PROMOTING USING LOCAL CURRICULUM OF SCHOOLS UNDER KANCHANABURI PRIMARY EDUCATIONAL SERVICE AREA OFFICE 3
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purposes of this research were to 1) study and 2) compare Promoting using curriculum of schools under Kanchaburi Primary Educational Service Area Office 3, classified by school size. The samples used in this research were 303 school administrators and teachers under Kanchaburi Primary Educational Service Area Office 3, Using a stratified random sampling method according to school size, the research instrument was 5-level-rating scale questionnaire with content validity between 0.67-1.00 and reliability of 0.98. The data were percentage, mean, standard, one-way analysis of variance, and Scheff’s pair comparison with the statistical significance level at 0.05.
The research findings were as follows:
1. on overall and individaul aspect, Promoting using curriculum of schools under Kanchaburi Primary Educational Service Area Office 3, was at a highest level, ranked by mean from high to low as Supervise quality, Making Local Curriculum and Promoting and supporting.
2. The comparison of Promoting using curriculum of schools under Kanchaburi Primary Educational Service Area Office 3, classified by school size, was a statistically significant difference at the 0.05 level. When considering each aspect found Making Local Curriculum was a statistically significant difference at the 0.01 level. In Promoting and supporting was a statistically significant difference at the 0.05 level. Therefore, test Scheff’s pair comparison was Large educational institutions have promoted the use of local curriculum of basic education institutions. more than medium school
Downloads
Article Details
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์ลิขสิทธิ์เป็นของวารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์ อนุญาตให้เผยแพร่เพื่อการศึกษาและวิจัย ในวงการวิชาการ ไม่อนุญาตการใช้ประโยชน์เพื่อการแสวงหากำไร
ข้อความที่ปรากฏในบทความเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้แต่ง ซึ่งวารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์ ได้ประเมินคุณภาพตามหลักวิชาการ ผลกระทบอันเกิดจากความคิดเห็นของผู้แต่งเป็นความรับผิดชอบของผู้แต่งเอง
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2545). แนวทางการจัดทำหลักสูตรสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: องค์การรับส่ง
สินค้า และพัสดุภัณฑ์.
. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: ชุมชนสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
. (2553). แนวทางการบริหารจัดการหลักสูตร ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: ชุมชนสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
งามนิจ กุลกัน. (2555). การจัดการองค์ความรู้ทางวัฒนธรรมท้องถิ่นของตำบลอ้อมเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการปกครองส่วนท้องถิ่น มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ฉัตรดนัย ศรีสา. (2564). ปัญหาการนำหลักสูตรไปใช้ในสถานศึกษา.
ค้นจาก https://www.gotoknow.org/posts/614845
เทิดศักดิ์ บุญรินทร์. (2555). การพัฒนาหลักสูตรการฝึกประสบการณ์งานอุตสาหกรรม
ของนักศึกษาสาขาเทคโนโลยีอุตสาหกรรมมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล. วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิตสาขาหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยศิลปากร.
นิทัศน อินทร์ฉ่ำ. (2556). แนวทางการบริหารหลักสูตรท้องถิ่นสำหรับโรงเรียนมัธยมศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 42. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
ประสิทธิ์ สายสินธุ์. (2552). การศึกษาการบริหารหลักสูตรท้องถิ่นของผู้บริหารโรงเรียน สังกัดเทศบาลนครพระนครศรีอยุธยา. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.
วิชัยร พลดี. (2548). กระบวนการบริหารหลักสูตร. ค้นจาก https://www.gotoknow.org/posts/411153
ศึกษาธิการ, กระทรวง. 2546. พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ.2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่2)
พ.ศ. 2545. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำหนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ (2545). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ.
และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545. กรุงเทพมหานคร: พริกหวานกราฟฟิค.
เอกวิทย์ กนกพิชญ์กุล. (2544). การบริหารหลักสูตรท้องถิ่นของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาสังกัดสำนักงานการประถมศึกษาจังหวัดเชียงราย. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา สถาบันราชภัฏเชียงราย.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities.
Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
