การศึกษาคุณลักษณะความฉลาดทางสังคมของวัยรุ่น
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยในลักษณะการวิจัยและพัฒนาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาคุณลักษณะความฉลาดทางสังคมของวัยรุ่น โดยสัมภาษณ์เชิงลึก เด็กและเยาวชนดีเด่นแห่งชาติ สาขาศีลธรรม จริยธรรม และคุณธรรม ระดับประเทศ จำนวน 11 คน ด้วยวิธีการเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) จากผลการพิจารณาคัดเลือกเยาวชนดีเด่นแห่งชาติ สาขา ศีลธรรม จริยธรรม และคุณธรรม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้เทคนิคการวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis) ตีความสร้างข้อสรุปแบบอุปนัย (Inductive) ผลการศึกษาพบว่า ผู้ให้ข้อมูลให้ความสำคัญในการพัฒนาความฉลาดทางสังคมของวัยรุ่นว่าเปรียบเหมือนวัคซีนที่สร้าง ภูมิคุ้มกันหรืออาวุธที่สามารถช่วยให้วัยรุ่นอยู่ร่วมกับผู้อื่นและสังคมได้อย่างมีความสุข แม้จะมีความต่างด้านเพศ ภาษา และวัฒนธรรมหรือการเปลี่ยนแปลงของยุคสมัยที่จะเกิดขึ้นในอนาคต และความฉลาดทาง สังคมของวัยรุ่นจำแนกได้ 4 องค์ประกอบ และ 11 พฤติกรรมบ่งชี้ ได้แก่ องค์ประกอบที่ 1 การเผชิญสถานการณ์ที่ไม่คุ้นเคยมี 2 พฤติกรรมบ่งชี้ องค์ประกอบที่ 2 การติดต่อสื่อสารกับผู้อื่น มี 3 พฤติกรรมบ่งชี้ องค์ประกอบที่ 3 ความจริงใจต่อตนเองและผู้อื่นมี 3 พฤติกรรมบ่งชี้ และองค์ประกอบที่ 4 การเข้าถึงความรู้สึกของผู้อื่นมี 3 พฤติกรรมบ่งชี้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- บทความวิชาการและบทความวิจัย ตลอดจนเนื้อหาและข้อคิดเห็นที่ปรากฏในบทความซึ่งตีพิมพ์และเผยแพร่ในวารสารวิชาการ วิทยาลัยแสงธรรม ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความเท่านั้น
- บทความที่ได้รับการตีพิมพ์และเผยแพร่ในวารสารวิชาการ วิทยาลัยแสงธรรม ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของวิทยาลัยแสงธรรม ห้ามทำซ้ำ ดัดแปลง หรือเผยแพร่ข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนในรูปแบบใด ๆ โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวิทยาลัยแสงธรรม
- บทความที่ได้รับการตีพิมพ์และเผยแพร่ในวารสารวิชาการ วิทยาลัยแสงธรรม ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวิทยาลัยแสงธรรม ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์
เอกสารอ้างอิง
กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข. (2545). คู่มือสร้างสุขด้วยรอยยิ้ม (พิมพ์ครั้งที่ 3). นนทบุรี: องค์การทหารผ่านศึก.
กองบริหารงานวิจัยและประกันคุณภาพการศึกษา. (2560). พิมพ์เขียว Thailand 4.0 โมเดลขับเคลื่อนประเทศไทยสู่ความมั่นคั่ง มั่งคง และยั้งยืน. [ออนไลน์] สืบค้นจาก http://www.libarts.up.ac.th/v2/img/Thailand-4.0.pdf
ณัฐสุภา เจริญยิ่งวัฒนา. (ม.ม.ป.). การค้นหาและถ่ายทอดแรงบันดาลใจในงานออกแบบแฟชั่น. วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์). มหาวิทยาลัยศรีนคริทรวิโรฒ. 21-31. [ออนไลน์]. สืบค้นจาก https://www.tci-thaijo.org/index.php/jica/article/view/5754/5038
ประณต เค้าฉิม. (2549). จิตวิทยาวัยรุ่น. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สุจิตรา ประชามิ่ง, ณัฐวุฒิ พิมขาลี และ นิธินาถ อุดมสันต์. (2560). การใช้ภาษาแชทในการสื่อสารผ่านแอปพลิเคชชั่นไลน์. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด. 11(2), 80-89.
สุริยเดว ทรีปาตี. (2551). พัฒนาการและการปรับตัวในวัยรุ่น. [ออนไลน์]. สืบค้นจาก http://www.nicfd.cf.mahidol.ac.th/th/images/documents/3.pdf
รายงาน “คนไทย” มอนิเตอร์ 2557: เสียงเยาวชนไทย (Youth Today). (2557). [ออนไลน์]. สืบค้นจาก http://khonthaifoundation.org/wp-content/files/5___Full_version_2557.pdf
วิวัฒน์ จันทร์กิ่งทอง และรัชนี วนาพิทักษ์วงศ์. (2558). การพัฒนามารยาทไทย ด้านการยิ้ม และการไหว้ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนสะเดา “ขรรค์ชัยกัมพลานนท์อนุสรณ์. การประชุมหาดใหญ่ วิชาการระดับชาติ ครั้งที่ 6, 26 มิถุนายน 2558. มหาวิทยาลัยหาดใหญ่ 1185-1195.
องค์การยูนิเซฟประเทศไทย. (2559). การวิเคราะห์สถานการณ์เยาวชนและวัยรุ่นในประเทศไทย. กระทรวงพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
อนงค์ วิเศษสุวรรณ. (2550). การปรึกษากลุ่ม. (เอกสารการสอน). ชลบุรี: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.
Albercht, K. (2006). Social intelligence: The new science of success. San Francisco: Jossey-Bass.
Baron-Cohen, et al. (1999). A mathematician, a physicist and a computer scientist with Asperger syndrome: Performance on folk psychology and folk physics tests. Neurocase, 1891-1892.
Baron, R. (1969). Organization development: Strategies and models. Reading, MA: Addison-Wesley.
Baron-Cohen, et al. (2005). Social intelligence in the normal and autistic brain; An FMRI Study. European Journal of Neuroscience, 11, 1891-1899.
Buzan, T. (2003). The power social intelligence. Welling borough, England: Thorsons.
Esther N. Goody. (2008). Social Intelligence and Interaction. Cambridge, England: Cambridge University.
Gardner, H. (1993). Multiple intelligences: The theory in practice. New York: Basic Books.
Goleman D. (1995). Emotional intelligence: why if can matter move than IQ. New York: Bantam Book.
Goleman, D. (2006). Social intelligence: The new science of human relationships. New York: Bantam Book.
John F. Kihlstrom and Nancy Cantor. (2011). Social intelligence. The Cambridge Handbook of intelligence. Cambridge, England: Cambridge University.
Marlowe, H. A. (1986). Social intelligence: Evi-dence for multidimensionality and construct independence. Journal of Education Psychology, 78, 52–58.
Kihlstrom, J. F., and Cantor, N. (1987). Social intelligence. In R. J. Sternberg (Ed.), Handbook of intelligence. Cambridge, England: Cambridge University.
Kosmitzki, C. & John, O.P. (1993). The implicit use of explicit conceptions of social intelligence. Personality and Individual Differences, 15, 12.
Sleigh, M.J. & Ritzer, D.R. (2004). Beyond the classroom: Developing Students’ professional social skills. Psychological Science Observer.
Vikram Singh and Vivek Chaudhary. (2015). An Assessment of Social Quotient and Its Comparison among Professional Students from Different Streams. International Journal of Movement Education and Sports Sciences (IJMESS) Annual Refereed & Peer Reviewed Journal, 3, 1.
