Counseling Competency for Advisor
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The most important roles of advisory teacher is to support the learners giving advice on both academic and personal matters so that students are ready physically, intellectually, emotionally and socially. The tools that will help advisory teacher can take care of students are psychological counseling, it is a process of helping students with purposeful two-way communication. The advisory teacher will help create an atmosphere and relationship as well as using the psychological counseling process to facilitate learners to build trust ready to reveal their feelings in exploring and understanding problems until they can make decisions and solve problems on their own appropriately. It comprises three competencies: attitude, knowledge and skills to enable effective psychological counseling as a result, students are able to solve problems and develop themselves to their full potential.
Downloads
Article Details
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์ลิขสิทธิ์เป็นของวารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์ อนุญาตให้เผยแพร่เพื่อการศึกษาและวิจัย ในวงการวิชาการ ไม่อนุญาตการใช้ประโยชน์เพื่อการแสวงหากำไร
ข้อความที่ปรากฏในบทความเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้แต่ง ซึ่งวารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์ ได้ประเมินคุณภาพตามหลักวิชาการ ผลกระทบอันเกิดจากความคิดเห็นของผู้แต่งเป็นความรับผิดชอบของผู้แต่งเอง
References
กมลชนก ภาคภูมิ. (2556). การพัฒนารูปแบบสมรรถนะที่จําเป็นสําหรับครูในสถานศึกษาขั้นพื้นฐานเพื่อรองรับการ
ก้าวสู่ประชาคมอาเซียน. (วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนศึกษา, บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร).
กรกฎา นักคิ้ม. (2559). สมรรถนะครูที่ปรึกษาของนักเรียนเพื่อนที่ปรึกษา (YC) เขตภาคกลาง. วารสารศิลปากร
ศึกษาศาสตร์วิจัย, 8(2), 88-102.
กฤตวรรณ คำสม. (2554). การศึกษาและการพัฒนาสมรรถนะของนักศึกษาในการให้คำปรึกษาแก่เพื่อน.
(วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาการให้คำปรึกษา, บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัย
ศรีนครินทรวิโรฒ).
จีน แบรี่. (2549). การให้การปรึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ: เจริญวิทย์การพิมพ์.
บุญเลิศ คำปัน และญาณินท์ คุณา. (2561). บริการปรึกษาวัยรุ่นภาวะวิกฤต ในอำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่. ใน
การประชุมวิชาการนำเสนอผลงานวิจัยระดับชาติ เครือข่ายบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏภาคเหนือ ครั้งที่ 18 และลำปางวิจัย ครั้งที่ 4 (20 กรกฎาคม 2561 หน้า 208-228). ลำปาง: มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง.
เพ็ญนภา กุลนภาดล. (ธันวาคม, 2557). การพัฒนาสมรรถนะการให้การปรึกษาวัยรุ่นของอาจารย์ที่ปรึกษาใน
โรงเรียนมัธยมศึกษา จังหวัดชลบุรี. วารสารการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. 20(2), 206-220.
มัลลวีร์ อดุลวัฒนศิริ. (2554). เทคนิคการให้คำปรึกษา : การนำไปใช้. ขอนแก่น : คลังนานาวิทยา.
ยุพาวดี เกริกกุลธร และคณะ. (ตุลาคม-ธันวาคม, 2561). การพัฒนาสมรรถนะครูที่ปรึกษาตามแนวคิดการมีสติและ
การเรียนรู้จากการปฏิบัติงาน. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 6(4), 1541-1555.
ริชาร์ด เนลสัน โจนส์. (2552). คู่มือให้คำปรึกษาและช่วยเหลือผู้อื่น : ทักษะพื้นฐานในการเป็นผู้ให้คำปรึกษาและ
คู่มือปฏิบัติการ = Basic Counseling Skills & A Helper's Manual. แปลโดย นวลศิริ เปาโรหิตย์ และเมธินินท์ ภิญญูชน. กรุงเทพฯ: บี มีเดีย.
เรียม ศรีทอง. (2548). จิตวิทยาการปรึกษาเบื้องต้น : ทฤษฎีและปฏิบัติ. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร.
วรางคณา โสมะนันทน์. (พฤษภาคม-สิงหาคม, 2561). ทักษะการปรึกษาเชิงจิตวิทยาเบื้องต้นสำหรับครูประจำชั้น.
วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์ (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 8(2), 173-185.
วรางคณา โสมะนันทน์. (เมษายน-มิถุนายน, 2562). การพัฒนาชุดฝึกอบรมทักษะการปรึกษาเชิงจิตวิทยาเบื้องต้น
สำหรับครูประจำชั้นระดับชั้นมัธยมศึกษา. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 47(1), 315-336.
วัชรี ทรัพย์มี. (2550). กระบวนการปรึกษา ขั้นตอน สัมพันธภาพ ทักษะ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: คณะจิตวิทยา
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน และสมาคมแนะแนวแห่งประเทศไทย. (2559). การให้คำปรึกษา.
กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2548). คู่มือสมรรถนะราชการพลเรือนไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงาน
คณะกรรมการข้าราชการพลเรือน.
สุกัญญา รัศมีธรรมโชติ. (2549). แนวทางการพัฒนาศักยภาพมนุษย์ด้วย Competency. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ:
ศิริวัฒนาอินเตอร์พริ้นท์.
สุวัสดา คำผิว. (กรกฎาคม-กันยายน, 2553). ผลของชุดฝึกอบรมพัฒนาความรู้และทักษะการให้คำปรึกษา สำหรับ
ครูที่ปรึกษาระดับมัธยมศึกษาในโรงเรียนขยายโอกาส. วารสารวิจัย มข. (ฉบับบัณฑิตศึกษา), 10(3), 127-
เสน่ห์ จุ้ยโต. (2559). องค์การสมัยใหม่สู่องค์การสมรรถนะสูง. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
อาดัม นีละไพจิตร. (2553). การศึกษาและพัฒนาสมรรถนะการให้คำปรึกษากลุ่มสำหรับครูโรงเรียนเอกชนสอน
ศาสนาอิสลาม. (วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาการให้คำปรึกษา, บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัย
ศรีนครินทรวิโรฒ).
อุรปรีย์ เกิดในมงคล. (2559). ผลการใช้โปรแกรมฝึกอบรมเพื่อพัฒนาทักษะการช่วยเหลือนักเรียนแบบการให้
คำปรึกษากลุ่มของครูโรงเรียนมัธยมศึกษา. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 8(2), 36-48.
Arbin, J.S. et al. (2019). Structural model of counseling competency. Cakrawala Pendidikan.
(1), 45-62. doi: 10.21831/cp.v38i1.21509
Corey, G. (2013). Theory and practice of counseling and psychotherapy. 9th ed. Pacific Grove, Calif:
Brooks/Cole.
Hansen, James C., Rossberg, Robert H. Cramer, Stanley H., (1994). Counseling Theory and Process.
th ed. Boston: Allyn and Bacon.
Ridley, C. R., Mollen, D., & Kelly, S. M. (2011). Counseling competence: Application and
implications of a model. The Counseling Psychologist, 39(6), 865–886.
