กลยุทธ์การปรับตัวด้านการตลาดที่มีต่อการรับรู้คุณค่าอาหารไทยดั้งเดิม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาข้อมูลพื้นฐานของธุรกิจร้านอาหารไทยดั้งเดิมในปัจจุบัน และกลยุทธ์การปรับตัวทางการตลาดเพื่อการรับรู้คุณค่าอาหารไทยดั้งเดิมไทย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบถาม ซึ่งเก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างธุรกิจร้านอาหารไทยดั้งเดิม จำนวนทั้งสิ้น 552 แห่ง วิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน
การศึกษาพบว่า ลักษณะข้อมูลธุรกิจร้านอาหารไทยดั้งเดิมที่พบมากส่วนใหญ่เป็นร้านอาหารระดับทั่วไป (Fast Dining) (56.2%) และร้านอาหารระดับกลาง (Casual Dining) (32.4%) ตามลำดับรูปแบบอาหารไทยดั้งเดิมที่ทำการตลาดส่วนใหญ่เป็นอาหารจานเดียว (52%) ทำเลที่ตั้งส่วนใหญ่อยู่ต่างจังหวัด(49.8%) จำนวนพนักงานในธุรกิจไม่เกิน 15 คน (57.4%) ดำเนินกิจการมาเป็นระยะเวลา 11 - 20 ปีมากที่สุด (46.4%) การรับรู้ข้อมูลข่าวสารอาหารไทยดั้งเดิมจากสื่ออินเทอร์เน็ตมากที่สุด (81.3%) และสื่อบุคคล (51.3%) เช่น คำแนะนำบอกกล่าวจากญาติพี่น้อง/ ผู้ร่วมธุรกิจ/ ผู้อื่นผลการดำเนินกิจการในปัจจุบัน เมื่อเทียบกับปีที่ผ่านมาส่วนใหญ่ (52.4%) มีผลกำไร ธุรกิจร้านอาหารไทยดั้งเดิมมีกลยุทธ์ปรับตัวทางการตลาดเพื่อสร้างการรับรู้คุณค่าอาหารไทยดั้งเดิมของไทยจัดอยู่ในระดับค่อนข้างมาก (x̄=2.75) การรับรู้คุณค่าการบริการจากลูกค้า ที่ใช้บริการระดับมาก (x̄=2.58) ได้แก่ ลูกค้าได้รับความสุขใจในการรับประทานอาหารอยู่ในร้านคุณภาพ การบริการ และร้านอาหารจัดเตรียมอาหารได้ดีสมราคา ตามลำดับ
Article Details
นโยบายการพิจารณากลั่นกรองบทความ
- บทความวิจัยและบทความวิชาการทุกเรื่องที่จะได้รับการตีพิมพ์ต้องผ่านการพิจารณากลั่นกรองโดยผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Review) ในสาขาที่เกี่ยวข้อง จำนวน 3 ท่าน/บทความ
- บทความ ข้อความ ภาพประกอบและตารางประกอบที่ลงตีพิมพ์ในวารสารเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใด ๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความที่จะได้รับการตีพิมพ์จะต้องไม่เคยตีพิมพ์ เผยแพร่ที่ใดมาก่อน และไม่อยู่ระหว่างการพิจารณาของวารสารฉบับอื่น หากตรวจสอบพบว่ามีการตีพิมพ์ซ้ำซ้อน ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความใดที่ผู้อ่านเห็นว่าได้มีการลอกเลียนหรือแอบอ้างโดยปราศจากการอ้างอิง หรือทำให้เข้าใจผิดว่าเป็นผลงานของผู้เขียน กรุณาแจ้งให้กองบรรณาธิการวารสารทราบจะเป็นพระคุณยิ่ง
เอกสารอ้างอิง
2. Cochran, W. G. (1977). Sampling techniques. (3rd ed). New York: John Wiley & Sons, 1 - 2.
3. Department of Business Development. (2018). Statistics of number of food business in Thailand 2017. [online] Retrieved from http://www.dbd.go.th/download/ document_file/Statisic/2560/T26/T26_201703.pdf. on 5 July 2018. (in Thai)
4. Food Institute. (2014). Course on Thai food store management . Bangkok: Kasetsart University.
5. Hoogland, J. J., and Boomsma, A. (1998). Robustness studies in covariance structure modeling: An overview and meta-analysis. Sociological Methods & Research, 26(3), 329 - 367.
6. Kanchanapa, Pawinee. (2011). Principles of marketing. Bangkok: Top, 257 - 260. (in Thai)
7. Kasikornthai Research Center. (2016). SME ready for new trend strategy for food store business after a half year.[online] Retrieved from https://www.kasikornbank. com/th/business/sme/.../article/.../SMELocalRestaurant.pdf. on 5 July 2018. (in Thai)
8. Khuharattanachai, Chujai. (1999). Introduction to Statistics. Bangkok: Department of Statistics, Mahanakorn Technical University, 7 - 10. (in Thai)
9. Limmanond, Phanu. (2007). Retail management strategy. Bangkok: Pariyas, 118 - 119. (in Thai)
10. Office of Business Information. (2017). Restaurant/ Food shop. Bangkok: Office of Business Information, Department of Business Development. (in Thai)
11. Panukanan, Chavanrat., Na Pathum, Siwarat, and Laksitamas, Prin. (2015). A model development of service marketing strategy for perceived value in Thai fusion food for AEC market. Panyapiwat Journal, 7(Special Issue August), 26 - 38. (in Thai)
12. Roig, J. C. F., Garcia, J. S., Tena, M. A. M., and Monzonis, J. L. (2006) Customer perceived value in banking services. International Journal of Bank Marketing, 24(5), 266 - 283.
13. Sawatburi, Oranong. (2012). Organization behavior and communication. Bangkok: Chulalongkorn Printing, 9 - 26. (in Thai)
14. Sereerut,Siriwan., Sereerat, Suporn., Meechinda, Panisa., Lertvannavith, Orathai., Laksitanond, Prin., Patanavanich, Oungart., and Arnuthchanond, Jirawat. (2009). Modern marketing management. Bangkok: Se-Ed, 262 - 263. (in Thai)
15. Sethabutr, Archima., and Wattanapanich, Saisawan. (2009). Marketing management. (13thed). Bangkok: Thammasart University, 24 - 28. (in Thai)
16. Sheth, J. N., Newman, B. I., and Gross, B. L. (1991).Consumption values and market choice. Cincinnati. South Western Publishing: Ohio, 18.
17. Taro, Y. (1973). Statistic: An introductory analysis. New York: Harper & Row, 1,089.
18. Thai Food Industry to the World Enterprise Network. (2017). Overview of Thai food industry to the world enterprise network. Bangkok, 12. (in Thai)
19. Thai Herbal Learning Center. (2017). Local Thai cuisine. [online] Retrieved from http://www.be7herb.wordpress.com/สุโขทัยธรรมธิราช/ธรรมานามัย/หน่วยที่-1-7/6-อาหารไทยพื้นบ้าน/. on 5 July 2018. (in Thai)
20. The Revenue Department. (2017). SMEs business. [online] Retrieved from http://www.rd.go.th/publish/38056.0.html. on 5 July 2018. (in Thai)
21. Tirakanan, Suvimol. (2007). Research methodology in social sciences: Practical guideline. Bangkok: Chulalongkorn Printing. (in Thai)
22. Tongkum, Malichan. (2014). Marketing principle. Mahasarakham: Apichart Printing Shop, 65 - 76. (in Thai)
23. Viratchai, Nongluk. (1999).The linear relationship (LISREL): Statistic for Social Science and Behavioral Sciences. Bangkok: Chulalongkorn University Printing, 32, 84. (in Thai)
24. Zeithaml, V. A. (1988). Consumer perceptions of price, quality, and value: A means-end model and synthesis of evidence. Journal of Marketing, 52(3), 2 - 22.
