การวิจัยประเมินหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาปรัชญาและศาสนา คณะมนุษยศาสตร์(หลักสูตรปรับปรุง 2556) วิทยาลัยแสงธรรม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การประเมินหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาปรัชญาและศาสนา คณะมนุษยศาสตร์ (หลักสูตรปรับปรุง 2556) วิทยาลัยแสงธรรมมีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อประเมินหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาปรัชญาและศาสนา คณะมนุษยศาสตร์ (หลักสูตรปรับปรุง 2556) วิทยาลัยแสงธรรม ด้านบริบท ด้านปัจจัยนำเข้า ด้านกระบวนการ ด้าน ผลผลิต และด้านผลกระทบของหลักสูตร 2) เพื่อศึกษาแนวทางในการ พัฒนาและปรับปรุงหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาปรัชญาและ ศาสนา คณะมนุษยศาสตร์ (หลักสูตรปรับปรุง 2556) วิทยาลัยแสงธรรม โดยใช้รูปแบบการประเมิน CIPPI Model ผู้ให้ข้อมูลหลัก ได้แก่ คณะกรรมการบริหารวิทยาลัยแสงธรรม จำนวน 4 คน อาจารย์ประจำ หลักสูตรและอาจารย์ผู้สอน จำนวน 14 คน ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 12 คน นักศึกษาชั้นปีที่ 2-4 สาขาวิชาปรัชญาและศาสนา จำนวน 40 คน บัณฑิตสาขาวิชาปรัชญาและศาสนา จำนวน 6 คน และผู้ปกครอง นักศึกษา จำนวน 3 คน รวมทั้งสิ้น 79 คน โดยวิธีการเลือกแบบเจาะจง (Purposive or judgmental sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วยแบบสอบถาม (Questionnaire) และการสนทนากลุ่ม (Focus group discussions) วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติร้อยละ (%) ค่าเฉลี่ย (x̅) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) และการวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis) ผลการวิจัยพบว่า ด้านบริบท: โครงสร้างและวัตถุประสงค์ของหลักสูตร แนวทางการพัฒนาของวิทยาลัยที่ได้จากการมีส่วนร่วมของบุคลากร แผนการปรับปรุงและพัฒนาหลักสูตร โดยภาพรวมมีความเหมาะสมอยู่ในระดับมาก ควรให้ความสำคัญในการพัฒนาการเรียนการสอนเป็นภาษาอังกฤษ ควรมีการพัฒนาคุณภาพอาจารย์และนักศึกษาอย่างเป็นระบบ และให้มีการสร้างเครือข่ายกับสถาบันการศึกษาของศาสนาคริสต์ เพื่อเตรียมบัณฑิตให้เป็นผู้นำทางศาสนาคริสต์ ด้านปัจจัยนำเข้า: โดยภาพรวมมีความเหมาะสมอยู่ในระดับมาก ควรมีการปรับปรุงหนังสือในหอสมุดและอุปกรณ์โสตฯ ให้มีความทันสมัย อาจารย์ผู้สอนควรนำเทคโนโลยีใหม่ๆ เข้ามาช่วยสอน เพิ่มรายวิชา ที่ควรศึกษาในสาขาปรัชญาตะวันตก และปรับปรุงคำอธิบายรายวิชาให้ มีความเหมาะสมยิ่งขึ้น เพิ่มหรือลดหน่วยกิตบางรายวิชาให้สอดคล้องกับเนื้อหารายวิชา ด้านกระบวนการ: โดยภาพรวมและรายข้อ มีความเหมาะสมอยู่ในระดับมาก การเรียนการสอนควรมีทั้งภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติ เพื่อให้นักศึกษาสามารถนำเอาความรู้ไปประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวันได้ ควรทบทวนรูปแบบการเรียนการสอนและการจัดกิจกรรมรายวิชาฝึกปฏิบัติ ให้สอดคล้องกับการอบรมนักศึกษาให้เป็นผู้อภิบาลในอนาคต ด้านผลผลิต: บัณฑิตมีความรู้ ความเข้าใจในสาขาวิชาปรัชญาและศาสนา โดยภาพรวมและรายข้อ อยู่ในระดับมาก โครงการและกิจกรรมต่างๆ ของวิทยาลัยเป็นประโยชน์ในการฝึกอบรมนักศึกษาให้เป็นผู้นำทางศาสนาในอนาคต วิทยาลัยควรรักษาเอกลักษณ์เฉพาะนี้ไว้ให้คงอยู่ต่อไป ด้านผลกระทบ: โดยภาพรวมและรายข้อ อยู่ในระดับมาก บัณฑิต สามารถนำความรู้และประสบการณ์ที่ได้รับไปใช้ในการปฏิบัติงานและวิชาชีพของตนเอง มีทักษะความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล ภาวะความเป็นผู้นำทักษะการสื่อสาร และสามารถใช้เทคโนโลยีในการปฏิบัติงานได้อย่างมีคุณภาพ มีความรับผิดชอบต่อสังคม สามารถทำงานร่วมกับผู้อื่นได้อย่างมีประสิทธิภาพ และสามารถนำความรู้ไปถ่ายทอดและขยายผลให้ผู้อื่นได้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- บทความวิชาการและบทความวิจัย ตลอดจนเนื้อหาและข้อคิดเห็นที่ปรากฏในบทความซึ่งตีพิมพ์และเผยแพร่ในวารสารวิชาการ วิทยาลัยแสงธรรม ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความเท่านั้น
- บทความที่ได้รับการตีพิมพ์และเผยแพร่ในวารสารวิชาการ วิทยาลัยแสงธรรม ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของวิทยาลัยแสงธรรม ห้ามทำซ้ำ ดัดแปลง หรือเผยแพร่ข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนในรูปแบบใด ๆ โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวิทยาลัยแสงธรรม
- บทความที่ได้รับการตีพิมพ์และเผยแพร่ในวารสารวิชาการ วิทยาลัยแสงธรรม ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวิทยาลัยแสงธรรม ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์
เอกสารอ้างอิง
จรรยา ดาสา และคณะ. (2553). การประเมินและติดตามผลหลักสูตร การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิทยาศาสตรศึกษา (แผน ข). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
จรัส สุวรรณเวลา. (2545). อุดมศึกษาไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชาติชาย พงษ์ศิริ และคณะ. (2558). การประเมินหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาปรัชญาและศาสนา คณะมนุษยศาสตร์ วิทยาลัยแสงธรรม. นครปฐม: วิทยาลัยแสงธรรม.
รัตนศิริ เข็มราช และคณะ. (2558). การประเมินหลักสูตรการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการสอนภาษาอังกฤษในฐานะเป็นภาษาโลก. ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
ระวิวรรณ ศรีคร้ามครัน. (2541). การจัดกิจกรรมกลุ่มในโรงเรียน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
รุ่งทิวา จักร์กร. (2527). วิธีสอนทั่วไป. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร.
วรพรรณี เผ่าทองสุข และคณะ. (2553). การประเมินหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาจุลชีววิทยาอุตสาหกรรม คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. สมุทรปราการ: มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ.
วราภรณ์ แสงพลสิทธิ์. (2555). ความต้องการการนิเทศการสอนของครูเครือข่ายโรงเรียนอัสสัมชัญแผนกประถม. กรุงเทพฯ: โรงเรียนอัมสัมชัญ.
วิชัย วงษ์ใหญ่. (2554). การพัฒนาหลักสูตรระดับอุดมศึกษา. กรุงเทพฯ.
วิชัย วงษ์ใหญ่ และมารุต พัฒผล. (2552). จากหลักสูตรแกนกลางสู่หลักสูตรสถานศึกษากระบวนทัศน์ใหม่การพัฒนา. กรุงเทพฯ: จรัลสนิทวงศ์การพิมพ์จำกัด.
พิจิตรา ธงพานิช. (2557). การพัฒนาหลักสูตร ความรู้ สมถรรนะตามมาตรฐานวิชาชีพครู. พิมพ์ครั้งที่ 4. นครพนม: มหาวิทยาลัยนครพนม.
มาเรียม นิลพันธุ์. (2555). การประเมินหลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาหลักสูตรและการนิเทศ. นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
เอกชัย ชิณโคตร. (2551). การศึกษาคาทอลิก: Utopia or Reality วัฒนธรรมองค์การของโรงเรียนคาทอลิกในทศวรรษหน้า. กรุงเทพฯ: ปิติพานิช.
