การพัฒนาและยกระดับเศรษฐกิจบนฐานทรัพยากร และวัฒนธรรมโดยการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ บ้านโนนทัน ตำบลกุดปลาดุก อำเภอชื่นชม จังหวัดมหาสารคาม
คำสำคัญ:
การพัฒนาและยกระดับเศรษฐกิจท่องเที่ยว, ทรัพยากรการท่องเที่ยว, การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม, การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาความต้องการและทุนทรัพยากรและวัฒนธรรม เพื่อนำไปสู่การจัดการท่องเที่ยวเชิงร้างสรรค์ (2) เพื่อพัฒนารูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ เพื่อนำไปสู่การพัฒนาและยกกระดับเศรษฐกิจบนฐานทรัพยากรและวัฒนธรรม บ้านโนนทัน ตำบลกุดปลาดุก อำเภอชื่นชม จังหวัดมหาสารคาม การวิจัยใช้กระบวนการวิจัยเชิงคุณภาพ มีส่วนร่วมของชุมชน โดยผู้ให้ข้อมูลหลัก จำนวน 100 คน โดยการสัมภาษณ์ สนทนากลุ่มและการวิเคราะห์สภาพแวดล้อม (SWOT Analysis) นำไปสู่การพัฒนาและยกระดับเศรษฐกิจบนฐานทรัพยากรและวัฒนธรรมโดยการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ ผลการวิจัยพบว่า (1) ชุมชนมีความต้องการและมีทุนทรัพยากรและวัฒนธรรม พร้อมในระดับสูง (2) การพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ มีการวิเคราะห์ SWOT นำไปสู่การกำหนดกิจกรรรม ที่พัก การบริการ อาหาร การแสดง และการบริหารการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ โดยมีหัวใจของการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ คือ ความแท้จริง (Real) ที่นักท่องเที่ยวได้เรียนรู้ทุนทรัพยากรและวัฒนธรรมท้องถิ่น ผ่านการมีประสบการณ์ตรงเพื่อนำไปสู่ความเข้าใจและชื่นชมจิตวิญญาณ อันเป็นลักษณะเฉพาะของท้องถิ่น นำไปสู่การเรียนรู้สิ่งใหม่และเพิ่มพูนศักยภาพอย่างไม่สิ้นสุด ในส่วนของชุมชนก็ใช้ชีวิตได้ตามปกติไม่เปลี่ยนแปลง เพื่อรองรับการท่องเที่ยว มีตัวตนที่แท้จริง เกิดอัตลักษณ์และเอกลักษณ์ที่แตกต่างจากชุมชนอื่น เกิดความสัมพันธ์ ความผูกพัน การมีส่วนร่วมในกิจกรรมท่องเที่ยวได้ตลอดทั้งปี ไม่ต้องรอเทศกาล เป็นการท่องเที่ยวที่เน้นการเรียนรู้ เกิดประสบการณ์ และนำไปสร้างสรรค์ผลงานใหม่ ดึงดูดให้นักท่องเที่ยวเข้ามาท่องเที่ยวก่อให้เกิดรายได้สำหรับชุมชน เพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืนต่อไป คำสำคัญ : การพัฒนาและยกระดับเศรษฐกิจท่องเที่ยว, ทรัพยากรการท่องเที่ยว, การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม, การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์
เอกสารอ้างอิง
กลุ่มวิชาการและมาตรฐานการท่องเที่ยว กองพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว. (2560). คู่มือการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ CREATIVE TOURISM DESTINATION MANAGEMENT. กรุงเทพฯ: กรมการท่องเที่ยว กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
ภัทรพงษ์ อินทรกำเนิด และคณะ. (2553). ระบบนวัตกรรมรายสาขาเพื่อพัฒนาระบบเศรษฐกิจ ฐานความรู้และเชิงสร้างสรรค์: กรณีศึกษาอุตสาหกรรมท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ: สำนักงานด้านนโยบายการศึกษามหภาค.
ภูริวัจน์ เดชอุ่ม. (2556). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ : กรอบแนวคิดสู่แนวทางการปฏิบัติสำหรับประเทศไทย. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร, 332, 329-364.
สมบัติ กุสุมาวลี. (2550). หลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงกับการพัฒนาองค์กร เอกสารประการสัมมนาประจำปี สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์. กรุงเทพฯ: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
สุดแดน วิสุทธิลักษณ์ และคณะ. (2556). การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ : องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน).
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2552). แผนพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 10 (พ.ศ. 2550-2554). กรุงเทพฯ: สำนักนายกรัฐมนตรี.
เอนก เหล่าธรรมทัศน์. (2554). ประชาสังคม : ในมุมมองตะวันตก. กรุงเทพฯ: อัมรินทร์บุ๊คเซ็นเตอร์.
Marian, W. (2010). Cities as Creative Spaces for Cultural Tourism: A Plea for the Consideration ofHistory, PASOS. Revista de Turismo y Patrimonio Cultural, 8(3), 17-26.
Ohridska-Olson, R. & Ivanov, S. (2010). Creative Tourism Business Model and its Application in Bulgaria. Retrieved 23 March, 2023, from https://www.researchgate.net/publication/228257477_Creative_Tourism_Busines_s_Model_and_its_Application_in_Bulgaria.
Raymond, C. (2007). “Creative tourism New Zealand.” In Tourism, creativityand development. p. 145-158.
Richards, G. and Raymond, C. (2000). Creative tourism. ATLAS News, 23, 16-20.
UNESCO. (2006). Towards Sustainable Strategies for Creative Tourism Discussion Report of the Planning Meeting for 2006 International Conference on Creative Tourism Santa Fe, New Mexico.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2023 วารสารช่อพะยอม
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
