การค้นหามรดกภูมิปัญญาอย่างมีส่วนร่วมของชุมชนแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน

Main Article Content

สุวิชชา ศรีถาน Suvitcha Sritan
ปรีดา ไชยา Preeda Chaiya

บทคัดย่อ

การค้นหามรดกภูมิปัญญาอย่างมีส่วนร่วมของชุมชนแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่นี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อค้นหามรดกทางภูมิปัญญาของชุมชนแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวแบบยั่งยืนโดยศึกษาจากเอกสารและการเก็บรวบรวมข้อมูลทางภาคสนามจากกลุ่มตัวอย่างอันประกอบด้วย กลุ่มผู้นำชุมชน ผู้ประกอบการที่พัก ผู้ประกอบการร้านอาหาร ผู้ประกอบการสินค้าที่ระลึก พระสงฆ์ ปราชญ์ชาวบ้าน และผู้อาวุโสท้องถิ่น รวมทั้งสิ้นจำนวน 30 คน ซึ่งได้มาจากชุมชนหมู่ที่ 4, 5 และ 6 ตำบลท่าผา เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลมี 4 ประเภท ได้แก่แบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้างและไม่มีโครงสร้าง แบบบันทึกข้อมูลจากการสนทนากลุ่ม การสังเกตการณ์อย่างมีส่วนร่วม และใช้การพรรณนาวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา


     จากการศึกษาพบว่า มรดกทางภูมิปัญญาของชุมชนแม่แจ่มสำหรับการส่งเสริมการท่องเที่ยวยั่งยืนในหมู่ที่ 4, 5 และ 6 ตำบลท่าผา มีดังต่อไปนี้ 1) บ้านไม้แบบล้านนา  2) การทอผ้าซิ่นตีนจก  3) การทำปิ่นแม่แจ่ม4) ถั่วเน่าเมอะ  5) ขนมโต้งโย่ง 6) เข้าควบหรือข้าวเกรียบว่าว  7) น้ำปู๋  8) ขนมวง  9) ขนมจ๊อก 10) ประเพณีจุลกฐิน 11) พิธีตานก๋วยสลาก 12) พิธีหิงไฟพระเจ้า 13) ประเพณีปี๋ใหม่เมือง และ 14) ภาษาถิ่น

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
Suvitcha Sritan ส. . ศ., & Preeda Chaiya ป. . ไ. (2018). การค้นหามรดกภูมิปัญญาอย่างมีส่วนร่วมของชุมชนแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 10(1), 12–22. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/journaldtc/article/view/136353
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

เกสร สว่างพนาพันธุ์. (2555). ศักยภาพการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของชุมชนตาลโตนด : กรณีศึกษาชุมชนตาลโตนด ตำบลถ้ำรงค์ อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี . วิทยานิพนธ์ ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร.
นิ่มอนงค์ อ่อนอก. (2543). กระบวนการเรียนรู้ด้านการจัดการตลาดผลิตภัณฑ์หัตถกรรมในครัวเรือน. วิทยานิพนธ์ ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
แม่โจ้จารุวรรณ ธรรมวัตร. (2557). ภูมิปัญญาอีสาน. มหาสารคาม : นางนวลอ๊อฟเซ็ต.
ฉันทัช วรรณถนอม. (2547). การวางแผนและการจัดรายการนำเที่ยว. กรุงเทพฯ : เฟื้องฟ้าพริ้นติ้ง.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา.(2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. กรุงเทพฯ : ศูนย์วิชาการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
ปิยวรรณ คงประเสริฐ.(2551). การท่องเที่ยวเชิงนิเวศแบบบูรณาการเพื่อการวางแผนพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนที่เกาะพงัน จังหวัดสุราษฎธานี. วิทยานิพนธ์ ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ฝอยทอง (สมบัติ) สมวถา. (2533). เล่าขานตำนานเมืองแจ๋ม. กรุงเทพฯ : ฝ่ายเครือข่ายการเรียนรู้ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
มณี พะยอมยงค์. (2529). วัฒนธรรมล้านนาไทย. กรุงเทพฯ : ไทยวัฒนพานิช.
วีระพล ทองมา นวนจันทร์ ทองมา และ วินิตรา ลีละพัฒนา. (2554). รายงานวิจัย การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอย่างยั่งยืนของชุมชนชาวจีนในพื้นที่ลุ่มน้ำแม่งอน อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่. เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สมรศรี คำตรง. (2552). รายงานวิจัยการมีส่วนร่วมของชุมชนไทรน้อย ในการพัฒนาตลาดน้ำไทรน้อย อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี เป็นแหล่งท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์.
เอกลักษณ์ ทองเสมียน. (2550). การศึกษากระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ : กรณีศึกษาน้ำตกเก้าโจน ตำบลสวนผึ้ง อำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี. วิทยานิพนธ์ ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร.
Boley, B.B., Magnini, V.P., & Tuten, (2013). T.L. Social Media Picture Posting and Souvenir Purchasing Behavior: Some Initial Findings. Tourism Management, 37(2013), 27-30.
Corbin, J., & Strauss. (2008). Basics of Qualitative Research. London, England : Sage.
Creswell, J.W. (2009). Research design: Qualitative, Quantitative, and Mixed Methods Approaches. 3rd ed. Los Angeles : Sage.
Goeldner, C.R. & Ritchie, J.R.B. (2009). Tourism: Principles, Practices, Philosophies. 10th ed. New Jersey: John Wiley & Sons.
Ryan, C. (1995). Researching Tourist Satisfaction: Issues, Concepts, Problems. London, England: Routledge.
Saunders, M., Lewis, P., & Thornhill, A. (2007). Research methods for business students. 4th ed. Harlow: Financial Times Prentice Hall.