ความพึงพอใจของผู้บริโภคที่มีต่อรูปแบบชุดแต่งกายสำหรับเด็กเทคนิคการย้อมผ้าด้วยสีธรรมชาติ และสีสังเคราะห์: กรณีศึกษากลุ่มสตรีทอผ้าบ้านเขาเต่า จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ -
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ออกแบบชุดแต่งกายสำหรับเด็กหญิงอายุ 10–12 ปี โดยใช้เทคนิคการย้อมผ้าด้วยสีธรรมชาติและสีสังเคราะห์ 2) เปรียบเทียบความพึงพอใจของผู้บริโภคที่มีต่อรูปแบบชุดแต่งกายสำหรับเด็กจากเทคนิคการย้อมผ้าสีธรรมชาติและสีสังเคราะห์ 3) เสนอแนวทางการออกแบบชุดแต่งกายสำหรับเด็กหญิงอายุ 10–12 ปี เทคนิคการย้อมผ้าสีธรรมชาติและสีสังเคราะห์ เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย แบบสัมภาษณ์ผู้ประกอบการเพื่อสำรวจแนวทางและข้อจำกัดในการตัดเย็บ แบบสอบถามผู้เชี่ยวชาญด้านแฟชั่นเด็กหญิง และแบบประเมินความพึงพอใจของผู้บริโภคจำนวน 100 คน ซึ่งเก็บข้อมูลในงานแสดงสินค้าโอทอป ณ ศูนย์แสดงสินค้าและการประชุมอิมแพค เมืองทองธานี จังหวัดปทุมธานี
ผลการวิจัยพบว่า ชุดแต่งกายสำหรับเด็กหญิงควรมีลักษณะสวมใส่สบาย ใช้งานสะดวก รูปแบบทันสมัย สามารถผลิตได้จริงในระดับชุมชน ชุดแต่งกายที่พัฒนาแบ่งเป็น 3 รูปแบบ ตือ แบบลำลอง แบบแฟชั่น และแบบทางการ สถิติที่ใช้ในการวิจัย คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย (x) ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) พบว่า ชุดแต่งกายจากผ้าย้อมสีธรรมชาติ รูปแบบแฟชั่นได้รับความพึงพอใจมากที่สุด 4.62 รองลงมาคือแบบลำลอง 4.53 และแบบทางการ 4.10 ส่วนชุดแต่งกายจากผ้าย้อมสีสังเคราะห์ พบว่าแบบทางการได้รับความพึงพอใจมากที่สุด 4.63 รองลงมาคือแบบลำลอง 4.57 และแบบแฟชั่น 4.55
แนวทางการนำผลการวิจัยไปใช้ประโยชน์ ควรออกแบบชุดแต่งกายสำหรับเด็กหญิงอายุ 10–12 ปี ให้สามารถสวมใส่ได้ในหลายโอกาส และนำไปประยุกต์ใช้ร่วมกับชุดรูปแบบอื่นได้ สำหรับการย้อมสีธรรมชาติ ควรพัฒนาคุณภาพสีให้สอดคล้องกับความต้องการของตลาด โดยเน้นการใช้สีจากทรัพยากรพื้นถิ่น ส่วนการย้อมสีสังเคราะห์ ควรพัฒนาเทคนิคการสร้างลวดลายให้มีความน่าสนใจ เพื่อเพิ่มความหลากหลายของผลิตภัณฑ์และตอบสนองความต้องการของผู้บริโภคมากยิ่งขึ้น
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารศิลปกรรมบูรพา (Burapha Arts Journal) คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยบูรพา ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำเว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม. (2561). รายงานการพัฒนาผลิตภัณฑ์สิ่งทอชุมชน. กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม กระทรวงอุตสาหกรรม.
กลุ่มสตรีทอผ้าบ้านเขาเต่า. (2565). รายงานสรุปผลการดำเนินงานผลิตภัณฑ์ผ้าทอชุมชนบ้านเขาเต่า. กลุ่มสตรีทอผ้าบ้านเขาเต่า จังหวัดประจวบคีรีขันธ์.
ชุติมา แสงทอง. (2561). การออกแบบเสื้อผ้าเด็กโดยเน้นการใช้งานจริง. วารสารศิลปกรรมศาสตร์, 12(2), 85–98.
นันทิยา ศรีสุวรรณ. (2562). การออกแบบเสื้อผ้าเด็กสำหรับโอกาสพิเศษ. วารสารการออกแบบและแฟชั่น, 8(1), 55–70.
พัชรินทร์ ศรีสมบัติ. (2562). การพัฒนาผลิตภัณฑ์สิ่งทอชุมชนด้วยการออกแบบร่วมสมัย: รายงานฉบับสมบูรณ์ โครงการการพัฒนารูปแบบและเพิ่มมูลค่าผลิตภัณฑ์ชุมชนผ้าฝ้ายทอมือโดยการออกแบบโครงสร้างสีของผ้าทอด้วยการย้อมสีธรรมชาติที่มีในท้องถิ่น. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
ศูนย์ส่งเสริมศิลปาชีพระหว่างประเทศ. (2562). รายงานโครงการพัฒนาผลิตภัณฑ์ผ้าทอชุมชนบ้านเขาเต่า จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. สำนักงานปลัดกระทรวงวัฒนธรรม.
สุวรรณา จันทร์เอม. (2562). กลยุทธ์การสื่อสารอัตลักษณ์ผ้าย้อมครามสกลนคร (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย.
อรอนงค์ วงศ์ศิริ. (2560). ความพึงพอใจของผู้ปกครองต่อเครื่องแต่งกายสำหรับเด็ก. วารสารศิลปกรรมและการออกแบบ, 7(1), 45–60.
Bechtold, T., & Mussak, R. (2009). Natural colorants in textile dyeing. In R. Mussak (Ed.), Handbook of natural colorants (Chap. 18). John Wiley & Sons.
Brazelton, T. B., & Sparrow, J. D. (2006). Touchpoints: Birth to three. Da Capo Press.
Caliskan, M., & Bumin, G. (2018). Parents’ preferences in children’s clothing selection: Comfort, safety, and aesthetics. Journal of Consumer Studies, 42(3), 215–228.
Cardon, D. (2007). Natural dyes: Sources, tradition, technology and science. Archetype Publications.
Giles, C. H. (2013). A laboratory course in dyeing. Society of Dyers and Colourists.
Gordon, A. M., & Browne, K. W. (2016). Beginning essentials in early childhood education (3rd ed.). Cengage Learning.
Kadolph, S. J. (2010). Textiles (11th ed.). Pearson Education.
Kadolph, S. J. (2014). Textiles (11th ed.). Pearson.
Kabel, A., Dimka, J., & McBee-Black, K. (2016). Inclusive design in apparel: A framework for addressing the needs of people with disabilities. Clothing and Textiles Research Journal, 34(4), 305–320. https://doi.org/10.1177/0887302X16663604
Kawamura, Y. (2005). Fashion-ology: An introduction to fashion studies. Berg.
Kotler, P., & Keller, K. L. (2016). Marketing management (15th ed.). Pearson Education.
Lamb, J. M., & Kallal, M. J. (2017). A conceptual framework for apparel design. Clothing and Textiles Research Journal, 10(2), 42–47. https://doi.org/10.1177/0887302X9201000207
Papanek, V. (1985). Design for the real world: Human ecology and social change. Pantheon Books.
Santrock, J. W. (2019). Child development (15th ed.). McGraw-Hill.
Santiago, A., Cabral, M., & Cunha, J. (2024). Design requirements for children’s clothing: Safety, comfort, health, and interaction with the environment. International Journal of Fashion Design, Technology and Education, 17(2), 123–135. https://doi.org/10.1080/17543266.2024.
Santiago, J., Lee, Y. A., & Kim, H. (2024). Universal design principles in children’s apparel: Enhancing usability and inclusivity. International Journal of Fashion Design, Technology and Education, 17(1), 45–57. https://doi.org/10.1080/17543266.2023.
Sharma, S., & Grover, C. (2023). Consumer satisfaction toward fashion apparel: The role of aesthetics and functional suitability. Fashion and Textiles, 10(1), 1–18. https://doi.org/10.1186/s40691-023-00312-x
Stone, E. (2021). The dynamics of fashion (6th ed.). Bloomsbury.
Story, M. F., Mueller, J. L., & Mace, R. L. (2018). The universal design file: Designing for people of all ages and abilities. Center for Universal Design, North Carolina State University.
Zhang, Y., Li, X., & Chen, H. (2024). Consumer perception and satisfaction toward naturally dyed textiles: Safety, comfort, and environmental concerns. Journal of Cleaner Production, 418, 140012. https://doi.org/10.1016/j.jclepro.2024.140012