แก่นอีสานวัฒน์: พื้นที่บูรณาการการเรียนรู้สำหรับนักเรียนมัธยมศึกษา ด้วยการทำละครจากฐานวัฒนธรรมท้องถิ่น

ผู้แต่ง

  • พชญ อัคพราหมณ์ สาขาวิชาดนตรีและการแสดง คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

คำสำคัญ:

ละครประยุกต์, ละครจากฐานวัฒนธรรมท้องถิ่น, บูรณาการการเรียนรู้, แก่นอีสานวัฒน์

บทคัดย่อ

บทความนำเสนอเกี่ยวกับโครงการแก่นอีสานวัฒน์ที่ดำเนินงาน ระหว่างปี พ.ศ. 2562-2566 โดยบทความนี้มีวัตถุประสงค์สำคัญ คือ เพื่อศึกษา วิเคราะห์ และอธิบายหลักคิดและหลักปฏิบัติในโครงการแก่นอีสานวัฒน์ อันเป็น โครงการที่บูรณาการศาสตร์ศิลปะการละคร การศึกษา และวัฒนธรรมท้องถิ่น ผ่านพื้นที่การทำละครของนักเรียนมัธยมศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ผู้เขียน ใช้วิธีการรวบรวมข้อมูลจากแหล่งต่าง ๆ และนำแนวคิดละครประยุกต์กับการ จัดการเรียนรู้แบบบูรณาการมาเป็นหลักวิเคราะห์และสังเคราะห์ ผลการศึกษา พบว่า โครงการแก่นอีสานวัฒน์มีการพัฒนารูปแบบกิจกรรมตามโจทย์และแนวคิด ที่กำหนดขึ้นในแต่ละปี มีการจัดอบรมเชิงปฏิบัติการละครเพื่อสร้างความรู้พื้นฐาน สำหรับนักเรียน และมุ่งให้นักเรียนใช้พื้นที่ชุมชนท้องถิ่นเป็นฐานการเรียนรู้ผ่าน การบูรณาการ 2 ลักษณะ ได้แก่ การบูรณาการภายในกลุ่มสาระการเรียนรู้ และ การบูรณาการระหว่างกลุ่มสาระการเรียนรู้ อย่างไรก็ตาม โครงการฯ ได้สร้าง ปรากฏการณ์ละครนักเรียนมัธยมศึกษาในทิศทางที่สร้างสรรค์และแตกต่างจาก โครงการประกวดละครของกระทรวงศึกษาธิการ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นักเรียน สามารถค้นหาศักยภาพในตนเอง รวมถึงการสร้างเรื่องเล่าท้องถิ่นที่สะท้อนคุณค่า วัฒนธรรมชุมชนได้อย่างลุ่มลึก อันเป็นละครเยาวชนทางเลือกใหม่นอกเหนือ จากเรื่องเล่าและละครกระแสหลักที่ปรากฎในสังคมไทย

คำสำคัญ: ละครประยุกต์, ละครจากฐานวัฒนธรรมท้องถิ่น, บูรณาการการเรียนรู้, แก่นอีสานวัฒน์

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

กระทรวงศึกษาธิการ. (2566). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน (พ.ศ. 2566-2570) ของสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.

กุลิสรา จิตรชญาวณิช. (2562). การจัดการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ชนาธิป พรกุล. (2561). กระบวนการสร้างความรู้ของครู กรณีการสอนบูรณาการ. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พชญ อัคพราหมณ์. (2563). สุดสะแนน-สาวะถี: การออกแบบกิจกรรมละครฐานชุมชนและสร้างสรรค์การแสดง เพื่อบอกเล่าความทรงจำร่วมของคนอีสาน. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 12(1), 271-313.

พรรัตน์ ดำรุง. (2557). ละครประยุกต์ การใช้ละครเพื่อการพัฒนา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ลิขิต ธีรเวคิน. (2552). การสร้างรัฐและการสร้างชาติ. สืบค้นเมื่อ 6 มกราคม 2567, จาก https://mgronline.com/daily/detail/9520000048092.

วรรณดี สุทธินรากร และคณะ. (2564). การพัฒนาหลักสูตรฐานสมรรถนะและการจัดการเรียนรู้อย่างมีความหมาย. กรุงเทพฯ: สยามปริทัศน์.

สิริพัชร์ เจษฎาวิโรจน์. (2546). การจัดการเรียนการสอนแบบบูรณาการ. กรุงเทพฯ: บุ๊ค พอยท์.

Prendergast, M., Saxton, J. (2009). Applied Theatre: Globalized Case Studies and Challenges for practice. Bristol: Intellect.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2024-04-30

รูปแบบการอ้างอิง

อัคพราหมณ์ พ. (2024). แก่นอีสานวัฒน์: พื้นที่บูรณาการการเรียนรู้สำหรับนักเรียนมัธยมศึกษา ด้วยการทำละครจากฐานวัฒนธรรมท้องถิ่น. วารสารช่อพะยอม, 35(1), 299–323. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/ejChophayom/article/view/271596

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ