Buddhist Human Capital Management: Concept, Theory, Practice and Evaluation

  • Prayut Tiamsuk คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร
Keywords: Human Capital, Buddhism, Management

Abstract

          Human capital is one of the most important organizational assets in managing the organization to achieve its goals, able to compete effectively with other organizations because human capital will be the creator of the service and the service provider that focuses on Quality, safety standards and morality and to acquire quality human capital Developing and maintaining human capital to work for the organization effectively and efficiently. As well as leaving the organization for that well All requires good human capital management, so human capital needs to be managed in order to develop and empower people. Create value for the person and make that person valuable. It is the capital of the organization with high value and can generate more value than any other assets of the organization.

Buddhism gives great importance to human beings. Buddhism pointed out that being born as a human being is considered "capital" or "human capital". This human capital can be developed to increase its potential for the better. The results of development will always be accumulated in your own capital. That result can also be transmitted across worlds and transnationals, something that carries human beings to every world until the attainment of Nirvana.

            Buddhism has a human capital management perspective with an emphasis on human capital management to develop human capital to become smart and good people, targeting two levels: at the Lokiya level. And at the Lokuttara level. Buddhist human capital management uses a 3-step process as a practice: Pariyatti, Patipatti, Pativedha. And use the Trisikha system, which covers the Noble Eightfold Path, as a tool for the management of Buddhist human capital. Both processes and systems for managing Buddhist human capital must be carried out under the concept of the Four Noble Truths.

Downloads

Download data is not yet available.

References

ชัชวาล ทัตศิวัช. (2552). ความรับผิดชอบด้านการบริหารทรัพยากรมนุษย์ (Corporate Human Resource Responsibility). กรุงเทพฯ: คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ สถาบันบัณฑิตพัฒนศาสตร์.

โชคชัย สุเวชวัฒนกูล และ กนกกานต์ แก้วนุช. (2555). ทางเลือก-ทางรอดจากวิกฤติเศรษฐกิจของกิจกรรมทุนมนุษย์ในอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวและบริการตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง : กิจกรรมการบริหารและการพัฒนาทุนมนุษย์. กรุงเทพฯ: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.

ไชยวัฒน์ กปิลกาญจน์.(2555). หยั่งลงสู่พระพุทธศาสนา (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: เอส.อาร์.พริ้นติ้ง แมสโปรดักส์.

ธงชัย สันติวงษ์.(2546). การบริหารทุนมนุษย์. กรุงเทพฯ: ประชุมช่าง.

นิสดารก์ เวชยานนท์. (2551). มิติใหม่ในการบริหารทุนมนุษย์. กรุงเทพฯ: กราฟิโก ซิสเต็มส์.

นิสดารก์ เวชยานนท์.(2557). การบริหารทุนมนุษย์เชิงกลยุทธ์ของไทย. กรุงเทพฯ: คณะรัฐประศาสนศาสตร์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.

บุญทัน ดอกไธสง. (2551). การจัดการทุนมนุษย์. กรุงเทพฯ: พิมพ์ตะวัน.

บุษกร วัฒนบุตร. (2558). การจัดการทรัพยากรมนุษย์แนวพุทธ. นนทบุรี: ฮับพริ้นติ๊ง.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2551). รู้หลักก่อนแล้วศึกษาและสอนให้ได้ผล. กรุงเทพฯ: ธรรมสภา.

พระมหาประสงค์ กิตฺติญาโณ (พรมศรี). (2558). พุทธวิธีการบริหารงานของพระพุทธเจ้า. กรุงเทพฯ: ภาพการพิมพ์.

มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิตต์ พระบรมราชินีนาถ พ.ศ.2539. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

เสน่ห์ จุ้ยโต. (2554). กระบวนทัศน์ใหม่การบริหารทุนมนุษย์. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

วิเชียร วิทยอุดม. (2549). การบริหารทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ: ธีระฟิล์ม และไซเท็กส์.

วิโรจน์ ลักขณาอดิศร. (2550). กลยุทธ์ HR ที่จับต้องได้. กรุงเทพฯ: สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยี (ไทย-ญี่ปุ่น).

Dessler, G. (2005). Human Capital Management. Upper Saddle River, NJ: Pearson/Prentice Hall.

Hall, B. W. (2008). The New Human Capital Strategy: Improving the Value of Your Most Important Investment-Year After Year. New York: American Management Association.

Becker, G. S. (1962). Investment in human capital: A theoretical analysis. Journal of Political Economy, 70(5), 9-49.

Weatherly, L. A. (2003). Human Capital - The Elusive Asset Measuring and Managing Human Capital: A Strategic Imperative for HR. Virginia, USA: SHRM Research Quarterly.

Published
2021-06-30
How to Cite
Tiamsuk, P. (2021). Buddhist Human Capital Management: Concept, Theory, Practice and Evaluation. Academic Journal of MBU; Lanna Campus, 10(1), 105-117. Retrieved from https://so01.tci-thaijo.org/index.php/mbulncjournal/article/view/243707
Section
Academic Article