อิทธิพลของการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในเมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี
Article Sidebar
เผยแพร่แล้ว:
พ.ค. 28, 2018
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาทัศนคติด้านความยั่งยืนทางเศรษฐกิจ สังคม สิ่งแวดล้อม และชุมชนที่มีอิทธิพลต่อการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน โดยการวิจัยใช้วิธีเชิงปริมาณ และเก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง โดยการแจกแบบสอบถามแก่นักท่องเที่ยวชาวไทย จำนวน 400 คน ผลการวิจัย พบว่า นักท่องเที่ยวชาวไทยส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง มีอายุ 25 - 34 ปี มีสถานภาพโสด มีอาชีพพนักงานบริษัทมีรายได้ต่อเดือน 25,001 บาทเป็นต้นไป และมีภูมิลำเนาอยู่ในกรุงเทพมหานคร นักท่องเที่ยวชาวไทยมีทัศนคติต่อความยั่งยืนทางสิ่งแวดล้อมและสังคมในระดับดีมาก ในขณะที่มีทัศนคติต่อความยั่งยืนทางเศรษฐกิจและชุมชนในระดับดี นอกจากนี้นักท่องเที่ยวมีทัศนคติเกี่ยวกับการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในระดับมาก ผลการทดสอบสมมติฐาน พบว่า ทัศนคติที่มีต่อความยั่งยืนของชุมชน สังคม และเศรษฐกิจ สามารถพยากรณ์การพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในเมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ .05 โดยปัจจัยดังกล่าวสามารถพยากรณ์ได้ร้อยละ 31.5 โดยทัศนคติที่มีต่อความยั่งยืนของชุมชนมีอิทธิพลต่อการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในเมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี มากที่สุด รองลงมาได้แก่ ทัศนคติที่มีต่อความยั่งยืนทางสังคมและเศรษฐกิจ ตามลำดับ
Article Details
รูปแบบการอ้างอิง
Nak Gulid ณ. ก., & Supinya Yansomboon ศ. ญ. (2018). อิทธิพลของการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในเมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 12(2), 97–114. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/journaldtc/article/view/125844
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ
นโยบายการพิจารณากลั่นกรองบทความ
- บทความวิจัยและบทความวิชาการทุกเรื่องที่จะได้รับการตีพิมพ์ต้องผ่านการพิจารณากลั่นกรองโดยผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Review) ในสาขาที่เกี่ยวข้อง จำนวน 3 ท่าน/บทความ
- บทความ ข้อความ ภาพประกอบและตารางประกอบที่ลงตีพิมพ์ในวารสารเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใด ๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความที่จะได้รับการตีพิมพ์จะต้องไม่เคยตีพิมพ์ เผยแพร่ที่ใดมาก่อน และไม่อยู่ระหว่างการพิจารณาของวารสารฉบับอื่น หากตรวจสอบพบว่ามีการตีพิมพ์ซ้ำซ้อน ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความใดที่ผู้อ่านเห็นว่าได้มีการลอกเลียนหรือแอบอ้างโดยปราศจากการอ้างอิง หรือทำให้เข้าใจผิดว่าเป็นผลงานของผู้เขียน กรุณาแจ้งให้กองบรรณาธิการวารสารทราบจะเป็นพระคุณยิ่ง
เอกสารอ้างอิง
กรมการท่องเที่ยว. (2556). กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. สืบค้นเมื่อวันที่ 2 กันยายน 2558 มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. (2542).
องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. (2558). (ออนไลน์) เข้าถึงจาก https://www.dla.go.th/work/abt/
วันที่เข้าถึง : 2 กันยายน 2558.
องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. (2558). (ออนไลน์) เข้าถึงจาก
https://www.dasta.or.th/th/sustainable_designated-areas/530.html วันที่เข้าถึง :
2 กันยายน 2558.
Altinay, M. & Hussain, K. (2005). Sustainable tourism development: a case study of North Cyprus. International Journal of Contemporary Hospitality Management, 17(3),
272 - 280.
Bovee, C. L., Houston, M. J. & Thill, J. V. (1995). Marketing (2nd ed.). New York:
McGraw-Hill.
Boyd, S. W. & Timothy, D. J. (2001). Developing partnerships: Tool for interpretation and management of World Heritage Sites. Tourism Recreation Research, 26(1), 47 - 53.
Butler, R. (1999). Sustainable tourism: a state-of-the-art review. Tourism Geographies, 1, 7 - 25.
Choi, H. & Sirakaya, E. (2005). Measuring residents’ attitude toward sustainable tourism:
Development of sustainable tourism attitude scale. Journal of Travel Research, 43,
380 - 394.
Cottrell, S. (2003). Skills for Success. Basingstoke: Palgrave Macmillan.
Good, C. V. (1959). Dictionary of Education. 2nd ed. New York: McGraw - Hill Book Company.
Hair, J. F., Bush, R. P. & Ortinau, D. J. (2003). Marketing Research: Within a changing Information Environment, Vol. 22,: McGraw-Hill.
Hawkins, D. I., Best, R. J. & Coney, K. A. (1998). Consumer Behavior: Building Marketing
Strategy. (7th ed.). Boston: McGraw-Hill.
Hunter, C. (1997). Sustainable tourism as an adaptive paradigm. Annals of Tourism Research, 24(4), 850 - 867.
Jamieson, W. (2003). Poverty alleviation through sustainable tourism development. New York: United Nations Economic and Social Commission for Asia and the Pacific.
Kendler, H. H. (1963). Basic Psychology. New York: Appleton Century Grofts Company.
Li, M., Wu, B. & Cai, L. (2008). Tourism development of World Heritage Sites in China:
A geographic perspective. Tourism Management, 29, 308 - 319.
Lisa, M. A., Hsing, I. W. & Kimberly, L. (2012). An Empirical Assessment of Residents’ Attitudes for Sustainable Tourism Development: A Case Study of O’ahu, Hawai’I,
Journal of Sustainability and Green Business, 1 - 27.
Loudon, D. & Bitta, A.J. (1993). Consumer behavior. (4th ed.). New York: McGraw-Hill.
Mason, P. & Kuo, I. (2006). Visitor management at Stonehenge, UK. In A. Leask & A. Fyall (Eds.), Managing World Heritage Sites (pp. 181 - 194). Burlington, MA: Butterworth Heinemann.
Murphy, P. & Price, G. (2005). Tourism and sustainable development. In W. Theobald (Ed.), Global tourism (3rd ed., pp. 167 - 193). Burlington, MA: Butterworth-Heinemann.
Nicholas, L. & Thapa, B. (2010). Visitor perspectives on sustainable tourism development in the Pitons Management Area World Heritage Site, St. Lucia, University of Florida, USA: 12, 839 - 857.
Rosenberg, M. J. & Hovland, C. I. (1960). Attitude Organization and Change. New Haven:
Yale University.
Slee, W., Farr, H. & Snowdon, P. (1997). Sustainable tourism and the local economy. In M. J. Stabler (Ed.), Tourism & sustainability: Principles to practice (pp. 69 - 87). Wallingford, UK: CABI.
Southgate, C. & Sharpley, R. (2002). Tourism, development and the environment. In R. Sharpley & D. J. Telfer (Eds.), Tourism and development: Concepts and issues
(pp. 231 - 262). Clevon, UK: Channel View Publications.
Swarbrooke, J. (1999). Sustainable tourism management. Wallingford, UK: CABI.
Tarrant, M. A. & G. T. Green. (1999). "Outdoor recreation and the predictive validity of environmental attitudes." Leisure Sciences, 21(1): 17 - 30.
Tarrant, M. A. & H. K Cordell. (1997). The effect of respondent characteristics on general environmental attitude-behavior correspondence. Environment and Behavior, 29:
618 - 637.
Thapa, B. & Graefe, A. (2003). Forest recreationists and environmentalism. Journal of Park and Recreation Administration, 21(1), 77 - 105.
Timothy, D. J. & Boyd, S. W. (2006). Heritage tourism in the 21st century: Valued traditions and new perspectives. Journal of Heritage Tourism, 1(1), 1 - 16.
UNEP/WTO. (2005). Making tourism more sustainable: A guide for policy makers. Paris: UNEP; Madrid: WTO.
Wahab, S. (1997). Sustainable tourism in the developing world: The challenge of sustainability. In S. Wahab & J. J. Pigram (Eds.), Tourism, development and growth (pp. 129 - 146). New York: Routledge.
Wight, P. (1993). Sustainable ecotourism: Balancing economic, environmental and social goals within an ethical framework. Journal of Tourism Studies, 4(2), 54 - 66.
World Tourism Organization (WTO). (1993). Sustainable tourism development: A guide for local planners. Madrid: World Tourism Organization.
Yamane, Taro. (1967). Statistics, An Introductory Analysis. 2nd Ed., New York:
Harper and Row. https://www.dasta.or.th สืบค้นเมื่อวันที่ 2 กันยายน 2558
องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. (2558). (ออนไลน์) เข้าถึงจาก https://www.dla.go.th/work/abt/
วันที่เข้าถึง : 2 กันยายน 2558.
องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. (2558). (ออนไลน์) เข้าถึงจาก
https://www.dasta.or.th/th/sustainable_designated-areas/530.html วันที่เข้าถึง :
2 กันยายน 2558.
Altinay, M. & Hussain, K. (2005). Sustainable tourism development: a case study of North Cyprus. International Journal of Contemporary Hospitality Management, 17(3),
272 - 280.
Bovee, C. L., Houston, M. J. & Thill, J. V. (1995). Marketing (2nd ed.). New York:
McGraw-Hill.
Boyd, S. W. & Timothy, D. J. (2001). Developing partnerships: Tool for interpretation and management of World Heritage Sites. Tourism Recreation Research, 26(1), 47 - 53.
Butler, R. (1999). Sustainable tourism: a state-of-the-art review. Tourism Geographies, 1, 7 - 25.
Choi, H. & Sirakaya, E. (2005). Measuring residents’ attitude toward sustainable tourism:
Development of sustainable tourism attitude scale. Journal of Travel Research, 43,
380 - 394.
Cottrell, S. (2003). Skills for Success. Basingstoke: Palgrave Macmillan.
Good, C. V. (1959). Dictionary of Education. 2nd ed. New York: McGraw - Hill Book Company.
Hair, J. F., Bush, R. P. & Ortinau, D. J. (2003). Marketing Research: Within a changing Information Environment, Vol. 22,: McGraw-Hill.
Hawkins, D. I., Best, R. J. & Coney, K. A. (1998). Consumer Behavior: Building Marketing
Strategy. (7th ed.). Boston: McGraw-Hill.
Hunter, C. (1997). Sustainable tourism as an adaptive paradigm. Annals of Tourism Research, 24(4), 850 - 867.
Jamieson, W. (2003). Poverty alleviation through sustainable tourism development. New York: United Nations Economic and Social Commission for Asia and the Pacific.
Kendler, H. H. (1963). Basic Psychology. New York: Appleton Century Grofts Company.
Li, M., Wu, B. & Cai, L. (2008). Tourism development of World Heritage Sites in China:
A geographic perspective. Tourism Management, 29, 308 - 319.
Lisa, M. A., Hsing, I. W. & Kimberly, L. (2012). An Empirical Assessment of Residents’ Attitudes for Sustainable Tourism Development: A Case Study of O’ahu, Hawai’I,
Journal of Sustainability and Green Business, 1 - 27.
Loudon, D. & Bitta, A.J. (1993). Consumer behavior. (4th ed.). New York: McGraw-Hill.
Mason, P. & Kuo, I. (2006). Visitor management at Stonehenge, UK. In A. Leask & A. Fyall (Eds.), Managing World Heritage Sites (pp. 181 - 194). Burlington, MA: Butterworth Heinemann.
Murphy, P. & Price, G. (2005). Tourism and sustainable development. In W. Theobald (Ed.), Global tourism (3rd ed., pp. 167 - 193). Burlington, MA: Butterworth-Heinemann.
Nicholas, L. & Thapa, B. (2010). Visitor perspectives on sustainable tourism development in the Pitons Management Area World Heritage Site, St. Lucia, University of Florida, USA: 12, 839 - 857.
Rosenberg, M. J. & Hovland, C. I. (1960). Attitude Organization and Change. New Haven:
Yale University.
Slee, W., Farr, H. & Snowdon, P. (1997). Sustainable tourism and the local economy. In M. J. Stabler (Ed.), Tourism & sustainability: Principles to practice (pp. 69 - 87). Wallingford, UK: CABI.
Southgate, C. & Sharpley, R. (2002). Tourism, development and the environment. In R. Sharpley & D. J. Telfer (Eds.), Tourism and development: Concepts and issues
(pp. 231 - 262). Clevon, UK: Channel View Publications.
Swarbrooke, J. (1999). Sustainable tourism management. Wallingford, UK: CABI.
Tarrant, M. A. & G. T. Green. (1999). "Outdoor recreation and the predictive validity of environmental attitudes." Leisure Sciences, 21(1): 17 - 30.
Tarrant, M. A. & H. K Cordell. (1997). The effect of respondent characteristics on general environmental attitude-behavior correspondence. Environment and Behavior, 29:
618 - 637.
Thapa, B. & Graefe, A. (2003). Forest recreationists and environmentalism. Journal of Park and Recreation Administration, 21(1), 77 - 105.
Timothy, D. J. & Boyd, S. W. (2006). Heritage tourism in the 21st century: Valued traditions and new perspectives. Journal of Heritage Tourism, 1(1), 1 - 16.
UNEP/WTO. (2005). Making tourism more sustainable: A guide for policy makers. Paris: UNEP; Madrid: WTO.
Wahab, S. (1997). Sustainable tourism in the developing world: The challenge of sustainability. In S. Wahab & J. J. Pigram (Eds.), Tourism, development and growth (pp. 129 - 146). New York: Routledge.
Wight, P. (1993). Sustainable ecotourism: Balancing economic, environmental and social goals within an ethical framework. Journal of Tourism Studies, 4(2), 54 - 66.
World Tourism Organization (WTO). (1993). Sustainable tourism development: A guide for local planners. Madrid: World Tourism Organization.
Yamane, Taro. (1967). Statistics, An Introductory Analysis. 2nd Ed., New York:
Harper and Row. https://www.dasta.or.th สืบค้นเมื่อวันที่ 2 กันยายน 2558
