The Reconstruction of The Three Santuary Towers: Case study of Prasat Pueai-Noi, Khon Kaen Province.

Authors

  • วิโรจน์ ชีวาสุขถาวร

Keywords:

Pueai-Noi, Three Sanctuaries, Architectural Reconstruction

Abstract

This paper presents the Reconstruction of the three sanctuaries using a case study of Pueai-Noi sanctuary. This study employs both physical surrounding field work and relevant document data. Results reveal that Pueai-Noi sanctuary is a large local sanctuary which was built during the Baphuon Period to Angkor Wat Period (16th-17th Buddhist era). Its architectural model contains a group of three sanctuaries which are situated on the same platform and have the main entrance on the East. The wall was built by bricks and aimed to be bearing wall. Similarly, elements of the top sanctuaries can be inferred that it was built by bricks. The top sanctuaries composed of three reducing tiers. The reducing tiers have the model of the sanctuaries at all four corners.  Carved stone Lower god images were decorated around. Also, it is believed that carved stone lotus image was situated on the top. This study also reveals that Pueai-Noi sanctuary was built based on the concept of Kailasha Mountain of Shiva god. The three sanctuaries were dedicated respectively to Trimurtis god. In addition, it has many holy images in this site around the sanctuary, such as Indra and Planet gods. These holy images represent interweaving between Hinduism and Buddhism.

Author Biography

วิโรจน์ ชีวาสุขถาวร

อาจารย์ประจำคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผังเมืองและนฤมิตศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม 
(บทความวิจัยนี้เป็นส่วนหนึ่งของงานวิจัยเรื่องการสันนิษฐานรูปแบบเทวาลัย ปราสาทเปือยน้อย จ.ขอนแก่น)

References

กรมศิลปากร. 2545. ทำเนียบโบราณสถานขึ้นทะเบียน ในเขตสำนักงานโบราณคดีและพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติที่ 7
ขอนแก่น. กรุงเทพมหานคร: กรมศิลปากร.

________. ม.ป.ป. ปราสาทเปือยน้อย. (เอกสารอัดสำเนา). ม.ป.ท.

เชษฐ์ ติงสัญชลี. 2558. ประวัติศาสตร์ศิลปะอินเดียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้. กรุงเทพมหานคร: มิวเซียมเพรส.

ธาดา สุทธิธรรม. 2544. ผังเมืองในประเทศไทย: ผังชุมชนและการใช้ที่ดินสายอารยธรรมเขมรในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ.
ขอนแก่น: ขอนแก่นพิมพ์พัฒนา.

ธวัชชัย องค์วุฒิเวทย์ และ วิไลรัตน์ ยังรอด. 2550. คู่มือท่องเที่ยว-เรียนรู้ ปราสาทหิน พิมาย พนมรุ้ง เมืองต่ำ ตาเมือน
เขาพระวิหาร. กรุงเทพมหานคร: มิวเซียวเพรส.

นิยม วงศ์พงษ์คำ. ม.ป.ป. ภาพสลักรูปบุคคลในปราสาทเปือยน้อย. ขอนแก่น: สำนักส่งเสริมศิลปวัฒนธรรม
มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

ยอร์ช เซเดส์. 2540. นครวัด นครธม. ปราณี วงษ์เทศ (แปล). กรุงเทพฯ: มติชน.

วิชชุ เวชชาชีวะ. 2549. นักล่าปราสาท เที่ยวโบราณขอมนอกเมืองพระนคร. กรุงเทพฯ: มืองโบราณ.

วิโรจน์ ชีวาสุขถาวร. 2560. ประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมไทย. มหาสารคาม: คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผังเมืองและ
นฤมิตศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

________. 2555. ประวัติศาสตร์ แนวความคิด คติความเชื่อในการสร้างโบราณสถานกู่น้อย อ.นาดูน
จ.มหาสารคาม. มหาสารคาม: กองส่งเสริมงานวิจัยและบริการวิชาการ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

________. 2550. สถาปัตยกรรมกู่บ้านแดง. มหาสารคาม: กองส่งเสริมงานวิจัยและบริการวิชาการ
มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

________. 2551. สถาปัตยกรรมกู่บัวมาศ อ.บรบือ จ.มหาสารคาม. มหาสารคาม: กองส่งเสริมงานวิจัยและบริการ
วิชาการ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

วิสันธนี โพธิสุนทร. 2533. ปราสาทเขาน้อย. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.

ศรีศักร วัลลิโภดม. 2546. แอ่งอารยธรรมอีสาน. กรุงเทพฯ: มติชน.

________. 2529. อีสาน “ความสัมพันธ์ของชุมชนที่มีคูเมือง กำแพงเมืองกับการเกิดของรัฐในประเทศไทย”.
ศิลปวัฒนธรรม. 8(1): 137.

สมคิด จิระทัศนกุล. 2559. อภิธานศัพท์ช่าง สถาปัตยกรรมไทย เล่ม2 องค์ประกอบส่วนฐาน. กรุงเทพฯ:
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.

สรศักดิ์ จันทร์วัฒนกุล. 2551. ประวัติศาสตร์และศิลปะแห่งอาณาจักรขอมโบราณ. กรุงเทพฯ: เมืองโบราณ.
________. 2551. 30 ปราสาทในเมืองพระนคร. กรุงเทพฯ: เมืองโบราณ.

สุภัทรดิศ ดิศกุล. 2547. ศิลปะสมัยลพบุรี. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สุริยวุฒิ สุขสวัสดิ์. 2537. ศิลปะร่วมแบบเขมรในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: มติชน.

________. 2549. ปราสาทเขาพนมรุ้ง. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์เรือนบุญ.
ห้างหุ้นส่วนจำกัด ปุราณรักษ์. 2537. งานบูรณะปราสาทเปือยน้อย บ้านหัวขัว ต.เปือยน้อย กิ่งอำเภอเปือยน้อย จ.
ขอนแก่น. ขอนแก่น: หน่วยโบราณคดีที่ 7 กองโบราณคดี กรมศิลปากร.

ห้างหุ้นส่วนจำกัด สุรศักดิ์ก่อสร้าง. 2535. การบูรณะปราสาทหินเปือยน้อย กิ่งอำเภอเปือยน้อย จ.ขอนแก่น. ขอนแก่น:
หน่วยโบราณคดีที่ 7 กองโบราณคดี กรมศิลปากร.

อรพินธุ์ การุณจิตต์ และ จตุพร สิริสัมพันธ์.2538. ทำเนียบโบราณสถานขอมในประเทศไทย เล่มที่ 3. กรุงเทพฯ:
กรมศิลปากร.

อนุวิทย์ เจริญศุภกุล. 2541. ปราสาทเมืองต่ำ การศึกษาทางประวัติศาสตร์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
M.Freeman, C.Jacques. 2003. Ancient Angkor. Bangkok: River Books.

M.Petrotchenko. 2012. Focusing on the Angkor Temples The Guidebook. Second edition. Bangkok: Amarin
Printing and Publishing.

Downloads

Published

2018-06-30

How to Cite

ชีวาสุขถาวร ว. (2018). The Reconstruction of The Three Santuary Towers: Case study of Prasat Pueai-Noi, Khon Kaen Province. Built Environment Inquiry, 17(1), 1–21. retrieved from https://so01.tci-thaijo.org/index.php/arch-kku/article/view/140715

Issue

Section

บทความวิจัย (Research Articles)