THE DEVELOPMENT OF MEASUREMENT INSTRUMENTS FOR MEDIA LITERACY SKILLS IN HIGH SCHOOL STUDENTS
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purposes of this research were to: 1) develop a measurement instrument for media literacy skills among high school students; 2) validate the instrument; and 3) establish normative criteria for interpreting media literacy skills scores among high school students. The sample consisted of 324 students from Grades 10 to 12 at a secondary school in Bangkok, under the Secondary Educational Service Area Office Bangkok 1. These students were selected through simple random sampling from a population of 1,362 students across 36 classrooms during the second semester of the 2024 academic year. The research instrument was a media literacy skills assessment tool for high school students. Data were analyzed using percentages, standard deviation, content validity, item difficulty, discrimination index, reliability, and norm-referenced interpretation.
The results indicated that: 1) The developed instrument demonstrated acceptable content validity, with Item-Objective Congruence (IOC) indices ranging from 0.60 to 1.00; 2) the item difficulty indices ranged from 0.25 to 0.63, the discrimination indices ranged from 0.31 to 0.94, and the overall reliability coefficient of the instrument was 0.87 and 3) the norm-referenced interpretation of media literacy skills comprised five components: (1) media access, (2) media analysis, (3) media evaluation, (4) media creation and presentation, and (5) participation and sharing. Most students' T-scores fell within the normal range of T45–T54. However, for components (4) media creation and presentation, and (5) participation and sharing, most students obtained T-scores within the higher normal range of T55–T65. Overall, students’ media literacy skills ,based on the five components, fell within the normal T-score range of T45–T54, indicating that the majority of students demonstrated a moderate level of media literacy skills, with 125 students, accounting for 38.58%.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
จุฑามาศ ปริยชาติ. (2563). การพัฒนาแบบวัดทักษะการให้เหตุผลสำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชวาล แพรัตกุล. (2520). เทคนิคการวัดผลการศึกษา. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
ชูศรี วงศ์รัตนะ. (2560). เทคนิคการสร้างเครื่องมือวิจัย: แนวทางการนำไปใช้อย่างมืออาชีพ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธงชัย สิทธิกรณ์. (2559). ทักษะแห่งอนาคต: กรอบแนวคิดและแนวทางการพัฒนา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปทิตตา รอดประพันธ์ และคณะ. (2559). การรู้เท่าทันสื่อกับการตัดสินใจเลือกรับข่าวสารทางการเมืองของนิสิตนักศึกษามหาวิทยาลัยในกรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ปวีณา มะแซ. (2561). การรู้เท่าทันสื่อของนักเรียนในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานราธิวาส เขต 3 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
พัชราภา เอื้ออมรวนิช. (2561). การพัฒนาตัวบ่งชี้การรู้เท่าทันสื่อดิจิทัลของนักเรียนระดับมัธยมศึกษา (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พเยาว์ ยินดีสุข. (2560). การพัฒนาแบบวัดทักษะการให้เหตุผลเชิงคณิตศาสตร์สำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พินดา วราสุนันท์. (2560). การพัฒนาชุดกิจกรรมการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมทักษะการรู้เท่าทันสื่อสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
แพรวพรรณ อัคคะประสา. (2557). การรู้เท่าทันสื่อกับการตัดสินใจเลือกรับข่าวสารทางการเมืองของนิสิตนักศึกษามหาวิทยาลัยในกรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
พรทิพย์ เย็นจะบก. (2563). การพัฒนาหลักสูตรการรู้เท่าทันสื่อสำหรับครูไทย. วารสารการศึกษาไทย, 12(3), 45–60.
ไพศาล วรคำ. (2561). การวิจัยทางการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 9). มหาสารคาม: ตักสิลาการพิมพ์.
รัตนา สุนทรญาณ. (2561). การพัฒนาแบบวัดทักษะการคิดวิเคราะห์สำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
วริษฐา เทียมทิพร. (2566). การรู้เท่าทันสื่อดิจิทัลของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลายในเขตกรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วิจารณ์ พานิช. (2555). การเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสดศรี–สฤษดิ์วงศ์.
วิลาสินี อดุลยานนท์. (2565). การส่งเสริมการรู้เท่าทันสื่อในประเทศไทย: แนวทางและข้อเสนอเชิงนโยบาย. วารสารสื่อสารและการศึกษา, 14(2), 101–120.
ศิริชัย กาญจนวาสี. (2556). ทฤษฎีการทดสอบแบบดั้งเดิม (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศุทธินี ช่วงมณีโชติ. (2563). การรู้เท่าทันสื่อของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้นในจังหวัดนครราชสีมา (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
สิริกานต์ เทพสอน, & วราภรณ์ เอราวรรณ์. (2564). การพัฒนาตัวบ่งชี้การรู้เท่าทันสื่อ สารสนเทศ และดิจิทัลระดับบุคคล (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุชาติ วงศ์สุวรรณ. (2562). การพัฒนาแบบวัดทักษะการคิดเชิงวิพากษ์สำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมนึก ภัททิยธนี. (2553). การวัดผลการศึกษา. กรุงเทพฯ: วี พริ้นท์ (1991).
อดุลย์ วังศรีคูณ. (2557). การจัดการศึกษาเพื่อพัฒนาทักษะแห่งศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
Baran, S. J., & Davis, D. K. (2006). Mass communication theory: Foundations, ferment, and future. Thomson Wadsworth.
Boyd, D. (2014). It's complicated: The social lives of networked teens. Yale University Press.
Buckingham, D. (2021). The media education manifesto. Polity Press.
Bulger, M. E. (2012). What is web literacy? Media and Communication, 5(1), 13–25.
Center for Media Literacy. (2008). Core principles of media literacy education in the United States. Center for Media Literacy.
Center for Media Literacy. (2011). Five key questions that can teach us anything. Center for Media Literacy.
Hobbs, R. (2021). Mind over media: Propaganda education for a digital age. W. W. Norton & Company.
Hobbs, R. (2021). Mind over media: Propaganda education for a digital age. Journal of Information Technology & Politics, 17(2), 187–202.
Kahne, J., Lee, N. J., & Feezell, J. T. (2012). Digital media literacy education and online civic participation. Communication Education, 61(3), 3–20.
Kellner, D., & Share, J. (2007). Critical media literacy and democracy. In D. Macedo & S. R. Steinberg (Eds.), Media literacy: A reader (pp. 3–23). Peter Lang.
Koltay, A. (2022). Media literacy: A conceptual review. Media and Communication, 10, 17–26.
Livingstone, S. (2004). Media literacy and new ICTs. The Communication Review, 7(1), 3–12.
Livingstone, S., & Helsper, E. J. (2020). Gradations in digital inclusion. New Media & Society, 22(7), 1192–1213.
Martens, H., & Hobbs, R. (2020). How media literacy supports civic engagement. Media Literacy and Education, 10(1), 1–17.
McDougall, J., Potter, J., & Rideout, V. (2018). Defining media literacy in the modern age. Media Literacy Now.
Potter, W. J. (2010). Media literacy. Sage Publications.
Torres, C. A., & Mercado, M. K. (2021). Media literacy in the age of misinformation. Routledge.
Yenjabok, K. (2009). Media literacy education in Thailand. Journal of Educational Media, Memory, and Society, 1(2), 211–230.
