ศักยภาพทรัพยากรการท่องเที่ยวจังหวัดอุดรธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. เพื่อศึกษาถึงจุดแข็ง จุดอ่อน โอกาส และข้อจำกัดของสภาพแวดล้อมแบบบูรณาการอย่างยั่งยืนจังหวัดอุดรธานี 2. เพื่อศึกษาสภาพแวดล้อมเพื่อปรับปรุงและพัฒนาการท่องเที่ยวแบบบูรณาการอย่างยั่งยืนจังหวัดอุดรธานี 3. เพื่อประเมินศักยภาพทรัพยากรแหล่งท่องเที่ยวของจังหวัดอุดรธานี โดยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพและการวิจัยเชิงปริมาณ ในเชิงคุณภาพผู้วิจัยได้ค้นคว้าศึกษาจากเอกสารและการสัมภาษณ์เชิงลึก ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องของทุกภาคส่วนได้ครอบคลุมถึงแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญของจังหวัดอุดรธานี 10 แหล่ง โดยได้มีการสัมภาษณ์เชิงลึกใน 3 กลุ่มได้แก่ 1) เจ้าหน้าที่ภาครัฐ 2) ภาคเอกชน 3) ชุมชนในแหล่งท่องเที่ยว ในเชิงปริมาณได้สอบถามถึงความพึงพอใจนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติที่เดินทางเข้ามาท่องเที่ยวจำนวน 384 คนเพื่อนำมาศึกษาและประเมินศักยภาพของการพัฒนาการท่องเที่ยวของจังหวัดอุดรธานี
ผลการวิจัย พบว่า นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่เป็นเพศหญิงมีอายุระหว่าง 20-29 ปี สถานภาพโสด การศึกษาระดับปริญญาตรี ประกอบอาชีพธุรกิจส่วนตัว มีรายได้ระหว่าง 20,000-29,999 บาท/เดือน ด้านพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ เคยเดินทางมาท่องเที่ยวในแหล่งท่องเที่ยวจังหวัดอุดรธานี เดินทางมากับกลุ่มเพื่อน ประเภทของยานพาหนะที่ใช้โดยรถยนต์ส่วนตัว ส่วนมากมาท่องเที่ยวในช่วงวันเสาร์-อาทิตย์ แบบไปเช้าเย็นกลับ เดินทางมาเพื่อท่องเที่ยว/พักผ่อน ส่วนมากรู้จักแหล่งท่องเที่ยวจากอินเทอร์เน็ต มีค่าใช้จ่ายระหว่าง 1,000-3,000 บาท มากกว่าครึ่งจะกลับมาเที่ยวอีก การประเมินศักยภาพการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนจังหวัดอุดรธานี ด้านความพึงพอใจ ภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.11) เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า อยู่ในระดับมากทุกด้านโดยเรียงจากมากไปหาน้อย ได้แก่ ด้านกิจกรรม ด้านวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ ด้านธรรมชาติ ด้านมหกรรมและเทศกาลประเพณีและด้านการให้บริการ ด้านความพึงพอใจของส่วนประสมทางการตลาดการท่องเที่ยว ภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ( = 4.39) เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า อยู่ในระดับมากทุกด้านโดยเรียงจากมากไปหาน้อย ได้แก่ ด้านกายภาพทางการท่องเที่ยว ด้านการจัดจำหน่ายทางการท่องเที่ยว ด้านบุคลากรทางการท่องเที่ยว ด้านกระบวนการบริการทางการท่องเที่ยว ด้านการส่งเสริมการตลาดท่องเที่ยว ด้านผลิตภัณฑ์ทางการท่องเที่ยว รวมถึงมีการจัดการร่วมกันระหว่างภาครัฐ ภาคเอกชน ชุมชนและผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในการพัฒนาศักยภาพทรัพยากรการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนจังหวัดอุดรธานีนั้น เพื่อให้เกิดการวางแผนการพัฒนาศักยภาพทรัพยากรการท่องเที่ยวร่วมกัน ได้แก่ ด้านกิจกรรม ด้านวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ ด้านธรรมชาติ ด้านมหกรรมและเทศกาลประเพณี ด้านการให้บริการเพื่อนำไปสู่การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนต่อไป
Article Details
นโยบายการพิจารณากลั่นกรองบทความ
- บทความวิจัยและบทความวิชาการทุกเรื่องที่จะได้รับการตีพิมพ์ต้องผ่านการพิจารณากลั่นกรองโดยผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Review) ในสาขาที่เกี่ยวข้อง จำนวน 3 ท่าน/บทความ
- บทความ ข้อความ ภาพประกอบและตารางประกอบที่ลงตีพิมพ์ในวารสารเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใด ๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความที่จะได้รับการตีพิมพ์จะต้องไม่เคยตีพิมพ์ เผยแพร่ที่ใดมาก่อน และไม่อยู่ระหว่างการพิจารณาของวารสารฉบับอื่น หากตรวจสอบพบว่ามีการตีพิมพ์ซ้ำซ้อน ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความใดที่ผู้อ่านเห็นว่าได้มีการลอกเลียนหรือแอบอ้างโดยปราศจากการอ้างอิง หรือทำให้เข้าใจผิดว่าเป็นผลงานของผู้เขียน กรุณาแจ้งให้กองบรรณาธิการวารสารทราบจะเป็นพระคุณยิ่ง
เอกสารอ้างอิง
DoungJit, Chanwit. (2015). Discover Thainess. http // : tatnewsthai.org/detail.
php?newsD=3759 Searched on April 30.
Podhisita, Chay. (2013). Qualitative research. Edition 6. Bangkok: Amarin Printing Software. Advertising & Publishing.
Wibulsanti Chupen, (2011). Analysis of strengths, weaknesses, opportunities and threats (risks). Enterprise (SWOT Analysis). On December https://www.pharmacy. cmu.ac.th/pharmcare/pharad/swot 982.htm.
Khumphet, Kemmika. (2012). The Tourism Development Payam Ranong by Participation Community tourism Naresuan. The independent study MA, hotel management and tourism, university.
Chareonwongsak, Kriengsak. (2003). Integrative Thinking (No. 4). Bangkok: Success Media.
Silanoi Laiard, (2015). Methodology for determining sample quantitative research. Bangkok: Publisher Bangkok blueprints Limited.
Mattekaronjit Matte, (2013). Development strategy: from theory to practice proactive. Nonthaburi: Book Point Academic.
McIntosh, Robert W ; Goelder, Charles R ; & Ritchie, J.R. Brent. (1995). Tourism Principles, Practices, Philosophies. USA.
Robbins,S.P.,& Coufter,M. (2002). Mznagement. 7thed. New Jersey: Prentice-Hall International.
Ministry of Tourism and Sports. (2012). Tourism Strategic Plan of 2554-2558. Bangkok.
Ministry of Tourism.
Office of the National, (2012).Economic and Social Development ; National Economic
and Social Development Plan National No. 11 of 2555 -2559. The Prime Minister.
Tampateep Pajit, (2006). Strategic planning,development for eco-tourism sustainable.
Chainat BS. M. Bangkok: Graduate School.University Press.
Dhamabutra Payom, (2006). Documents for teaching about participation. Local communities in tourism development. Bangkok: Institute of Ecotourism development. University Press.
Khunpalin Phuwanida, (2012). Tourism Strategy of Development Administration, Bangkok. Integrated. Ph.D. philosophy Branch Administration, College Ramkhamhaeng University.
Wutayapatheerakun, Sunsanee (2008). The standard tour Enhance the quality of tourism offices Tourism: Tourism Ministry.
Chandawanich Suprank, (2013). Qualitative research methods. Edition 21 Bangkok:
Chulalongkorn. University.
Suriwong Surin, (2010). Shape of tourism at Lum Manumdang. The Chiang Mai A sustainable tourism. Dissertation Doctor of Philosophy of Development Tourism University.
Thailand Institute, (1999). of Scientific and Technological Research. The final report.
Implementation of policy for ecotourism. OR (2). Bangkok: Thailand Institute of Scientific and Technological Research.
Wertheim, W.F. (1981). The Urgency Factor and Democracy : a theorical contribution to
Unrisd’ debate on participation. Geneva: UNRISD.
