From Believe and Faith to create the Buddhist spiritual dance : A Worship of Suphatthara Bophit
Main Article Content
Abstract
This article was expressed by the author towards the ways of how people belief and faith which determine the characteristics of the customs and social activities. When people begin to believe in something, it causes faith which developed to be a reasonable belief then the social activities occurred leading to the valued traditions and culture that were influenced by them, for example, Khao Kradong Climbing tradition. This tradition was influenced by people’s faith that aims to worship the Buddha’s footprint and the Suphatthara Bophit Buddha image which both are people’s spiritual anchor. The tradition has passed on until nowadays. From this faith that has been developed to this tradition, the creation of the Buddhist spiritual dance emerged from it: A worship of Supatthara Bophit. The dance was created to worship the holy Buddha image that Buriram people devote to. The created set of dancing performance reflects how Buriram people praising and faith in the Suphatthara Bophit Buddha image. From this study, it showed not only people were gathering to do the worship dance for the spiritual activities but also showing the communities united by the dance and promoted sense of cherish in their culture and tradition.
Downloads
Article Details
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์ลิขสิทธิ์เป็นของวารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์ อนุญาตให้เผยแพร่เพื่อการศึกษาและวิจัย ในวงการวิชาการ ไม่อนุญาตการใช้ประโยชน์เพื่อการแสวงหากำไร
ข้อความที่ปรากฏในบทความเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้แต่ง ซึ่งวารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์ ได้ประเมินคุณภาพตามหลักวิชาการ ผลกระทบอันเกิดจากความคิดเห็นของผู้แต่งเป็นความรับผิดชอบของผู้แต่งเอง
References
ครอบครัวชิดชอบ. (2559). บุรีรัมย์ : ที่ระลึกงานพระราชทานเพลิงศพคุณแม่ละออง ชิดชอบ. ม.ป.ท: ม.ป.พ.
ดนัย ไชยไยธาลัทธิ. (2538). ศาสนา และระบบความเชื่อกับประเพณีนิยมในท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: โรงพิมพิ์โอเดียนสโตร์.
ธนวรรธน์ นิธิปภานันท์. (2558). กระบวนการสร้างพื้นที่ทางวัฒนธรรมเพื่อการท่องเที่ยว: กรณีศึกษา เพลินวาน อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต สาขาสหวิทยาการ). มหาวิทยาลัยสหวิทยาการ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นิพัทธพงศ์ พุมมา. (2555). การโหยหาอดีตในอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวไทย. วารสารอารยธรรมศึกษา โขง-สาละวิน, 3, 54.
ประวิทย์ ฤทธิบูลย์. (2558). นาฏศิลป์ไทย: สื่อทางวัฒนธรรมที่มีกว่าความบันเทิง. สืบค้น 1 เมษายน 2566 จาก http://www.repository.rmutt.ac.th/handle/123456789/2288
เรณู โกศินานนท์. (2543). นาฏศิลป์ไทย. กรุงเทพฯ: บริษัทโรงพิมพ์ไทยวัฒนาพาณิช จำกัด.
ลักขณา แสงแดง. (2554). การสร้างสรรค์นาฏยศิลป์ที่สะท้อนจริยธรรมการวิจัยนาฏยศิลป์. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาศิลปกรรมศาสตร์). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
วิญญู ผลสวัสดี. (2536). พิธีกรรมการเลี้ยงผีบรรพบุรุษของชาวผู้ไท ตำบลคำชะอี อำเภอคำชะอี จังหวัดมุกดาหาร. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาไทยคดีศึกษา). มหาวิทยาลัยศรันครินทรวิโรฒ มหาสารคาม.
ศรีนวล แกงตู่ และคณะ. (2561). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการบริหารจัดการวัฒนธรรม: กรณีศึกษา ประเพณีขึ้นภูเขาไฟเขากระโดง อำเภอเมือง จังหวัดบุรีรัมย์. วารสารรมยสาร, 16(3), 1-18.
สุมณฑา คณาเจริญ. (2548). ศรัทธาในพระพุทธศาสนา. วารสารวงการคร.ู 2(18), 98-101.
เสาวณิต วิงวอนและคณะ. (2550). ตำราพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ตามพระมติ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
อรรถพล จันศรีละมัย. (2564). ประเพณีประดิษฐ์กับการจัดการทรัพยากรวัฒนธรรม ในงานเทศกาลภูเขาไฟบุรีรัมย์ อำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาวัฒนธรรมศาสตร์). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม