คุณภาพชีวิตของทหารกองประจำการพัน. 1 กรมทหารต่อสู้อากาศยาน หน่วยบัญชาการอากาศโยธิน
DOI:
https://doi.org/10.14456/gjl.2026.6คำสำคัญ:
การจัดการทรัพยากรมนุษย์ , คุณภาพชีวิต, ทหารกองประจำการบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์การวิจัย 1) เพื่อศึกษาระดับคุณภาพชีวิตของทหารกองประจำการพัน.1 กรม ทหารต่อสู้อากาศยาน หน่วยบัญชาการอากาศโยธิน 2) ศึกษาเปรียบเทียบระหว่างปัจจัยส่วนบุคคลกับคุณภาพชีวิตทหารกองประจำการ กองพันที่ 1 กรมทหารต่อสู้อากาศยาน หน่วยบัญชาการ อากาศโยธิน ประชากรที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ได้แก่ ทหารกองประจำการพัน.1 กรม ทหารต่อสู้อากาศยาน หน่วยบัญชาการอากาศโยธิน จำนวนตัวอย่างที่คำนวณได้ 201 โดยใช้สูตรของเครซี่ มอแกน ใช้การสุ่มอย่างเป็นระบบ (Systematic Random Sampling) จำนวน 200 คนได้รับคืนจำนวน 200 ชุด คิดเป็น 99.50% สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูลประกอบด้วยสถิติเชิงพรรนณา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าความเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงอนุมานที่ใช้คือการวิเคราะห์ความแปรปวนทางเดียว ผลการวิจัยพบว่า ระดับคุณภาพชีวิตของทหารกองประจำการพัน.1 กรมทหารต่อสู้อากาศยาน หน่วยบัญชาการอากาศโยธิน โดยรวมอยู่ในระดับมาก ผลการวิเคราะห์เปรียบเทียบระยะเวลาประจำการ ของทหารกองประจำการพัน.1 กรม ทหารต่อสู้อากาศยาน หน่วยบัญชาการอากาศโยธิน กับระดับคุณภาพชีวิต ของทหารกองประจำการพัน.1 กรม ทหารต่อสู้อากาศยาน หน่วย บัญชาการอากาศโยธิน จำแนกตามระยะเวลาประจำการ พบว่าอายุ และระดับการศึกษาที่แตกต่างกันมีความคิดเห็นต่อ คุณภาพชีวิตของทหารกองประจำการพัน.1 กรม ทหารต่อสู้อากาศยาน หน่วย บัญชาการอากาศโยธิน โดยรวมแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
Downloads
เอกสารอ้างอิง
ดารุณี จงอุดมการณ์, และคณะ. (2551) การพัฒนาแบบชี้วัดคุณภาพชีวิตและความอยู่ดีมีสุข สำหรับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น:ขอนแก่น.
ยุพา อุดมศักดิ์. (2516). แนวคิดหลักการและวิธีการทางประชากรศึกษา. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหิดล.
วิไลลักษณ์ ตั้งเจริญ. (2540). วิทยาศาสตร์พัฒนาชีวิต.กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ทิพย์วิสุทธิ์.วารสาร พยาบาลศาสตร์และสุขภาพ. วารสารออนไลน์ 29(2): 26-36.
ศิริ ฮามสุโพธิ์. (2543). ประชากรกับการพัฒนาคุณภาพชีวิต. กรุงเทพมหานคร.โอ.เอส.พริ้นติ้ง.
สุวัฒน์ มหัตนิรันดร์กุล และคนอื่นๆ. (2541). เปรียบเทียบแบบวัดคุณภาพชีวิตขององค์การ อนามัยโลก
ชุด100 ตัวชี้วัด และ 26 ตัวชี้วัด. วารสารกรมสุขภาพจิต, 5 (3): 4-15.
สุรชัย พงษ์ประเสริฐ. (2563). คุณภาพชีวิตการทำงานของกำลังพลทหารกับประสิทธิภาพการปฏิบัติภารกิจ. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์, 18(2), 45–62.
สมใจ ฉัตรชัย. (2543). คุณภาพชีวิต. กรุงเทพฯ : ธรรมสาร. ไม่ปรากฏเลขหน้า
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561–2580. กรุงเทพฯ: สำนักนายกรัฐมนตรี.
องค์การอนามัยโลก. (1997). WHOQOL: Measuring quality of life. World Health Organization.
Cantril, H. (1963). A study of aspiration. Scientific American, 208,. 41-45. Cohen, S. & Will, T.A. (1985).
Ferrell, et al. (1995). Quality of life inlong-term cancer surrvivors. Oncology Nursing. Forum. 22(6) :915-922.
Orem, O. E. (1991). Nursing: concepts of practice (4th ed.). St.Louis : Mosby Year Book.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). “Determining sample size for research activities”.Educational and Psychological Measurement, (30): 607-610.
UNESCO. (1980). Evaluating the Quality of life in Belgium. Social Indicators Research 8, 312.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารการบริหารปกครอง มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
