การสร้างสรรค์จิตรกรรมร่วมสมัยเรื่อง บัว ตามแนวคิดเศรษฐกิจสร้างสรรค์
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบ ลวดลาย รูปทรง และความหมายของดอกบัวในพิพิธภัณฑ์บัว มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี ภายใต้บริบทศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่น เพื่อนำองค์ความรู้ที่ได้มาสร้างสรรค์ผลงานจิตรกรรมร่วมสมัยที่ใช้ดอกบัวเป็นสัญลักษณ์สะท้อนความเชื่อ ความศรัทธา และเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรม ตลอดจนต่อยอดสู่การออกแบบผลิตภัณฑ์ต้นแบบตามแนวคิดเศรษฐกิจสร้างสรรค์ โดยใช้วิธีการสำรวจภาคสนาม เก็บรวบรวมข้อมูลด้านบรรยากาศ แสง สี และลักษณะทางกายภาพของดอกบัว เพื่อนำมาวิเคราะห์ร่วมกับแนวคิดศิลปินและผลงานศิลปะร่วมสมัย กระบวนการสร้างสรรค์มุ่งเน้นการถ่ายทอดคุณค่าทางจิตวิญญาณและทุนวัฒนธรรมท้องถิ่นผ่านการจัดวางองค์ประกอบ สี และพื้นผิว ให้เกิดเอกภาพระหว่างเนื้อหาและรูปแบบตามแนวทางศิลปะอิมเพรสชันนิสม์
ผลการวิจัยพบว่า สามารถสร้างสรรค์ผลงานจิตรกรรมร่วมสมัยเรื่องดอกบัวที่มีเอกลักษณ์สะท้อนความเชื่อ ความศรัทธา และคุณค่าทางวัฒนธรรมท้องถิ่น โดยผลงานจิตรกรรมดังกล่าวสามารถนำมาเป็นต้นแบบในการออกแบบและพัฒนธรรมผลิตภัณฑ์ตามแนวคิดเศรษฐกิจสร้างสรรค์ก่อให้เกิดผลิตภัณฑ์ต้นแบบและของที่ระลึกที่มีความร่วมสมัย สร้างมูลค่าเพิ่มทางเศรษฐกิจและสนับสนุนการอนุรักษ์ทุนวัฒนธรรมท้องถิ่นได้อย่างเป็นรูปแบบ
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารศิลปกรรมบูรพา (Burapha Arts Journal) คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยบูรพา ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำเว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
กัญญาภัค ผังดี. (2561). ความงามและจินตนาการจากดอกไม้ [ปริญญานิพนธ์ศิลปบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร].
ชัยนรงค์ อริยประเสริฐ, และ วาทานาพุน ครูทาส. (2566). การวิเคราะห์กิจกรรมศิลปะและการออกแบบเพื่อสร้างแหล่งท่องเที่ยวชนบทสมัยใหม่ในงานสวัสดีชัยนาท. วารสารศิลป์ พีระศรี, 11(1), 97–118.
ชลูด นิ่มเสมอ. (2534). องค์ประกอบศิลป์. ไทยวัฒนาพานิช.
ทวีวัฒน์ จิตติเวทกุล. (2565). แนวทางการจัดการศึกษาด้านศิลปกรรมที่ส่งเสริมเศรษฐกิจเชิงสร้างสรรค์. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 6(2), 49–63. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JSC/article/view/260463
วิรุณ ตั้งเจริญ. (2526). ศิลปะกับการรับรู้. วิศวกรรมสาร.
วิรุณ ตั้งเจริญ. (2545). สุนทรียศาสตร์. อีแอนด์โอ.
ศิยารัตน์ แก้วคีรี, และ ไชยพจน์ หวลมานพ. (2564). จิตรกรรมไทยร่วมสมัยรูปบัว: สัญลักษณ์ในการสื่อความหมายเชิงพุทธปรัชญา [วิทยานิพนธ์ศิลปมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี].
สำนักงานจังหวัดปทุมธานี. (2566). แผนพัฒนาจังหวัดปทุมธานี พ.ศ. 2566–2570. สำนักงานจังหวัดปทุมธานี. https://gdcatalog.go.th/dataset/gdpublish-http-www-pathumthani-go-th-new-web-webplan-index-html/resource/9bf8a8ee-e4d3-4e0c-9b4b-e20852ffb904
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ (พ.ศ. 2561–2580). สำนักนายกรัฐมนตรี. https://www.nesdc.go.th/download/01-ยุทธศาสตร์ชาติ-พ-ศ-2561-2580/
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 พ.ศ. 2566–2570. สำนักนายกรัฐมนตรี. https://www.nesdc.go.th/the-national-economic-and-social-development-plan/the-thirteenth-plan-2023-2027/
อารี สุทธิพันธุ์. (2525). ทฤษฎีสีและการนำไปใช้. โอเดียนสโตร์.