THE DEVELOPMENT OF LEARNING ACTIVITY SETS FOR CREATIVE DANCE SUBJECT BY USING THE DHAMMA IDDHIPADA PROCESS FOR STUDENTS IN DRAMA EDUCATION PROGRAM AT NAKHON SI THAMMARAT COLLEGE OF DRAMATIC ARTS
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purposes of this research were to: (1) to develop a series of learning activity sets for creation of dance subject by using the Dhamma Iddhipada process to teach students in Drama Education program at Nakhon Si Thammarat College of Dramatic Arts; (2) to examine learning achievement of students in Drama Education program at Nakhon Si Thammarat College of Dramatic Art after the implementation of learning activity sets for creation of dance subject by using the Dhamma Iddhipada process; and (3) to evaluate quality of dance creation products of student participants after the implementation of learning activity sets for creation of dance subject by using the Dhamma Iddhipada process.This mixed-method quasi-experimental research was conducted with both quantitative and qualitative data collection and analysis under the design of one-group pretest-posttest which comprised of 25 third year students majoring in Bachelor of Dance Education at Nakhon Si Thammarat College of Dramatic Art. Instruments were employed to both provide treatment to the participants and collect the research data. Data derived were analysed using mean, standard deviation, item difficulty, item discrimination index , reliability, and paired sample t-test.
The results reveal that (1) the development of a series of learning activity sets for creation of dance subject by using the Dhamma Iddhipada process has been found to be of very good quality with = 4.56 (S.D. = 0.26). (2) Regarding student participants’ learning achievement, significant progress has been found with statistical significance of .01, with post implementation average of = 31.00 (S.D. = 4.56) which was higher than the pre implementation ( = 17.60, S.D. = 5.31). Furthermore, (3) the quality of student participants’ dance creation products have been evaluated to be at very good level with = 3.77 (S.D. = 0.11).
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ชไมพร จันทรวิบูลย์. (2564). ผลการจัดการเรียนรู้: ระบำกฤษดาภินิหารโดยทักษะปฏิบัติของเดวีส์ (วิทยานิพนธ์ ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
พงษ์พันธ์ พงษ์โสภา. (2542). พฤติกรรมกลุ่ม. กรุงเทพมหานคร: พัฒนาศึกษา.
พระชยพล อภิชโย (จะอู๋). (2563). การศึกษาผลสัมฤทธิ์การเรียนรายวิชาพระพุทธศาสนาตามหลักอิทธิบาท 4 ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนพุทธศาสตร์วิทยา เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์ มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระสุเมธี สิริปญฺโญ (โสจันทร์). (2561). การจัดการเรียนรู้ตามหลักอิทธิบาท 4 เพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน วิชาประวัติศาสตร์ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 (วิทยานิพนธ์ปริมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ ราชวิทยาลัย.
วิทยาลัยนาฏศิลปนครศรีธรรมราช. (2562). หลักสูตรศึกษาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชานาฏศิลป์ศึกษา (4 ปี) (หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. 2562). นครศรีธรรมราช: วิทยาลัยนาฏศิลปนครศรีธรรมราช สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ กระทรวงวัฒนธรรม.
สุรพล วิรุฬห์รักษ์. (2547). หลักการแสดงนาฏยศิลป์ปริทรรศน์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุรพล ไกรสราวุฒิ. (2552). คู่มือ ปัญญาในพระพุทธศาสนา (พิมพ์ครั้งที่ 1). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2565). พุทธธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 32). การศึกษาเพื่อสันตภาพ พระธรรมปิฎก. มูลนิธิ. สืบค้นจาก https://www.papayutto.org/th/book_detail/583.
อุษา สบฤกษ์. (2545). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนนาฏยสรรค์ที่ส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์ทางนาฏศิลป์ ของผู้เรียนวิชานาฏศิลป์ไทยในสถาบันอุดมศึกษา (ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Bonwell, C. C., & Eison, J. A. (1991). Active learning: Creating excitement in the classroom. ASHE-ERIC Higher Education Report No. 1. George Washington University, School of Education and Human Development.
Schunk, D. H. (2020). Learning theories: An educational perspective (8th ed.). Pearson. United States.
