การใช้ภาษาเพื่อสร้างอารมณ์ขันในนิทานพื้นบ้านขนาดสั้น “เจี้ยก้อม”

Main Article Content

อาภิสรา พลนรัตน์

บทคัดย่อ

การศึกษาวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะการใช้ภาษาเพื่อสร้างอารมณ์ขันในนิทานพื้นบ้านขนาดสั้น “เจี้ยก้อม” ศึกษาตามแนวอรรถศาสตร์และวัจนปฏิบัติศาสตร์ จากการศึกษานิทานพื้นบ้านขนาดสั้น “เจี้ยก้อม” จำนวน 57 เรื่องที่รวบรวมไว้ในสารานุกรมวัฒนธรรมไทยภาคเหนือ ผลการศึกษาพบว่ามีการใช้ภาษาเพื่อสร้างอารมณ์ขันตามแนวอรรถศาสตร์ มีการใช้คำพ้องความหมาย คำหลายหน้าที่ และคำพ้องเสียง และพบว่ามีการใช้ภาษาเพื่อสร้างอารมณ์ขันตามแนววัจนปฏิบัติศาสตร์ คือ มีการใช้วัจนกรรมตรง วัจนกรรมอ้อมและความหมายบ่งชี้เป็นนัย

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
อาภิสรา พลนรัตน์. (2023). การใช้ภาษาเพื่อสร้างอารมณ์ขันในนิทานพื้นบ้านขนาดสั้น “เจี้ยก้อม”. วารสารฟ้าเหนือ, 10(1), 63–84. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/FaNJ/article/view/265434
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ทัศนาลัย บูรพาชีพ. (2545). ภาษาศาสตร์สำหรับการแปลเบื้องต้น.กรุงเทพมหานคร: คณะมนุษยศาสตร์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

พัชรี พลาวงศ์. (2545). ความรู้เบื้องต้นทางอรรถศาสตร์.กรุงเทพมหานคร:มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

เพียรศิริ วงศ์วิภานนท์. (2544). “ความหมาย”. ภาษาไทย 3 กรุงเทพมหานคร:ห้างหุ้นส่วนจำกัดอรุณการพิมพ์.

มูลนิธิสารานุกรมวัฒนธรรมไทย ธนาคารไทยพาณิชย์. (2542). สารานุกรมไทยวัฒนธรรมไทย ภาคเหนือ เล่ม 4. กรุงเทพมหานคร: บริษัท สยามเพรสแมเนจเม้นท์ จำกัด.

สปัน ตันโสภณ. (2548). วิเคราะห์เนื้อหาและกลวิธีการสร้างอารมณ์ขันในวรรณกรรม เพลงลูกทุ่งแนวขำขัน. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาภาษาไทย.มหาวิทยาลัยนเรศวร: จังหวัดพิษณุโลก.

อุดม รุ่งเรืองศรี. (2528). เจี้ยก้อม: เรื่องขำขันล้านนา. เชียงใหม่: คณะมนุษยศาสตร์, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

Grice,H.P. (1975). Logic and Conversation. In Syntax and semantic:Speech Act Volume3. Edited by P.Cole and J.morgams.Newyork: Academic Press.

Searle,J.R. (1969). Speech Acts: An Essay in the Phillosophy ofLanguage. Cambridge: Cambridge University Press.