สมรรถนะการปฏิบัติงานของอาสาพัฒนาชุมชน อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี
DOI:
https://doi.org/10.14456/gjl.2025.16คำสำคัญ:
สมรรถนะ, การพัฒนาชุมชน, อาสาพัฒนาชุมชนบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับสมรรถนะการปฏิบัติงานของอาสาพัฒนาชุมชน อำเภอพิบูลมังสาหารจังหวัดอุบลราชธานี และ 2) เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาสมรรถนะการปฏิบัติงานของอาสาพัฒนาชุมชน อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี กลุ่มตัวอย่าง คือ อาสาพัฒนาชุมชนของอำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี จำนวน 257 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบถามระดับสมรรถนะการปฏิบัติงานของอาสาพัฒนาชุมชน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัย พบว่า 1) สมรรถนะการปฏิบัติงานของอาสาพัฒนาชุมชนโดยรวมอยู่ในระดับมาก 2) แนวทางการพัฒนาสมรรถนะการปฏิบัติงานของอาสาพัฒนาชุมชน ประกอบด้วย การพัฒนา ความรู้ ทักษะและคุณลักษณะการมีภาวะผู้นำ ความคิดริเริ่มสร้างสรรค์ การบริหารจัดการ การให้คำปรึกษากับประชาชน การจัดตั้งศูนย์เรียนรู้ การขับเคลื่อนเศรษฐกิจพอเพียง แก้ไขปัญหายาเสพติด วิธีการใหม่ๆในการพัฒนาชุมชน การส่งเสริมอาชีพ การประสานงาน การติดต่อสื่อสาร ความเข้าใจในบทบาทและหน้าที่ การทำงานเป็นทีม การเพิ่มบทบาทในงานพัฒนาชุมชน การจัดกิจกรรมการร่วมกันระหว่างภาครัฐ ภาคเอกชนและชุมชน การกระตุ้นประชาชนรักในสถาบันหลักของชาติ ร่วมมือในการให้ข้อมูล อนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ ปฏิบัติตามหลักเศรษฐกิจพอเพียง กล้าเสนอความคิดเห็น มีส่วนร่วมในการคิด ปฏิบัติและประเมินผลในการพัฒนาชุมชน
Downloads
เอกสารอ้างอิง
กรมการพัฒนาชุมชน. (2559). คู่มือสนับสนุนการปฏิบัติงานผู้นำอาสาพัฒนาชุมชน (ผู้นำ อช.). กรุงเทพฯ: กรมการพัฒนาชุมชน กระทรวงมหาดไทย.
กฤษณะพงศ์ หงษ์ทะนี. (2559). การปฏิบัติงานของอาสาพัฒนาชุมชน ในเขตพื้นที่อำเภอเกษตรวิสัย จังหวัดร้อยเอ็ด. วิทยานิพนธ์รัฐศาตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
ครรชิต พุทธโกษา. (2554). คู่มือการพัฒนาชุมชนแห่งการเรียนรู้ฉบับสมบูรณ์. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
ดนัย เทียนพุฒ. (2543). การบริหารทรัพยากรบุคคลในทศวรรษหน้า. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นิรันดร์ จงวุฒิเวศย์. (2549). การจัดการความรู้สู่การพัฒนาที่ยังยืน. วารสารพัฒนาชุมชน. 2(2), 36-56.
นิสดารก์ เวชยานนท์. (2550). Competency Model กับการประยุกต์ใช้ในองค์กรไทย. กรุงเทพฯ: กราฟิกโก ซิสเต็มส์.
บุญชม ศรีสะอาด. (2545). การวิจัยเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: สุริวิยาสาส์น.
ผกาสรณ์ ศรีสว่างวงศ์ และอาริยา ป้องศิริ (2567). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะของบุคลากรขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น กรณีศึกษาเทศบาลตำบลนาจารย์ อำเภอเมืองกาฬสินธุ์ จังหวัดกาฬสินธุ์. วารสารการบริหารปกครอง มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์, 13(1), 187-205.
แพรวพรรณ พุกพันธ์. (2559). บทบาทของผู้นำอาสาพัฒนาชุมชนในเขตพื้นที่อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี. วิทยานิพนธ์พัฒนาชุมชนมหาบัณฑิต ภาควิชาการพัฒนาชุมชน คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ไพบูลย์ วัฒนศิริธรรม. (2551). การบริหารสังคม ศาสตร์แห่งศตวรรษเพื่อสังคมไทยและสังคมโลก. กรุงเทพฯ: สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน.
ภคิน ศรีวงศ์. (2567, 18 พฤษภาคม 2567). สภาพปัญหาของอาสาพัฒนาชุมชน อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี. (นภพร กอเจริญยศ, ผู้สัมภาษณ์)
รัชนีภรณ์ คุปรัตน์. (2553). การพัฒนาสมรรถนะของอาสาพัฒนาชุมชนในการพัฒนาชุมชนตำบลบ้านทุ่ม อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย.
วุฒทิชัย มีโชค. (2552). ภารกิจกรมการพัฒนาชุมชน. กรุงเทพฯ: กรมการพัฒนาชุมชน.
สนธยา พลศรี. (2547). ทฤษฎีและหลักการพัฒนาชุมชน. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
สนธยา พลศรี. (2550). เครือข่ายการเรียนรู้งานพัฒนาชุมชน. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: โอ.เอส.พริ้นติ้ง เฮ้าส์.
อรัญ โสตถิพันธุ์. (2550). การประเมินขีดสมรรถนะของส่วนราชการระดับกรมและภูมิภาคสู่กระบวนการบริหารยุทธศาสตร์แบบบูรณาการ. กรุงเทพฯ: สำนักนโยบายและยุทธศาสตร์ สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข.
ศักดิ์ไทย สุรกิจบวร. (2557). สมรรถนะสำคัญของผู้บริหารมืออาชีพ. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 6(12), 165-184.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2548). สมรรถนะของข้าราชการพลเรือนไทย. กรุงเทพฯ: พี.เอ.ลิฟวิ่ง.
Yamane, T. (1973). Statistics: an introductory analysis. New York: New York: Harper. & Row.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารการบริหารปกครอง มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.




