กลยุทธ์การใช้ตุ๊กตานำโชคเพื่อส่งเสริมนันทนาการ การท่องเที่ยว และกีฬาในเมืองสร้างสรรค์ด้านการออกแบบ:กรณีศึกษา กรุงเทพมหานคร

Main Article Content

มณีวรรณ ชาตวนิช
คณิต เขียววิชัย
วรรณวิสา บุญมาก

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษาแนวคิดและทฤษฎีที่เกี่ยวข้องกับตุ๊กตานำโชคเพื่อส่งเสริมนันทนาการ การท่องเที่ยว และกีฬาในเมืองสร้างสรรค์  (2) เพื่อสร้างกลยุทธ์การใช้ตุ๊กตานำโชคเพื่อส่งเสริมนันทนาการ การท่องเที่ยว และกีฬาในเมืองสร้างสรรค์  (3) เพื่อตรวจสอบกลยุทธ์การใช้ตุ๊กตานำโชคเพื่อส่งเสริมนันทนาการ การท่องเที่ยว และกีฬาในเมืองสร้างสรรค์ ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน (Mixed Methods) เก็บรวบรวมข้อมูลจากการตอบแบบสอบถามของนักท่องเที่ยวจำนวน 150 คน และการสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างกับผู้พักอาศัย ผู้ประกอบการ และนักวิชาการ จำนวน 30 คน เพื่อนำผลลัพธ์มาร่วมวิเคราะห์ SWOT และการจัดทำ TOWS Matrix เพื่อออกแบบกลยุทธ์ที่เหมาะสม และจัดการตรวจสอบกลยุทธ์ด้วยการเปิดเวทีสาธารณะ โดยมีหน่วยงานภาครัฐ ภาคเอกชน ภาคประชาชน และนักท่องเที่ยวเข้าร่วมการรับรองจำนวน 13 คน


ผลการวิจัยพบว่า (1) แนวคิดและทฤษฎีเกี่ยวกับตุ๊กตานำโชคที่เชื่อมโยงกับนันทนาการ การท่องเที่ยว และกีฬา สามารถแบ่งประเภทตามวัตถุประสงค์การใช้งานและบทบาทในการสร้างแบรนด์เมือง การเล่าเรื่อง และเป็นเครื่องมือส่งเสริมการขาย ตุ๊กตานำโชคซึ่งมีความหลากหลายในการใช้งานและมีอิทธิพลต่อการพัฒนากิจกรรมนันทนาการ การท่องเที่ยว และกีฬา ผลลัพธ์จากการตอบแบบสอบถามและการสัมภาษณ์ชี้ให้เห็นว่าตุ๊กตานำโชคสามารถปรับแต่งได้เพื่อสะท้อนเอกลักษณ์วัฒนธรรมและค่านิยมของเมืองได้อย่างมีประสิทธิภาพ ฉะนั้น การรับรู้และการมีส่วนร่วมของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียจะเป็นการเพิ่มศักยภาพในการนำเสนอและสร้างความประทับใจสำหรับนักท่องเที่ยว (2) ได้พัฒนากลยุทธ์การมีส่วนร่วมกับตุ๊กตานำโชค BCME Model (Bangkok Creative Mascot Engagement) ซึ่งประกอบไปด้วยห้ากลยุทธ์หลัก ได้แก่ กลยุทธ์ที่ 1 การออกแบบตุ๊กตานำโชคและการเล่าเรื่อง กลยุทธ์ที่ 2 การมีส่วนร่วมหลายแพลตฟอร์ม กลยุทธ์ที่ 3 ความร่วมมือและการทำงานร่วมกัน กลยุทธ์ที่ 4 การมีส่วนร่วมของชุมชน และ กลยุทธ์ที่ 5 ข้อเสนอแนะและการทำซ้ำ  (3) ผลการตรวจสอบกลยุทธ์จากผู้เข้าร่วมจำนวน 13 คนจากการเปิดเวทีสาธารณะ พบว่า กลยุทธ์มีความสอดคล้องกับวิสัยทัศน์ ภารกิจ เป้าหมาย และกิจกรรม รวมถึงความสำคัญของการสร้างแบรนด์ผ่านตุ๊กตานำโชค การใช้ตุ๊กตานำโชคเพื่อสร้างแบรนด์ให้กับกรุงเทพมหานครเป็นสัญลักษณ์ที่เชื่อมโยงคนในเมืองและนักท่องเที่ยวที่มีความสำคัญอย่างมาก

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ชาตวนิช ม. ., เขียววิชัย ค., & บุญมาก ว. (2024). กลยุทธ์การใช้ตุ๊กตานำโชคเพื่อส่งเสริมนันทนาการ การท่องเที่ยว และกีฬาในเมืองสร้างสรรค์ด้านการออกแบบ:กรณีศึกษา กรุงเทพมหานคร. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 18(3), 43–55. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/journaldtc/article/view/275327
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

Caufield, K. (2012). Analyzing the effects of brand mascots on social media: Johnson City Power Board case study.

Chatawanich, M., & Chatawanich, S. (2018). The influence of semiotics towards the memorable images of destination through the intellectual and cultural capital. Dusit Thani College Journal, 12(2), 434-445.

Department of Tourism. (2021). Strategic plan for tourism development 2021-2022 of the Department of Tourism. Bangkok: Department of Tourism.

Jiyavorananda, S., Ishikawa, H., Sakai, S., Yamanaka, K., Yamanaka, T., & Masuda, T. (2016). Elucidation of factors predicting the impression of 'Yuru-sa' in Japanese Yuru-kyara mascot characters. International Journal of Affective Engineering, 15(3), 231-238.

Kavaratzis, M. (2004). From city marketing to city branding: Towards a theoretical framework for developing city brands. Place Branding, 1, 1: 58-73.

Landry, C. (2008). The creative city: A toolkit for urban innovators. Earthscan.

Radomskaya, V., & Pearce, P. L. (2021). Adding character: The role of destination mascots in tourism development. Tourism Management, 84, 104248

Schattschneider, E. (2005). The bloodstained doll: Violence and the gift in wartime Japan. The Journal of Japanese Studies: 329-356.

Smith, A. (2016). Mascots as a tool for marketing in sports and tourism. Journal of Sports Marketing, 45(3), 210-225

Wang, C. L. (2017). The use of cultural symbols in destination branding: Insights from research. Journal of Destination Marketing & Management, 6(1), 1-10