การพัฒนาโมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุที่มีผลต่อการดำเนินงานสหกรณ์อิสลาม ในประเทศไทยและการทดสอบความไม่แปรเปลี่ยนของโมเดล ระหว่างสหกรณ์ออมทรัพย์และสหกรณ์บริการ
คำสำคัญ:
โมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุ, สหกรณ์อิสลามในประเทศไทย, ความไม่แปรเปลี่ยนของโมเดลบทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาโมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุที่มีผลต่อการดำเนินงานสหกรณ์อิสลามในประเทศไทย และทดสอบความไม่แปรเปลี่ยนของโมเดลความสัมพันธ์ระหว่างสหกรณ์ออมทรัพย์และสหกรณ์บริการ โดยประยุกต์ใช้โมเดลสมการโครงสร้างกลุ่มพหุ ตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ คณะกรรมการดำเนินงานสหกรณ์อิสลาม ตามพระราชบัญญัติสหกรณ์ จำนวน 376 คน ที่ได้มาจากการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้น ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยเทคนิคการการวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้างกลุ่มพหุ
ผลการศึกษา พบว่า โมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุที่มีต่อผลการดำเนินงานสหกรณ์อิสลามในประเทศไทย มีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ χ2/df = 2.04, CFI = 0.97 GFI = 0.94, AGFI = 0.91, RMSEA = 0.05, RMR = 0.02 เมื่อพิจารณาความสัมพันธ์เชิงสาเหตุ พบว่า ความสามารถการจัดการสหกรณ์ได้รับอิทธิพลทางตรงเชิงบวกจากความพร้อมด้านบุคลากร รองลงมาคือ ค่านิยมร่วมในองค์การ และการมุ่งเน้นกลยุทธ์ ตามลำดับ และผลการดำเนินงานสหกรณ์ ได้รับอิทธิพลทางตรงเชิงบวกจากความพร้อมด้านบุคลากร รองลงมา คือ การมุ่งเน้นกลยุทธ์และความสามารถการจัดการสหกรณ์ ตามลำดับ และสหกรณ์อิสลามในประเทศไทยประเภทสหกรณ์ออมทรัพย์และสหกรณ์บริการมีความไม่แปรเปลี่ยนทั้งรูปแบบและพารามิเตอร์ในโมเดล จากการทดสอบความไม่แปรเปลี่ยนของโมเดลความสัมพันธ์
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมสหกรณ์. 2556. วาระแห่งชาติด้านการสหกรณ์. กรุงเทพฯ: ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย
กรมส่งเสริมสหกรณ์. 2557. ข้อมูลสหกรณ์ ปี 2556. จากอินเตอร์เน็ต.
http://it1.cpd.go.th/profile/report_con_step2.asp (ค้นเมื่อ 24 ธันวาคม 2557)
ก้องเกียรติ บูรณศรี. 2553. “ความสัมพันธ์เชิงสาเหตุระหว่างความเป็นผู้ประกอบการขององค์การ สภาพแวดล้อมทางธุรกิจ และผลการดำเนินงานของสถานประกอบการอุตสาหกรรม”. วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาบริหารธุรกิจ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. 2555. การวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS และ AMOS. พิมพ์ครั้งที่ 13. กรุงเทพฯ : หจก.สามัญบิสเนสอาร์แอนด์ดี.
มนชยา อุรุยศ. 2553. การศึกษานโยบายเพื่อการพัฒนาการเงินอิสลามของประเทศไทย. รายงายวิจัย , สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย
เยาวภา ปฐมศิริกุล. 2554. “แบบจำลองปัจจัยความสำเร็จการจัดการธุรกิจบริการสุขภาพโรงพยาบาลเอกชนในประเทศไทย”. วารสารบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. 34(130), 14-35
Aktan, B., & Bulut, C. 2008. Financial performance impacts of corporate entrepreneurship in emerging markets: a case of Turkey. European Journal of Economics, Finance and dministrative Sciences, 12, 69-79.
Antoncic, B., & Hisrich, R. D. 2001. Intrapreneurship: Construct refinement and cross-cultural validation. Journal of business venturing, 16(5), 495-527.
Covin, J. G., & Slevin, D. P. 1991. A conceptual model of entrepreneurship as firm behavior.
Fink, M., Harms, R., & Kraus, S. 2008. Cooperative internationalization of SMEs: Self-commitment as a success factor for international entrepreneurship. European Management Journal, 26(6), 429-440.
Fuentes-Fuentes, M., Lloréns-Montes, F. J., Molina-Fernández, L. M., & Albacete-Sáez, C. A. 2011. Environment-quality management coalignment across industrial contexts: An empirical investigation of performance implications. Industrial Marketing Management, 40(5), 730-742.
Hage, J. T. 1999. Organizational innovation and organizational change. Annual Review of Sociology, 597-622.
Lengnick-Hall, C. A., & Lengnick-Hall, M. L. 1988. Strategic human resources management: A review of the literature and a proposed typology. Academy of management Review, 13(3), 454-470.
Lumpkin, G. T., & Dess, G. G. 1996. Clarifying the entrepreneurial orientation construct and linking it to performance. Academy of management Review, 21(1), 135-172.
Marxt, C., & Link, P. 2002. Success factors for cooperative ventures in innovation and production systems. International Journal of Production Economics, 77(3), 219-229.
Mazzarol, T., Limnios, E. M., & Reboud, S. 2013. Co-operatives as a strategic network of small firms: Case studies from Australian and French co-operatives. Journal of Co-operative Organization and
Management, 1(1), 27-40.
Mokaya, S. O. 2012. Corporate Entrepreneurship and Organizational Performance Theoretical Perspectives, Approaches and Outcomes. International Journal of arts and Commerce, 1(4), 133-143.
Nair, A. 2006. Meta-analysis of the relationship between quality management practices and firm performance implications for quality management theory development. Journal of Operations Management, 24(6), 948-975.
Nilsson, J. 2001. Organisational principles for co-operative firms. Scandinavian journal of management, 17(3), 329-356.
Penuel, B., Roschelle, J., & Cohen, A. L. 1999. Designing learning: cognitive science principles for the innovative organization. Menlo Park, CA: Center for Technology in Learning. SRI International.
Pesamaa, O., Eriksson, P. E., & Hair, J. F. 2009. Validating a model of cooperative procurement in the construction industry. International Journal of Project Management, 27(6), 552-559.
Russell, R. D., & Russell, C. J. 1992. An examination of the effects of organizational norms, organizational structure, and environmental uncertainty on entrepreneurial strategy. Journal of Management, 18(4), 639-656.
Susanty, A., Handayani, N. U., & Henrawan, M. Y. 2012. Key Success Factors that Influence Knowledge Transfer Effectiveness: A Case Study of Garment Sentra at Kabupaten Sragen. Procedia
Economics and Finance, 4, 23-32.
Wright, P. M., & McMahan, G. C. 1992. Theoretical perspectives for strategic human resource management. Journal of management, 18(2), 295-320.
Xie, X. 2012. Cooperative Factors, Cooperative Innovation Effect and Innovation Performance for Chinese Firms: an Empirical Study. Physics Procedia, 24, 1086-1091.
Zeng, S. X., Meng, X. H., Zeng, R. C., Tam, C. M., Tam, V. W., & Jin, T. 2011. How environmental management driving forces affect environmental and economic performance of SMEs: a study in the
Northern China district. Journal of Cleaner Production, 19(13), 1426-1437.
กรมส่งเสริมสหกรณ์. 2557. ข้อมูลสหกรณ์ ปี 2556. จากอินเตอร์เน็ต.
http://it1.cpd.go.th/profile/report_con_step2.asp (ค้นเมื่อ 24 ธันวาคม 2557)
ก้องเกียรติ บูรณศรี. 2553. “ความสัมพันธ์เชิงสาเหตุระหว่างความเป็นผู้ประกอบการขององค์การ สภาพแวดล้อมทางธุรกิจ และผลการดำเนินงานของสถานประกอบการอุตสาหกรรม”. วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาบริหารธุรกิจ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. 2555. การวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS และ AMOS. พิมพ์ครั้งที่ 13. กรุงเทพฯ : หจก.สามัญบิสเนสอาร์แอนด์ดี.
มนชยา อุรุยศ. 2553. การศึกษานโยบายเพื่อการพัฒนาการเงินอิสลามของประเทศไทย. รายงายวิจัย , สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย
เยาวภา ปฐมศิริกุล. 2554. “แบบจำลองปัจจัยความสำเร็จการจัดการธุรกิจบริการสุขภาพโรงพยาบาลเอกชนในประเทศไทย”. วารสารบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. 34(130), 14-35
Aktan, B., & Bulut, C. 2008. Financial performance impacts of corporate entrepreneurship in emerging markets: a case of Turkey. European Journal of Economics, Finance and dministrative Sciences, 12, 69-79.
Antoncic, B., & Hisrich, R. D. 2001. Intrapreneurship: Construct refinement and cross-cultural validation. Journal of business venturing, 16(5), 495-527.
Covin, J. G., & Slevin, D. P. 1991. A conceptual model of entrepreneurship as firm behavior.
Fink, M., Harms, R., & Kraus, S. 2008. Cooperative internationalization of SMEs: Self-commitment as a success factor for international entrepreneurship. European Management Journal, 26(6), 429-440.
Fuentes-Fuentes, M., Lloréns-Montes, F. J., Molina-Fernández, L. M., & Albacete-Sáez, C. A. 2011. Environment-quality management coalignment across industrial contexts: An empirical investigation of performance implications. Industrial Marketing Management, 40(5), 730-742.
Hage, J. T. 1999. Organizational innovation and organizational change. Annual Review of Sociology, 597-622.
Lengnick-Hall, C. A., & Lengnick-Hall, M. L. 1988. Strategic human resources management: A review of the literature and a proposed typology. Academy of management Review, 13(3), 454-470.
Lumpkin, G. T., & Dess, G. G. 1996. Clarifying the entrepreneurial orientation construct and linking it to performance. Academy of management Review, 21(1), 135-172.
Marxt, C., & Link, P. 2002. Success factors for cooperative ventures in innovation and production systems. International Journal of Production Economics, 77(3), 219-229.
Mazzarol, T., Limnios, E. M., & Reboud, S. 2013. Co-operatives as a strategic network of small firms: Case studies from Australian and French co-operatives. Journal of Co-operative Organization and
Management, 1(1), 27-40.
Mokaya, S. O. 2012. Corporate Entrepreneurship and Organizational Performance Theoretical Perspectives, Approaches and Outcomes. International Journal of arts and Commerce, 1(4), 133-143.
Nair, A. 2006. Meta-analysis of the relationship between quality management practices and firm performance implications for quality management theory development. Journal of Operations Management, 24(6), 948-975.
Nilsson, J. 2001. Organisational principles for co-operative firms. Scandinavian journal of management, 17(3), 329-356.
Penuel, B., Roschelle, J., & Cohen, A. L. 1999. Designing learning: cognitive science principles for the innovative organization. Menlo Park, CA: Center for Technology in Learning. SRI International.
Pesamaa, O., Eriksson, P. E., & Hair, J. F. 2009. Validating a model of cooperative procurement in the construction industry. International Journal of Project Management, 27(6), 552-559.
Russell, R. D., & Russell, C. J. 1992. An examination of the effects of organizational norms, organizational structure, and environmental uncertainty on entrepreneurial strategy. Journal of Management, 18(4), 639-656.
Susanty, A., Handayani, N. U., & Henrawan, M. Y. 2012. Key Success Factors that Influence Knowledge Transfer Effectiveness: A Case Study of Garment Sentra at Kabupaten Sragen. Procedia
Economics and Finance, 4, 23-32.
Wright, P. M., & McMahan, G. C. 1992. Theoretical perspectives for strategic human resource management. Journal of management, 18(2), 295-320.
Xie, X. 2012. Cooperative Factors, Cooperative Innovation Effect and Innovation Performance for Chinese Firms: an Empirical Study. Physics Procedia, 24, 1086-1091.
Zeng, S. X., Meng, X. H., Zeng, R. C., Tam, C. M., Tam, V. W., & Jin, T. 2011. How environmental management driving forces affect environmental and economic performance of SMEs: a study in the
Northern China district. Journal of Cleaner Production, 19(13), 1426-1437.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
2018-04-17
รูปแบบการอ้างอิง
สุหลง ม., & และหีม เ. (2018). การพัฒนาโมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุที่มีผลต่อการดำเนินงานสหกรณ์อิสลาม ในประเทศไทยและการทดสอบความไม่แปรเปลี่ยนของโมเดล ระหว่างสหกรณ์ออมทรัพย์และสหกรณ์บริการ. วารสาร อัล-ฮิกมะฮฺ, 5(10), 27–36. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/HIKMAH/article/view/115243
ฉบับ
ประเภทบทความ
Research Article
