การพัฒนาผลิตภัณฑ์ผ้าทอพื้นเมืองไทครั่งภาคกลาง เพื่อเศรษฐกิจสร้างสรรค์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ภูมิปัญญาผ้าทอ การแต่งกาย เครื่องประดับและเครื่องใช้ไทครั่งภาคกลาง เป็นมรดกทางวัฒนธรรมและเป็นทุนทางสังคมที่สำคัญ การวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบผลิตภัณฑ์จากผ้าทอพื้นเมืองไทครั่งภาคกลาง เพื่อเศรษฐกิจสร้างสรรค์ ดำเนินการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) ใน 3 พื้นที่เป้าหมาย เก็บรวบรวมข้อมูลในภาคสนามด้วยการสังเกต การสัมภาษณ์ การสนทนากลุ่ม และการประชุมปฏิบัติการ ผลการวิจัยพบว่า 1. ชาวไทครั่งหรือลาวครั่งในภาคกลางของประเทศไทยมีถิ่นฐานเดิมที่เมือง ภูครังฝั่งซ้ายแม่น้ำโขงใกล้หลวงพระบาง อพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานในประเทศไทย 3 ครั้งสำคัญ มีการสืบทอดวัฒนธรรม โดยเฉพาะการแต่งกายและภูมิปัญญาการทอผ้า 2. ปัจจุบันผลิตภัณฑ์เครื่องแต่งกาย เครื่องประดับและเครื่องใช้ไทครั่งได้รับการส่งเสริมให้มีการรวมกลุ่มการผลิตเป็นวิสาหกิจชุมชนเพื่อสร้างรายได้เสริมให้กับครัวเรือนและชุมชน แต่โดยที่มีการใช้ผลิตภัณฑ์จากผ้าทอในชีวิตประจำวันในท้องถิ่นลดน้อยลง การใช้ภูมิปัญญาเพื่อเศรษฐกิจสร้างสรรค์จึงมีปัญหาทั้งด้านการผลิตและการตลาด 3. การพัฒนารูปแบบผลิตภัณฑ์ผ้าทอพื้นเมืองไทครั่งภาคกลางเพื่อเศรษฐกิจสร้างสรรค์ แบบผลิตภัณฑ์ที่พึงประสงค์เป็นแบบที่ยังคง
อัตลักษณ์ไทครั่ง มีคุณภาพ สร้างสรรค์ สร้างมูลค่าเพิ่ม สร้างรายได้และเป็นผลิตภัณฑ์ที่ดี โดยต้องพัฒนาทั้งกระบวนการ สมดุลระหว่างการอนุรักษ์และความต้องการของการตลาด ผลิตเชิงสร้างสรรค์ ตามหลักอุปสงค์และอุปทานและการจัดการการผลิตและการตลาดแบบพึ่งตนเอง
Article Details
นโยบายการพิจารณากลั่นกรองบทความ
- บทความวิจัยและบทความวิชาการทุกเรื่องที่จะได้รับการตีพิมพ์ต้องผ่านการพิจารณากลั่นกรองโดยผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Review) ในสาขาที่เกี่ยวข้อง จำนวน 3 ท่าน/บทความ
- บทความ ข้อความ ภาพประกอบและตารางประกอบที่ลงตีพิมพ์ในวารสารเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใด ๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความที่จะได้รับการตีพิมพ์จะต้องไม่เคยตีพิมพ์ เผยแพร่ที่ใดมาก่อน และไม่อยู่ระหว่างการพิจารณาของวารสารฉบับอื่น หากตรวจสอบพบว่ามีการตีพิมพ์ซ้ำซ้อน ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความใดที่ผู้อ่านเห็นว่าได้มีการลอกเลียนหรือแอบอ้างโดยปราศจากการอ้างอิง หรือทำให้เข้าใจผิดว่าเป็นผลงานของผู้เขียน กรุณาแจ้งให้กองบรรณาธิการวารสารทราบจะเป็นพระคุณยิ่ง
เอกสารอ้างอิง
Culture Surveillance Bureau. (2013). Website. Available at: https://www.m-culture.go.th/surveillance/main.php?filename=index (Accessed 10 February 2016).
Howkins, J. (2001). The creative economy: How people make money from ideas. London: Penguin.
Kaewpradit, K., Keeratiburana, Y. and Janta-po, A. (2013). "Krajood: Creative Economics Development in Communities through Indigenous Handicraft of Southern Thailand." International Journal of Academic Research in Business and Social Sciences, 3(9): 707.
Lisuwan, W. (1989). Academic Arts. Bangkok: Peerasri Anusorn Fund
Patimapronthep, K. (2005). Research and development to solve community problems by using local traditional knowledge: A case study of Mai Reang Community, Chawang District, Nakhon Sri Thammarat Province. Bangkok: Princess Maha Chakri Sirindhorn Anthropology Centre.
Phatluang, K. (2010). Industry in the creative economy: A comparative case-study of Thai cultural heritage industries. Bangkok: University of the Thai Chamber of Commerce.
Piyapan, B. (1998). Laos in the Rattanakosin Era. Bangkok: Thammasart University.
Pongnil, M. (2005). The cultural dynamism of historical development around Pa Yao. Bangkok: The Thai Research Fund.
Rasmeepaiboon, N. et al., (2005). Research project into the quality control development of pa jok of the Lao Krang, Ban Tung, Supanburi. Bangkok: Suan Dusit University.
Parsons, T. (1975). Social systems and the evolution of action theory. New York: The Free Press.
Schliesinger, J. (2015). Tai groups of Thailand, Volume 2: Profile of the existing groups. London: White Lotus.
The Office of the National Economics and Social Development Board. (2011). National economic and social development plan, vol. 7 (2535-2539) (1992-1996). Bangkok: National Economic and Social Development Board.
UNCTAD. (2008). Creative Economy Report 2008. United Nations Commission on Trade and Development, Washington.
