แนวทางการจัดการอาหารที่ถูกทิ้ง (Food Waste) จากการจัดกิจกรรมพิเศษ เพื่อความยั่งยืนของธุรกิจอุตสาหกรรมบริการ
Article Sidebar
เผยแพร่แล้ว:
เม.ย. 12, 2020
คำสำคัญ:
อาหารที่ถูกทิ้ง ความยั่งยืน กิจกรรมพิเศษทางการตลาด
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลกระทบที่เกิดขึ้นจากอาหารที่ถูกทิ้งในการจัดกิจกรรมพิเศษในธุรกิจอุตสาหกรรมบริการและแนวทางการจัดการอาหารที่ถูกทิ้งอย่างยั่งยืน ซึ่งสามารถสรุปได้ ดังนี้
- ผลกระทบที่เกิดขึ้นจากอาหารที่ถูกทิ้งในการจัดกิจกรรมพิเศษในธุรกิจอุตสาหกรรมบริการ มี 2 ประเด็น คือ ผลกระทบเชิงเศรษฐกิจ และผลกระทบเชิงสิ่งแวดล้อม ซึ่งเป็นการแสดงให้เห็นถึงการมีปริมาณของวัตถุดิบที่เกินความจำเป็นแต่ใช้อย่างไร้คุณค่า ก่อให้เกิดเป็นมลพิษแก่สิ่งแวดล้อม
- แนวทางการจัดการอาหารที่ถูกทิ้งอย่างยั่งยืนจากการจัดกิจกรรมพิเศษในธุรกิจอุตสาหกรรมบริการ นับว่าเป็นบทบาทสำคัญที่จะทำให้ปริมาณอาหารที่ถูกทิ้งมีปริมาณที่น้อยลง โดยมีหลัก 3 Rs มาใช้คือ การลดการใช้ นำกลับมาใช้ และนำกลับมาใช้ใหม่ ซึ่งมีจัดการ 5 ด้าน คือ จัดเก็บวัตถุดิบให้ไม่คงค้าง การวางแผนอาหารให้เพียงพอกับความต้องการ ลดปริมาณเศษอาหารจากการประดิษฐ์ตกแต่ง ตรวจสอบปริมาณวัถตุดิบให้เพียงพอ และสร้างจิตสำนึกของผู้ให้บริการในการลดปริมาณอาหารที่ถูกทิ้งให้น้อยที่สุด ทำให้เกิดเป็นบริบทสำคัญในการพัฒนากิจกรรมทางการตลาดให้เกิดความยั่งยืนและมีเสถียรภาพต่อไป
Article Details
รูปแบบการอ้างอิง
เรืองเอี่ยม ก. ., ทองนพคุณ อ. ., & กำแพงเสรี อ. . . (2020). แนวทางการจัดการอาหารที่ถูกทิ้ง (Food Waste) จากการจัดกิจกรรมพิเศษ เพื่อความยั่งยืนของธุรกิจอุตสาหกรรมบริการ. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 13(3), 546–557. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/journaldtc/article/view/241137
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ
นโยบายการพิจารณากลั่นกรองบทความ
- บทความวิจัยและบทความวิชาการทุกเรื่องที่จะได้รับการตีพิมพ์ต้องผ่านการพิจารณากลั่นกรองโดยผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Review) ในสาขาที่เกี่ยวข้อง จำนวน 3 ท่าน/บทความ
- บทความ ข้อความ ภาพประกอบและตารางประกอบที่ลงตีพิมพ์ในวารสารเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใด ๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความที่จะได้รับการตีพิมพ์จะต้องไม่เคยตีพิมพ์ เผยแพร่ที่ใดมาก่อน และไม่อยู่ระหว่างการพิจารณาของวารสารฉบับอื่น หากตรวจสอบพบว่ามีการตีพิมพ์ซ้ำซ้อน ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความใดที่ผู้อ่านเห็นว่าได้มีการลอกเลียนหรือแอบอ้างโดยปราศจากการอ้างอิง หรือทำให้เข้าใจผิดว่าเป็นผลงานของผู้เขียน กรุณาแจ้งให้กองบรรณาธิการวารสารทราบจะเป็นพระคุณยิ่ง
เอกสารอ้างอิง
1. A.M.Morrison (1996). Hospitality and Travel Marketing. USA. Delmar Publishers.
2. Chuerchan Natwadee, Laowansiri Sunanta, Thongma Veerapol. (2012). Impact of Advanture on Environment, Culture, Society and Economy: A Case Study of Maeram Sup-district, Maerim District, Chiangmai. Loei. Research and Development Journal, Loei Rajabhat University.
3. Events Industry Council (2018). Sustainable Event Professional Certificate Workbook. Events Industry Council
4. Horkunarak, Ampai (2017). Food Waste Crisis. Thailand Environment Institute. (Online). Source: http://www.tei.or.th/th/index.php. Retrieved on September 5, 2019.
5. Jaroenwongsak, Kriengsak (2017). Food Waste effect. (Online). Source: http://www.kriengsak.com/ foodwaste3. Retrieved on August 29, 2019.
6. Pollution Control Department. (2018). Pollution Situation Report 2018. Pollution Control Department.
7. P.Prayutto (2018). Sustainable Development. Nakornpratom. Wat Yanaves.
8. Office of the National Economic and Social Development Council. (2019, 8 September). The Eleventh Plan (2012-2016). Office of the National Economic and Social Development Council.
9. Silpasuwan, Piyachart (2014). Municipal Solid Waste: The Significant Problem of Thailand. The Secretariat of the Senate.
10. Srihapan, Salinla (2017). Food Waste Crisis. Thaipublica. (online). Source: https://thaipublica.org/2018/03/foodwastecrisis-tesco1. Retrieved on September 5, 2019.
11. Srijuntrapun, Patranit (2016). Intergrated Food Waste Reduction in Households. Bangkok. Silpakorn University
12. Sukhothai Thammathirat Open University (2014). Sustainable Development. (online).
Source: https://www.stou.ac.th/stouonline/lom/data/sec/Lom12/04-03.html.
Retrieved on September 7, 2019.
13. Tangjitwattana, Boonlert (2014). MICE Business. Bangkok. Fernkhaluang Printing.
14. Thailand Convention and Exhibition Bureau (2017). Introduction to MICE Industry. Bangkok. Thailand Convention and Exhibition Bureau.
15. T.Powers., C.W.Barrows (2001). Introduction to The Hospitality Industry. USA. John Wiley & Sons, Inc.
16. United Nations (2015). Sustainable Development Goals. United Nations.
17. United Nations Environment Programme (2019) Land is a Critical Resources: IPCC Report. (online). Source: https://www.ipcc.ch/2019/08/08/land-is-a-critical-resource_srccl. Retrieved on September 23, 2019.
18. Wetsanarat, Nubthong (2011). Introduction to the hospitality Industry. Bangkok.
Dusit Thani College.
2. Chuerchan Natwadee, Laowansiri Sunanta, Thongma Veerapol. (2012). Impact of Advanture on Environment, Culture, Society and Economy: A Case Study of Maeram Sup-district, Maerim District, Chiangmai. Loei. Research and Development Journal, Loei Rajabhat University.
3. Events Industry Council (2018). Sustainable Event Professional Certificate Workbook. Events Industry Council
4. Horkunarak, Ampai (2017). Food Waste Crisis. Thailand Environment Institute. (Online). Source: http://www.tei.or.th/th/index.php. Retrieved on September 5, 2019.
5. Jaroenwongsak, Kriengsak (2017). Food Waste effect. (Online). Source: http://www.kriengsak.com/ foodwaste3. Retrieved on August 29, 2019.
6. Pollution Control Department. (2018). Pollution Situation Report 2018. Pollution Control Department.
7. P.Prayutto (2018). Sustainable Development. Nakornpratom. Wat Yanaves.
8. Office of the National Economic and Social Development Council. (2019, 8 September). The Eleventh Plan (2012-2016). Office of the National Economic and Social Development Council.
9. Silpasuwan, Piyachart (2014). Municipal Solid Waste: The Significant Problem of Thailand. The Secretariat of the Senate.
10. Srihapan, Salinla (2017). Food Waste Crisis. Thaipublica. (online). Source: https://thaipublica.org/2018/03/foodwastecrisis-tesco1. Retrieved on September 5, 2019.
11. Srijuntrapun, Patranit (2016). Intergrated Food Waste Reduction in Households. Bangkok. Silpakorn University
12. Sukhothai Thammathirat Open University (2014). Sustainable Development. (online).
Source: https://www.stou.ac.th/stouonline/lom/data/sec/Lom12/04-03.html.
Retrieved on September 7, 2019.
13. Tangjitwattana, Boonlert (2014). MICE Business. Bangkok. Fernkhaluang Printing.
14. Thailand Convention and Exhibition Bureau (2017). Introduction to MICE Industry. Bangkok. Thailand Convention and Exhibition Bureau.
15. T.Powers., C.W.Barrows (2001). Introduction to The Hospitality Industry. USA. John Wiley & Sons, Inc.
16. United Nations (2015). Sustainable Development Goals. United Nations.
17. United Nations Environment Programme (2019) Land is a Critical Resources: IPCC Report. (online). Source: https://www.ipcc.ch/2019/08/08/land-is-a-critical-resource_srccl. Retrieved on September 23, 2019.
18. Wetsanarat, Nubthong (2011). Introduction to the hospitality Industry. Bangkok.
Dusit Thani College.
