Phra Kring

  • สุรวุฒิ แสงมะโน อาจารย์สาขาวิชาพุทธศาสนาและปรัชญา มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน
Keywords: Phra Kring

Abstract

This article has the following objectives. 1) To study the meaning and history of Phra Kring. 2) To study the Buddha characteristics of Phra Kring. 3) To study the majestic power of Phra Kring. The results shown that Phra Kring means the name of metal amulet, hollow inside and contains with chunk metals which wrote the special charactor and had a noise when shaking. The begining of creation was in Tibet and propagate those belief to China since the Sui Dynasty around 1158 B.E. and entered Thailand during the 18th century Buddhism in the reign of King Jayavaraman VII and which was found Phra Kring at the Arokaya Sala Which was in the northeastern of Thailand. The characteristics of Phra Kring in buddhist countries such as Tibet, China, Cambodia and Thailand and relied on the Pala art model of India. But creators in each country have adapted in the different parts of their country. Phra Kring is a rare amulet and very popular in Thailand with power to prevent dangers, to treat of diseases and have a  majestic power to the mind.

Downloads

Download data is not yet available.

Author Biography

สุรวุฒิ แสงมะโน, อาจารย์สาขาวิชาพุทธศาสนาและปรัชญา มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน

Phrakhrupalud Surawut Saengmano

Buddhism and Philosophy Program

Faculty of Religion and Philosophy

Mahamakut Buddhist University Isan Campus

References

จำนงค์ ทองประเสริฐ. (2546). ภาษาไทย 5 นาที ชุดที่ 3. กรุงเทพฯ: มูลนิธิจำนง ทองประเสริฐ.

ณัฐวุฒิ สุทธิสงคราม. (2525). ประวัติและผลงานสำคัญของสมเด็จมหาสมณเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์ : ผู้ประทานกำเนิดพระกริ่งไทย. กรุงเทพ: รุ่งเรืองสาส์น.

ดำรงราชานุภาพ, สมเด็จฯ กรมพระยา. (2469). ตำนานพุทธเจดีย์สยาม. พระนคร: โสภณพิพรรฒธนากร.

ดำรงราชานุภาพ, สมเด็จฯ กรมพระยา. (2479). นิราศนครวัด. พระนคร: โสภณพิรรฒธนากร.

ธัมมนันทาภิกษุณี. (2549). พระพุทธเจ้าผู้ยาใจ. สืบค้น 4 เมษายน 2563, จากhttp://www.thaibhikkhunis.org/

index.php?option=com_=8

ผาสุข อินทราวุธ. (2543). พุทธปฏิมาฝ่ายมหายาน. กรุงเทพฯ: อักษรสมัย.

พ. สุวรรณ. (2540). ประวัติความเป็นมาพระไพรีพินาศ. กรุงเทพฯ: แสงดาว-สร้อยทอง.

พินัย ศักดิ์เสนีย์. (2511). นามานุกรมพระเครื่อง. กรุงเทพฯ: ผดุงศึกษา.

ภุชชงค์ จันทวิช. (2528). พระมาลาเบี่ยงเลี่ยงสมัย. วารสารศิลปวัฒนธรรม, 6(9), 42-43.

มอนต์ จันทนากร. (2527). ทำเนียบพระกริ่ง พระชัยวัฒน์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์นครช่าง.

มาลินี คัมภีรญาณนนท์. (2542). ประวัติศาสตร์จีน. นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.

มูลนิธิวัดบวรนิเวศวิหาร. (2539). พระกริ่ง พระชัยวัฒน์ ปวเรศ วัดบวรนิเวศวิหาร. กรุงเทพฯ: มหามกุฎราชวิทยาลัย.

สมคิด ศรีสิงห์. (2543). ตำนานพระกริ่งนเรศวร. กรุงเทพฯ: [ม.ป.พ.].

สมาคมสำนักวัดสุทัศน์เทพวราราม. (2546). พระกริ่งคู่แผ่นดิน. กรุงเทพฯ: คอมม่า ดีไซน์แอนด์พริ้นท์.

สุภัทรดิศ ดิศกุล. (2539). ศิลปะขอม. กรุงเทพฯ: คุรุสภา.

เสฐียร พันธรังษี. (2512). พุทธศาสนามหายาน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ประยูรวงศ์.

เสถียร โพธินันทะ. (2543). กระแสพุทธธรรมฝ่ายมหายาน. กรุงเทพฯ: มูลนิธิมหามกุฏราชวิทยาลัย.

Published
2020-06-30
How to Cite
แสงมะโนส. (2020). Phra Kring. Academic Journal of MBU; Lanna Campus, 9(1), 67-76. Retrieved from https://so01.tci-thaijo.org/index.php/mbulncjournal/article/view/241188
Section
Academic Article

Most read articles by the same author(s)