Pridi Banomyong's Observations on the Issue of Affiliation of Political Parties Members of the House of Representatives According to the Provisions of B. E. 2517 Constitution of the Kingdom of Thailand
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The B. E. 2517 Constitution of the Kingdom of Thailand had been the first constitution of Thailand, requiring all candidates for the house of representatives to be a member of any political party. Furthermore, a House of Representatives member was expired whenever he/she was not been any longer a member of the party. Later, every constitution also mentioned the above political concept. It could say that the concept became one of the critical principles of the constitution of the Kingdom of Thailand. However, Mr. Pridi Banomyong, the elder statesman and the critical leader in the history of Thai political, had had an alternative idea for the B. E. 2517 constitution of the Kingdom of Thailand. Being a member of the political party would not solve the MPs’ changing their parties. Also, it would not have complied with the original foreign dominance. Since it was beneficial to capitalists and elites, it may have caused a political strike outside the parliament.
Downloads
Article Details
The articles published are copyrighted by the Graduate School, Chiang Mai Rajabhat University.
The opinions expressed in each article of this academic journal are solely those of the individual authors and do not reflect the views of Chiang Mai Rajabhat University or its faculty members. The responsibility for the content of each article rests entirely with the respective authors. In the event of any errors, the authors alone are responsible for their own articles.
References
ชาญชัย แสวงศักดิ์. (2559). กฎหมายรัฐธรรมนูญ แนวคิดและประสบการณ์ของต่างประเทศ. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
เชาวน์วัศ เสนพงศ์. (2547). การเมืองการปกครองไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
นิพันธ์ บุญหลวง. (2533). การย้ายพรรคของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย. (วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการปกครอง จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย).
บุญศรี มีวงศ์อุโฆษ. (2556). กฎหมายรัฐธรรมนูญ. (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: โครงการตำราและเอกสารประกอบการสอน คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ปรีดี พนมยงค์. (2518). รัฐธรรมนูญฉบับบังกะหล่า กับ “ผู้เกินกว่าราชา”. กรุงเทพฯ: ประจักษ์การพิมพ์.
พระราชบัญญัติพรรคการเมือง พ.ศ. 2498. (2498). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 72 ตอนที่ 77. สืบค้นจาก http://wiki.kpi.ac.th/index.php?title=%E0%B8%9E%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%8A%E0%B8%9A%E0%B8%B1%E0%B8%8D%E0%B8%8D%E0%B8%B1%E0%B8%95%E0%B8%B4%E0%B8%9E%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%84%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%87_%E0%B8%9E.%E0%B8%A8._2498
ยุทธพร อิสรชัย. (2555). การปฏิรูปพรรคการเมือง: การบังคับให้สังกัดพรรค การยุบพรรค และการทำให้พรรคต้องตอบสนองความต้องการของปวงชน เอกสารวิชาการชุดปฏิรูปสถาบันการเมือง ลำดับที่ 2555-2. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย 2517. (2517). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 91 ตอนที่ 169. สืบค้นจาก https://library2.parliament.go.th/giventake/content_thcons/10cons2517.pdf
วรเจตน์ ภาคีรัตน์. (2554). บทบาทและอำนาจหน้าที่ของสมาชิกรัฐสภาในการรักษาวินัยพรรคการเมืองและการปฏิบัติหน้าที่ใน ฐานะผู้แทนปวงชน. กรุงเทพฯ: สำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ.
สมเกียรติ์ อ่อนวิมล. (2557). บังคลาเทศ VS ไทยประเทศ ประชาธิปไตยแบบรุนแรง ทำลายขายชาติตลอดกาล. สืบค้นจาก https://www.isranews.org/isranews-article/26450-ss_26450.html
สมคิด เลิศไพฑูรย์. (2548). กฎหมายรัฐธรรมนูญ หลักการใหม่ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สีดา สอนศรี, วิทยา สุจรติธนารักษ์, สมชาย ภคภาสน์วิวัฒน์ และชัยโชค จุลศิริวงศ์. (2546). พรรคการเมืองในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ศึกษาเฉพาะ ประเทศอินโดนีเชีย ฟิลิปปินส์ ไทยและมาเลเชีย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุพจน์ ด่านตระกูล. (2516). สาส์นจากท่านปรีดีฯ ถึงฯ พณฯ สัญญา. กรุงเทพฯ: ประจักษ์การพิมพ์.
Palombara, J. L., Anderson, J., Hawkesworth, M., and Kogan, M. (ed). (2004), Encyclopedia of government and politics volume 1. New York: Routledge.
