การพัฒนาการจัดการเรียนรู้แบบดิจิทัลโดยใช้การเล่าเรื่องส่วนตัว เพื่อเสริมสร้างการตระหนักรู้ในตนเองของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น

Main Article Content

พีระพงษ์ แก้วกันหา
ศาสตราจารย์ ดร.เนาวนิตย์ สงคราม

บทคัดย่อ

          การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาการตระหนักรู้ในตนเองของผู้เรียนจากการจัดการเรียนรู้แบบดิจิทัลโดยใช้การเล่าเรื่องส่วนตัวเพื่อเสริมสร้างการตระหนักรู้ในตนเองก่อนและหลังเรียนของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น 2) เพื่อศึกษาพฤติกรรมการจัดการเรียนรู้แบบดิจิทัลโดยใช้การเล่าเรื่องส่วนตัวเพื่อเสริมสร้างการตระหนักรู้ในตนเองของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น 3) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้แบบดิจิทัลโดยใช้การเล่าเรื่องส่วนตัวเพื่อเสริมสร้างการตระหนักรู้ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น กลุ่มตัวอย่างการวิจัย คือ ผู้ทรงคุณวุฒิ/ผู้เชี่ยวชาญด้านหลักสูตรและการเรียนการสอน จำนวน 2 ท่าน ผู้ทรงคุณวุฒิด้านเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา จำนวน 2 ท่าน ผู้ทรงคุณวุฒิ/ผู้เชี่ยวชาญด้านการวัดและประเมินผล จำนวน 1 ท่าน และ นักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนลาซาลโชติรวีนครสวรรค์ จำนวน 50 คน จากการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง (Purposive Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบประเมินการตระหนักรู้ในตนเอง แบบประเมินพฤติกรรม และแบบประเมินความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวแบบวัดซ้ำ
          ผลการวิจัยครั้งนี้พบว่า 1. ผลการศึกษาประสิทธิผลของการเรียนรู้แบบดิจิทัลโดยใช้การเล่าเรื่องส่วนตัวแบบวัดซ้ำจำนวน 4 ครั้ง  พบว่า การตระหนักรู้ในตนเองในภาพรวมของนักเรียนหลังการจัดเรียนรู้แบบดิจิทัลโดยใช้การเล่าเรื่องส่วนตัว สูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ในการนำการจัดการเรียนรู้แบบดิจิทัลโดยใช้การเล่าเรื่องส่วนตัวไปใช้ในการจัดการเรียนรู้นั้นผู้สอนควรศึกษาความหมาย แนวคิดและทฤษฎีที่เกี่ยวข้อง หลักการและองค์ประกอบของบทเรียน เนื้อหาที่เหมาะสม เพื่อให้เข้าใจอย่างลึกซึ้งมากยิ่งขึ้นเพื่อที่จะสามารถเสริมสร้างการตระหนักรู้ในตนเองของผู้เรียนได้ดียิ่งขึ้น 2. ผลการศึกษาพฤติกรรมการจัดการเรียนรู้แบบดิจิทัลโดยใช้การเล่าเรื่องส่วนตัวเพื่อเสริมสร้างการตระหนักรู้ในตนเองแบบวัดซ้ำจำนวน 3 ครั้ง คะแนนค่าเฉลี่ยในแต่ละด้านพบว่า การประเมินพฤติกรรมโดยค่าเฉลี่ยด้านสืบข้อมูล 4.87 อยู่ในระดับมากที่สุด ด้านข้อเสนอแนะมีค่าเฉลี่ย 4.75 อยู่ในระดับมากที่สุด ด้านระดับดำเนินการมีค่าเฉลี่ย 4.89 อยู่ในระดับมากที่สุด ด้านประเมินผลมีค่าเฉลี่ย 4.95 อยู่ในระดับมากที่สุด ด้านการเผยแพร่มีค่าเฉลี่ย 4.26 ระดับมากที่สุด และ 3. ผลศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้แบบดิจิทัลโดยใช้การเล่าเรื่องส่วนตัวเพื่อเสริมสร้างการตระหนักรู้ ด้านจัดการเรียนมีค่าเฉลี่ย 4.29 อยู่ในระดับมาก ด้านผู้สอนมีค่าเฉลี่ย 4.24อยู่ในระดับมาก ด้านระดับเตรียมการมีค่าเฉลี่ย 4.32 อยู่ในระดับมาก ด้านวางแผนมีค่าเฉลี่ย 4.29 อยู่ในระดับมาก ด้านประเมินผลมีค่าเฉลี่ย 4.15 ระดับมาก ด้านนำไปใช้มีค่าเฉลี่ย 4.12 อยู่ในระดับมาก ซึ่งผลการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณ สรุปได้ว่า การจัดการเรียนรู้ด้วยการเล่าเรื่องแบบดิจิทัลโดยใช้การเล่าเรื่องส่วนตัว สามารถเสริงสร้างการรู้เรื่องการตระหนักรู้ในตนเองได้

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
แก้วกันหา พ., & สงคราม เ. (2024). การพัฒนาการจัดการเรียนรู้แบบดิจิทัลโดยใช้การเล่าเรื่องส่วนตัว เพื่อเสริมสร้างการตระหนักรู้ในตนเองของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารวิชาการ วิทยาลัยแสงธรรม, 16(2), 58–78. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/scj/article/view/267568
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

เนาวนิตย์ สงคราม. (2554). การสร้าง Digital video digital storytelling เพื่อการเรียนการสอนยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์.

พรชนิตว์ ลีนาราช. (2560). ทักษะการรู้ดิจิทัลเพื่อพัฒนาคุณภาพการเรียนรู้. วารสารห้องสมุด, 61(2), 76-92.

สมพงษ์ จิตระดับ และสุระศักดิ์ เก้าเอี้ยน. (2556). รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์ (Final Report) โครงการการพัฒนาสมรรถนะระบบที่ปรึกษาให้สภาเด็กและเยาวชนในประเทศไทย. เอกสารไม่จัดพิมพ์เผยแพร่.

สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. (2554a). แนวทางการพัฒนาทักษะชีวิตบูรณาการการเรียนการสอน 8 กลุ่มสาระการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

อนุชิต วรกา มณีรัตน์ ธีระวิวัฒน์ และคณะ. (2558). ทักษะชีวิตกับพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นจังหวัดกาญจนบุรี. บทความวิชาการภาควิชาการสุขศึกษาและพฤติกรรมศาสตร์ คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล.

Cordell, R. (2013). Information literacy and digital literacy: Competing or complementary? Communication in Information literacy, 7(2), 177-183.

Duval, S., & Wicklund, R. A. (1972). A theory of objective self-awareness. Oxford, England: Academic Press.

Robin, Bernard. (2008). Digital Storytelling: A Powerful Technology Tool for the 21st Century Classroom. Theory Into Practice 47.3, 220-28. Retrieved from http://writing2.richmond.edu/writing/wweb/digitalstory/digstorybasics.html