่นกรองโดยผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Review) ในสาขาที่เกี่ยวข้อง จำนวน 3 ท่าน/บทความ
- บทความ ข้อความ ภาพประกอบและตารางประกอบที่ลงตีพิมพ์ในวารสารเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใด ๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความที่จะได้รับการตีพิมพ์จะต้องไม่เคยตีพิมพ์ เผยแพร่ที่ใดมาก่อน และไม่อยู่ระหว่างการพิจารณาของวารสารฉบับอื่น หากตรวจสอบพบว่ามีการตีพิมพ์ซ้ำซ้อน ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความใดที่ผู้อ่านเห็นว่าได้มีการลอกเลียนหรือแอบอ้างโดยปราศจากการอ้างอิง หรือทำให้เข้าใจผิดว่าเป็นผลงานของผู้เขียน กรุณาแจ้งให้กองบรรณาธิการวารสารทราบจะเป็นพระคุณยิ่ง
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2554). การปฏิรูปการศึกษา (ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก http://www.moe.go.th/ main/edu-reform/edu-reform.htm#b-4 วันที่เข้าถึง : 28 กรกฎาคม 2554.
คณะกรรมการจัดทำแนวทางการปฏิรูปอุดมศึกษา. (2542). แนวทางปฏิรูปการศึกษาระดับอุดมศึกษาตามพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
ธนีนาฏ ณ สุนทร. (2545). การพัฒนารูปแบบและกลยุทธ์การบริหารคุณภาพสำหรับกิจการนักศึกษามหาวิทยาลัยเอกชน. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นพวรรณ บุญธรรม. (2553). กลยุทธ์การพัฒนาสถาบันอุดมศึกษาเอกชนไทยสู่การเป็นมหาวิทยาลัยวิจัย. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นพรัตน์ ตันประสิทธิ์. (2532). ศักยภาพและการขยายตัวของสถาบันอุดมศึกษาเอกชน. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประกอบ คุปรัตน์. (2529). บทบาทสถาบันอุดมศึกษาเอกชน. รายงานวิจัย. สำนักบริการวิชาการ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พรชุลี อาชวอำรุง. (2546). การบริหารอุดมศึกษา. กรุงเทพฯ: ศูนย์ตำราและเอกสารทางวิชาการ คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2524). หลักและวิธีการสอนระดับอุดมศึกษา. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2545). การเรียนการสอนที่มีการวิจัยเป็นฐาน. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภาวิช ทองโรจน์. (2554). สภาสถาบันอุดมศึกษากับการพัฒนาอุดมศึกษา. (ออนไลน์) เข้าถึงได้จาก www.naksit.org/hrlearning/index.php?option. วันที่เข้าถึง : 15 กันยายน 2555.
เรวดีทรรศน์ รอบคอบ. (2550). การศึกษาวิวัฒนาการของบทบาทสตรีในการศึกษาระดับอุดมศึกษาไทย วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เรือนแก้ว ภัทรานุประวัติ. (2541). บทบาทของศูนย์ศิลปวัฒนธรรมในสถาบันอุดมศึกษาเอกชนกับการพัฒนาวัฒนธรรมไทย. รายงานวิจัย. สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ.
วิจิตร ศรีสอ้าน. (2518). หลักการอุดมศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช.
วิทวัส สัตยารักษ์ (2552). กลยุทธ์การสร้างแบรนด์มหาวิทยาลัยเอกชน. ปริญญานิพนธ์ศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สุธรรม อารีกุล. (2543). รูปแบบและภารกิจอุดมศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักงานโครงการปฏิรูปอุดมศึกษา.
สุบิน ยุระรัช และคณะ. (2554). ความพร้อมในการพัฒนาบัณฑิตของสถาบันอุดมศึกษาเอกชนในประเทศไทยเพื่อรองรับประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน รายงานวิจัย. สมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย.
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2548). แนวปฏิบัติสำหรับการศึกษานานาชาติในสถาบันอุดมศึกษาไทย. กรุงเทพฯ: สำนักยุทธศาสตร์อุดมศึกษาต่างประเทศ.
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2552). รายงานประจำปี 2551. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา.
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา.(2554). รายงานประจำปี 2553. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา.
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2558ก). คู่มือการประกันคุณภาพการศึกษาภายในระดับอุดมศึกษา พ.ศ. 2557. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัดภาพพิมพ์.
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2558ข). สถาบันอุดมศึกษาในสังกัด (ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก http://www.mua.go.th/ วันที่เข้าถึง : 7 กันยายน 2558.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2549). การวิจัยเปรียบเทียบการปฏิรูปการศึกษาของประเทศในกลุ่มอาเซียน. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2552ก). สรุปผลการดำเนินงาน 9 ปีของการปฏิรูปการศึกษา (2542 – 2551). กรุงเทพฯ: หจก.วี.ที.ซี. คอมมิวนิเคชั่น.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2552ข). ข้อเสนอการปฏิรูปการศึกษาในทศวรรษที่สอง (พ.ศ.2552 -2561). กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา. (2553). รายงานสรุปผลการประเมินคุณภาพภายนอกรอบสอง. กรุงเทพฯ: แม็ทช์พอยท์.
หนึ่งฤทัย ทิมย้ายงาม. (2552). การนำเสนอกลยุทธ์การบริหารความเสี่ยงจากการจัดหลักสูตรสาขาวิชาการบริหารการศึกษาของสถาบันอุดมศึกษาเอกชนในประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อมรวิชช์ นาครทรรพ และคณะ. (2556). อุดมศึกษาไทยในรอบศตวรรษ. กรุงเทพฯ: หยินหยางการพิมพ์.
อรทัย โพธิสุข. (2530). พัฒนาการของสถาบันอุดมศึกษาเอกชนในประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญา
ครุศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อุไรวรรณ ธนสถิต. (2541). ภารกิจของมหาวิทยาลัยเอกชนในการจัดการอุดมศึกษาของชาติ. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร.
Elo, S. and Kyngas, H. (2007). The qualitative content analysis process. Journal of Advanced Nursing, 62(1), 107 – 115.
Gall, J. and Others. (1999). Applying Educational Research A Practical Guide. 4th Ed.
New York: Longman.
Krippendorff K. (1989). “Content Analysis”. International Encyclopedia of Communication, Vol. 1. New York: Oxford University Press.
Office of the Higher Education Commission. (2015). Foreign Students in Thai HEIs. Bureau of International Cooperation Strategy.
คณะกรรมการจัดทำแนวทางการปฏิรูปอุดมศึกษา. (2542). แนวทางปฏิรูปการศึกษาระดับอุดมศึกษาตามพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
ธนีนาฏ ณ สุนทร. (2545). การพัฒนารูปแบบและกลยุทธ์การบริหารคุณภาพสำหรับกิจการนักศึกษามหาวิทยาลัยเอกชน. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นพวรรณ บุญธรรม. (2553). กลยุทธ์การพัฒนาสถาบันอุดมศึกษาเอกชนไทยสู่การเป็นมหาวิทยาลัยวิจัย. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นพรัตน์ ตันประสิทธิ์. (2532). ศักยภาพและการขยายตัวของสถาบันอุดมศึกษาเอกชน. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประกอบ คุปรัตน์. (2529). บทบาทสถาบันอุดมศึกษาเอกชน. รายงานวิจัย. สำนักบริการวิชาการ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พรชุลี อาชวอำรุง. (2546). การบริหารอุดมศึกษา. กรุงเทพฯ: ศูนย์ตำราและเอกสารทางวิชาการ คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2524). หลักและวิธีการสอนระดับอุดมศึกษา. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2545). การเรียนการสอนที่มีการวิจัยเป็นฐาน. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภาวิช ทองโรจน์. (2554). สภาสถาบันอุดมศึกษากับการพัฒนาอุดมศึกษา. (ออนไลน์) เข้าถึงได้จาก www.naksit.org/hrlearning/index.php?option. วันที่เข้าถึง : 15 กันยายน 2555.
เรวดีทรรศน์ รอบคอบ. (2550). การศึกษาวิวัฒนาการของบทบาทสตรีในการศึกษาระดับอุดมศึกษาไทย วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เรือนแก้ว ภัทรานุประวัติ. (2541). บทบาทของศูนย์ศิลปวัฒนธรรมในสถาบันอุดมศึกษาเอกชนกับการพัฒนาวัฒนธรรมไทย. รายงานวิจัย. สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ.
วิจิตร ศรีสอ้าน. (2518). หลักการอุดมศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช.
วิทวัส สัตยารักษ์ (2552). กลยุทธ์การสร้างแบรนด์มหาวิทยาลัยเอกชน. ปริญญานิพนธ์ศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สุธรรม อารีกุล. (2543). รูปแบบและภารกิจอุดมศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักงานโครงการปฏิรูปอุดมศึกษา.
สุบิน ยุระรัช และคณะ. (2554). ความพร้อมในการพัฒนาบัณฑิตของสถาบันอุดมศึกษาเอกชนในประเทศไทยเพื่อรองรับประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน รายงานวิจัย. สมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย.
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2548). แนวปฏิบัติสำหรับการศึกษานานาชาติในสถาบันอุดมศึกษาไทย. กรุงเทพฯ: สำนักยุทธศาสตร์อุดมศึกษาต่างประเทศ.
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2552). รายงานประจำปี 2551. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา.
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา.(2554). รายงานประจำปี 2553. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา.
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2558ก). คู่มือการประกันคุณภาพการศึกษาภายในระดับอุดมศึกษา พ.ศ. 2557. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัดภาพพิมพ์.
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2558ข). สถาบันอุดมศึกษาในสังกัด (ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก http://www.mua.go.th/ วันที่เข้าถึง : 7 กันยายน 2558.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2549). การวิจัยเปรียบเทียบการปฏิรูปการศึกษาของประเทศในกลุ่มอาเซียน. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2552ก). สรุปผลการดำเนินงาน 9 ปีของการปฏิรูปการศึกษา (2542 – 2551). กรุงเทพฯ: หจก.วี.ที.ซี. คอมมิวนิเคชั่น.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2552ข). ข้อเสนอการปฏิรูปการศึกษาในทศวรรษที่สอง (พ.ศ.2552 -2561). กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา. (2553). รายงานสรุปผลการประเมินคุณภาพภายนอกรอบสอง. กรุงเทพฯ: แม็ทช์พอยท์.
หนึ่งฤทัย ทิมย้ายงาม. (2552). การนำเสนอกลยุทธ์การบริหารความเสี่ยงจากการจัดหลักสูตรสาขาวิชาการบริหารการศึกษาของสถาบันอุดมศึกษาเอกชนในประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อมรวิชช์ นาครทรรพ และคณะ. (2556). อุดมศึกษาไทยในรอบศตวรรษ. กรุงเทพฯ: หยินหยางการพิมพ์.
อรทัย โพธิสุข. (2530). พัฒนาการของสถาบันอุดมศึกษาเอกชนในประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญา
ครุศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อุไรวรรณ ธนสถิต. (2541). ภารกิจของมหาวิทยาลัยเอกชนในการจัดการอุดมศึกษาของชาติ. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร.
Elo, S. and Kyngas, H. (2007). The qualitative content analysis process. Journal of Advanced Nursing, 62(1), 107 – 115.
Gall, J. and Others. (1999). Applying Educational Research A Practical Guide. 4th Ed.
New York: Longman.
Krippendorff K. (1989). “Content Analysis”. International Encyclopedia of Communication, Vol. 1. New York: Oxford University Press.
Office of the Higher Education Commission. (2015). Foreign Students in Thai HEIs. Bureau of International Cooperation Strategy.
