รูปแบบการตลาดการท่องเที่ยวโดยชุมชนที่เหมาะสมในเขตพื้นที่จังหวัดเชียงใหม่
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์รูปแบบการตลาดของการท่องเที่ยวโดยชุมชนในเขตพื้นที่จังหวัดเชียงใหม่ ผู้วิจัยเลือกใช้แนวคิดทางการตลาด แนวคิดทางการตลาดท่องเที่ยว และส่วนประสมทางการตลาดท่องเที่ยว รวมทั้งโปรแกรมการตลาด CBT SPECIAL เพื่อกำหนดกรอบแนวคิด กำหนดผู้ให้ข้อมูล คือ ผู้นำ แกนนำ ผู้นำชมรมหรือกลุ่มจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชน รวมทั้งผู้ที่มีบทบาทสำคัญในการขับเคลื่อนการเปลี่ยนแปลงการดำเนินงานด้านการท่องเที่ยวจำนวนทั้งสิ้น 30 ชุมชน ให้ข้อมูลผ่านเครื่องมือแบบสอบถาม ใช้สถิติเชิงพรรณนาในการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณเพื่อหาค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และใช้สถิติเชิงอนุมานด้วยเทคนิคการวิเคราะห์องค์ประกอบเพื่อค้นหารูปแบบ (โมเดล) การตลาดการท่องเที่ยวโดยชุมชน
ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบ (โมเดล) การตลาดของการท่องเที่ยวโดยชุมชนในเขตพื้นที่จังหวัดเชียงใหม่ที่เหมาะสมคือ CBT-PV model ครอบคลุมองค์ประกอบหลัก 2 ประการ ได้แก่ องค์ประกอบที่ 1 สิ่งที่ชุมชนท่องเที่ยวนำเสนอ (P = product) เป็นความสามารถของชุมชนในการนำเสนอผลิตภัณฑ์ทางการท่องเที่ยวที่สื่อให้เห็นถึงความงดงามทางกายภาพบนพื้นฐานความพร้อมและความร่วมมือของบุคลากรชุมชนผ่านกระบวนการให้บริการทางการท่องเที่ยวที่เป็นเลิศ ชุมชนมีการคัดเลือกรูปแบบการสื่อสารข้อมูลเนื้อหาทางการท่องเที่ยวผ่านสื่อหลากหลายช่องทาง ด้วยวิธีการส่งเสริมการตลาดที่หลากหลายเพื่อให้สามารถเข้าถึงนักท่องเที่ยวกลุ่มเป้าหมายที่ได้รับการคัดสรรโดยชุมชนท่องเที่ยวนั้น ๆ อย่างแท้จริง และองค์ประกอบที่ 2 คุณค่าของการท่องเที่ยวโดยชุมชน (V = value) เป็นความสามารถของชุมชนในการกำหนดราคาของผลิตภัณฑ์ โปรแกรม และกิจกรรมทางการท่องเที่ยวที่สร้างประสบการณ์ ความประทับใจ รวมทั้งรูปแบบการแลกเปลี่ยนประสบการณ์ร่วมกันระหว่างนักท่องเที่ยวกับชุมชนท่องเที่ยวนั้น ๆ
Article Details
นโยบายการพิจารณากลั่นกรองบทความ
- บทความวิจัยและบทความวิชาการทุกเรื่องที่จะได้รับการตีพิมพ์ต้องผ่านการพิจารณากลั่นกรองโดยผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Review) ในสาขาที่เกี่ยวข้อง จำนวน 3 ท่าน/บทความ
- บทความ ข้อความ ภาพประกอบและตารางประกอบที่ลงตีพิมพ์ในวารสารเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใด ๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความที่จะได้รับการตีพิมพ์จะต้องไม่เคยตีพิมพ์ เผยแพร่ที่ใดมาก่อน และไม่อยู่ระหว่างการพิจารณาของวารสารฉบับอื่น หากตรวจสอบพบว่ามีการตีพิมพ์ซ้ำซ้อน ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความใดที่ผู้อ่านเห็นว่าได้มีการลอกเลียนหรือแอบอ้างโดยปราศจากการอ้างอิง หรือทำให้เข้าใจผิดว่าเป็นผลงานของผู้เขียน กรุณาแจ้งให้กองบรรณาธิการวารสารทราบจะเป็นพระคุณยิ่ง
เอกสารอ้างอิง
the amaMpondo. 10(1), 173-188. [Online]. Available https://www.redalyc.org/pdf/881/88123053017.pdf (12 January 2020)
Booms, B.H. & Bitner, M.J. (1981). Marketing strategies and organization structures for
service firms”, in Donnelly, J.H. & W.R. George (Eds), Marketing of services, 47-51. Chicago: American Marketing Associations.
Centre for the promotion of imports from developing countries (CBI). (2016). [Online].
Available https://www.cbi.eu/.edu (8 September 2016).
Cooper, C., Fletcher, J., Fyall A., Gilbert, D., & Wanhill, S. (2008). Tourism: Principle and
Practice. 6th ed. Harlow: Pearson Education.
Dyah, S., Mohamad, I. E., Agus, S. A. & Yenni, S. U. (2018). Marketing Strategy on
Community Based Tourism in Special Region of Yogyakarta. Journal of Environmental Management and Tourism, 9(4), 733-743.
Edgell, D. L. (2002). The Ten P’s of Travel, Tourism and Hospitality Marketing. From Best
Practices for International Tourism Development for Rural Communities. [Online]. Available http://www.extension.iastate.edu (8 September 2016).
Goeldner, C. R. & Ritchie, J. R. B. (2009). Tourism: Principles, Practices, Philosophies. 7thed.
New Jersey: John Wiley & Sons.
Hinkle, D.E. (1998) Applied Statistics for the Behavioral Sciences. Boston: Houghton Mifflin.
Kotler, P. & Armstrong, G. (1999). Principles of Marketing. 8thed. Prentice Hall.
Kotler, P., Armstrong, G., Wong, V. & Saunders, J. (2008). Principles of Marketing. 5thed.
European ed. Harlow: Pearson Education.
Kotler, P., Browen, J. & Makens, J. (2010) Marketing for Hospitality and tourism. 2nded.
New Delhi: Pearson Education.
McCarthy, E. J. (1960). Basic Marketing: A Managerial Approach. Homewood (Illinois): R. D.Irwin.
Morrison, A. (1989). Hospitality and Travel Marketing. Albany. New York: Delmar Publishers.
Suansri, P., et al. (2008). The suitable marketing model for community-based tourism. Chiang Mai: The Thailand Community Based Tourism Institute (CBT-I).
Suansri, P. (2014). The Development of Community Based Tourism Standard in ASEAN Region towards International Credibility. Chiang Mai: The Thailand Community Based Tourism Institute (CBT-I).
________. (2016). Developing Tourism Markets for CBT in ASEAN. Chiang Mai: The Thailand Community Based Tourism Institute (CBT-I).
Tidtichumlernporn, T. (2014). A Study of Potential Market Demand for Community Based Tourism (CBT) in Thailand and the ASEAN countries. Chiang Mai: Payap University.
Thailand CBT Network Coordination Center (CBT-N-CC) (2016). [Online]. Available https://thaicommunitybasedtourismnetwork.wordpress.com (1 September 2016)
Zucco, F. D., de Quadros, C. M. B., Schmitt, J. R. & Fiuza, T. F. (2017). Tourism image and identity related to cultural practices and heritage perceived by residents: perspectives from the city of Blumenau, Santa Catarina, Brazil. Revista Brasileira de pesquisa em turismo Brazilian Journal of Tourism Research, 11(2), 320-346.