แนวทางวิถีชุมชนวัดในประเทศไทย กรณีศึกษาวัดนักบุญกาสปาร์ แบร์โทนี ลำเลียง สังฆมณฑลสุราษฎร์ธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาจริยธรรมการดำเนินชีวิตตามวิถีชุมชนวัด ของคริสตชน วัดนักบุญกาสปาร์ แบร์โทนี ลำเลียงสังฆมณฑลสุราษฎร์ธานี 2) ศึกษาแนวทางการอภิบาลเพื่อเสริมสร้างความเข้มแข็งทางความเชื่อของชุมชนวัดนักบุญกาสปาร์ แบร์โทนี ลำเลียงสังฆมณฑลสุราษฎร์ธานี งานวิจัยนี้เป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพ เครื่องมือที่ใช้ในงานวิจัยคือ แบบสัมภาษณ์
กลุ่มผู้ให้ข้อมูล ที่ใช้ในการศึกษาข้อมูลตามวัตถุประสงค์ข้อที่ 1 จำนวน 11 คน ประกอบด้วย 1) ผู้นำด้านวิถีชุมชนวัด สังฆมณฑลสุราษฎร์ธานี จำนวน 1 คน 2) บาทหลวงที่รับผิดชอบดูแลวัดนักบุญกาสปาร์ แบร์โทนี จำนวน 1 คน และ 3) คริสตชนวัดนักบุญกาสปาร์ แบร์โทนี จำนวน 9 คน กลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิที่ใช้ในการศึกษาข้อมูลตามวัตถุประสงค์ข้อที่ 2 จำนวน 7 คน ประกอบด้วย 1) ผู้นำด้านวิถีชุมชนวัดสังฆมณฑลสุราษฎร์ธานี จำนวน 1 คน 2) ผู้นำด้านวิถีชุมชนวัดสังฆมณฑลอื่น จำนวน 1 คน 3) บาทหลวงผู้ดูแลวัดนักบุญกาสปาร์ แบร์โทนี ในปัจจุบัน จำนวน 1 คน และในสมัยที่ผ่านมา จำนวน 1 คน 4) หัวหน้าแผนกอภิบาลครอบครัว สังฆมณฑลสุราษฎร์ธานี จำนวน 1 คน และ 5) ตัวแทนคริสตชนสังฆมณฑล สุราษฎร์ธานี จำนวน 2 คน
ผลการวิจัยพบว่า
1. การดำเนินชีวิตตามแบบวิถีชุมชนวัดเป็นวิถีชีวิตของคริสตชนที่มีพระเจ้าเป็นศูนย์กลาง แสดงออกถึงความเชื่อ ซึ่งได้รับการหล่อเลี้ยงด้วยการประชุมแบ่งปันพระวาจา และการดำเนินชีวิตด้วยความรักและเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันผ่านทางกิจกรรมต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น การเยี่ยมเยียนตามบ้าน การสวดสายประคำตามบ้านในเดือนตุลาคม และกิจกรรมพระกุมารเยี่ยมบ้านเพื่อส่งความสุข อวยพรสมาชิกในบ้านที่ตอบสนองต่อชีวิต คริสตชนที่ออกมาเป็นรูปธรรม เพื่อให้พระวาจาของพระเจ้าเข้ามาเปลี่ยนแปลงชีวิตซึ่งในวิถีชุมชนวัด มีบรรยากาศของอารยธรรมแห่งความเชื่อ ช่วยให้ชีวิตได้รับการฟื้นฟู มีความกระตือรือร้น เร่าร้อนในชีวิต ความเชื่อ เพื่อร่วมในพันธกิจแห่งการประกาศข่าวดี
2. การดำเนินชีวิตตามวิถีชุมชนวัดเป็นเครื่องมือในการอบรมและการแพร่พระวรสาร เป็นการเริ่มต้นที่ดีเพื่อนำไปสู่การเป็นคริสตชนที่มีรากฐานอยู่บนจิตตารมณ์แห่งความรักจนกลับเป็นตัวอย่างแห่งชีวิตคริสตชนโดยอาศัยความกระตือรือร้นที่ได้รับมาจากพระวาจาแล้ว แสดงออกมาในความรัก การแบ่งปัน การเยี่ยมเยียนผู้คนที่อยู่รอบข้างหรือชุมชน มีการปรึกษาหารือถึงปัญหาที่เกิดขึ้นไม่ว่าจะเป็นเรื่องของพืชผักที่ปลูกไว้ การเพิ่มผลผลิตที่มีคุณภาพทางการผลิต วิถีชุมชนวัดต้องเป็นเครื่องหมายที่มีชีวิตชีวาของพระศาสนจักรและ เป็นเครื่องมือในการอบรม การฟื้นฟูชีวิตด้วยการอุทิศตนทำงานเพื่อวัด เอาใจใส่ผู้อื่น
3. แนวทางการเสริมสร้างความเข้มแข็งของชุมชนวัดนักบุญกาสปาร์ แบร์โทนีประกอบไปด้วย 1) การหล่อเลี้ยงเพื่อส่งเสริมความเชื่อ ได้แก่ การที่ผู้อภิบาลให้ความสำคัญกับ วิถีชุมชนวัด การที่ผู้อภิบาลและคริสตชนส่งเสริมในการนำพระวาจามาใช้ในชีวิตประจำวัน การที่คริสตชนนำพระวาจามาเป็นแรงบันดาลใจ 2) การสานต่อวิถีชุมชนวัดโดยเฉพาะกับเด็กและเยาวชนรุ่นใหม่รวมไปถึงผู้ย้ายถิ่นฐาน ได้แก่ การที่คริสตชนพาลูกหลานให้มาอยู่ในบรรยากาศการสวดภาวนา การที่ผู้อภิบาลและคริสตชนสร้างความท้าทายให้กับเยาวชน การที่คริสตชนกล้าแสดงตัวตนในการเป็นคริสตชนและการที่คริสตชนต้องถ่ายทอดความเชื่อในครอบครัวของตนเอง อันเป็นแนวทางสำคัญในการส่งเสริมวิถีชุมชนวัดในอนาคต
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- บทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิชาการ วิทยาลัยแสงธรรม ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของวิทยาลัยแสงธรรม ห้ามนำข้อความทั้งหมดไปตีพิมพ์ซ้ำ ยกเว้นได้รับอนุญาตจากวิทยาลัยแสงธรรม
- เนื้อหาและข้อคิดเห็นใดๆ ที่ตีพิมพ์ในวารสารวิชาการ วิทยาลัยแสงธรรม ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กีรติ บุญเจือ. (2538). จริยศาสตร์สำหรับผู้เริ่มเรียน. ไทยวัฒนาพานิช.
คณะกรรมการคาทอลิกเพื่อคริสตศาสนธรรม แผนกพระคัมภีร์. (2550). พระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่ (พิมพ์ครั้งที่ 3). โรงพิมพ์อัสสัมชัญ.
เชิดชัย เลิศจิตรเลขา. (2545). จริยศาสตร์เพื่อชีวิต [เอกสารที่ไม่ได้ตีพิมพ์]. วิทยาลัยเซนต์หลุยส์.
ทินรัตน์ คมกฤส. (2549). วิถีชุมชนวัด. วิชิตการพิมพ์.
แผนกคริสตศาสนธรรมอัครสังฆมณฑลกรุงเทพฯ. (2543). ประมวลคำสอนพระศาสนจักรคาทอลิก. โรงพิมพ์อัสสัมชัญ.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2554). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. โรงพิมพ์ราชบัณฑิตยสถาน.
วีระเทพ วาทนเสรี. (2550). วิถีชุมชนวัด: พระศาสนจักรที่ทุกคนต่างร่วมมือกัน [สารนิพนธ์ศาสนศาสตรบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. วิทยาลัยแสงธรรม.
สภาพระสังฆราชคาทอลิกแห่งประเทศไทย คณะกรรมการที่ปรึกษาด้านกฎหมายพระศาสนจักร. (2543). ประมวลกฎหมายพระศาสนจักร บรรพ 2: ประชากรของพระเจ้า. โรงพิมพ์อัสสัมชัญ.
สภาพระสังฆราชคาทอลิกแห่งประเทศไทย. (2553). แผนอภิบาลคริสตศักราช 2010-2015. โรงพิมพ์อัสสัมชัญ.
สภาพระสังฆราชคาทอลิกแห่งประเทศไทย. (2560). กฤษฎีกาสมัชชาใหญ่ของพระศาสนจักรคาทอลิกในประเทศไทย คริสตศักราช 2015. โรงพิมพ์อัสสัมชัญ.
สมชัย พิทยาพงศ์พร. (2558). วิถีชีวิตจิตพระสงฆ์สังฆมณฑล ความศักดิ์สิทธิ์ของพระสงฆ์ความชื่นชมยินดีในชีวิตพระสงฆ์ นักบุญยอห์น มารี เวียนเนย์ เจ้าอาวาสผู้ศักดิ์สิทธิ์การอบรมต่อเนื่องของพระสงฆ์ [เอกสารที่ไม่ได้ตีพิมพ์]. คณะศาสนศาสตร์, วิทยาลัยแสงธรรม.
สมภพ ชีวรัฐพัฒน์. (2539). จริยธรรมกับชีวิต. นานาสิ่งพิมพ์.
หัตถชัย วงศ์มาแสน. (2551). กลุ่มคริสตชนพื้นฐานกับการฟื้นฟูชีวิตคริสตชนในอัครสังฆมณฑลท่าแร่-หนองแสง [สารนิพนธ์ศาสนศาสตรบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. วิทยาลัยแสงธรรม.
Benedict XVI. (2553). Verbum Domini [พระวาจาขององค์พระผู้เป็นเจ้า]. โรงพิมพ์อัสสัมชัญ.
Dias, J. (2007). Small Christian communities as paradigm for a participatory Church. FILMC.
Dias, J. (2554). Small Christian Communities as a Paradigm for a Participatory Church [ชุมชนคริสตชนเล็กๆ แบบอย่างของการมีส่วนร่วมในพระศาสนจักร]. ปิติพานิช.
John Paul II. (1990). Mission of the Redeemer Redemptoris Missio. Pauline Books and Media.
John Paul II. (2534). Redemptoris Missio [พระพันธกิจพระผู้ไถ่]. โรงพิมพ์อัสสัมชัญ.
Murray, M. V. (1959). Introduction to Catholic Ethics. Catholic Eduzational Association.
O’Halloran, J. (2000). Small Christian Communities (2nd ed.). St. Paul’s Press.
Paul VI. (2531). Evangelii Nuntiandi [การประกาศพระวรสารในโลกปัจจุบัน]. โรงพิมพ์อัสสัมชัญ.
Penha, B. (2001). Church documents on Small Christian Communities. FILMC.
Vijay, T., & Chawad, A. P. (2006). Church Teachings on Small Christian Communities. PAC Publications.
