การพลิกฟื้นพื้นที่ประสบภัยพิบัติสึนามิให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวชุมชนแบบ Dark Tourism : กรณีศึกษาแบบจำลองการมีส่วนร่วมของชุมชนบ้านนอกเล จังหวัดภูเก็ต
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
นอกจากความเห็นอกเห็นใจผู้ที่ตกเป็นเหยื่อของภัยพิบัติทางธรรมชาติ เช่น สึนามิ ยังมีวิธีการอื่นในการจัดกิจกรรมและการนำเสนอเพื่อให้เกิดผลทางเศรษฐกิจจากภัยพิบัติที่เกิดขึ้น เช่น การท่องเที่ยวที่เกิดจากความสูญเสียซึ่งจะเป็นประโยชน์ต่อชุมชนผู้เสียหายและสังคมโดยรวม การศึกษานี้จึงมุ่งเน้นการทำความเข้าใจเรื่องการพัฒนาบ้านนอกเล ให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่เกิดจากความสูญเสียจากภัยพิบัติทางธรรมชาติ โดยมีวัตถุประสงค์ 3 ข้อ ได้แก่ 1.) การศึกษาว่าบ้านนอกเลมีศักยภาพในการพัฒนาป็นแหล่งท่องเที่ยวที่เกิดจากความสูญเสียจากภัยพิบัติสึนามิได้หรือไม่ 2.) ทำความเข้าใจพฤติกรรมและความคาดหวังของนักท่องเที่ยวที่มีต่อการท่องเที่ยวที่เกิดจากความสูญเสียจากภัยพิบัติสึนามิ และ3.) เสนอรูปแบบการมีส่วนร่วมของชุมชน โดยการใช้ทั้งวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ สำรวจจาก ผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 5 คน กลุ่มนักท่องเที่ยว 400 คน และสมาชิกในชุมชน 400 คน ผลการวิจัยมีดังนี้ 1.) ชุมชนบ้านนอกเลมีความคิดเห็นว่าศักยภาพของชุมชนบ้านนอกเลยังไม่มีความพร้อมต่อการพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยว Dark Tourism ดังนั้นควรดำเนินการกระตุ้นให้เห็นความสำคัญของประโยชน์ทางเศรษฐกิจ 2.) ความคาดหวังของนักท่องเที่ยวมีความแตกต่างกันในด้านศักยภาพชุมชน ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่าชุมชนต้องมีการเตรียมการเพื่อให้สามารถตอบสนองความคาดหวังของนักท่องเที่ยว และ3.) ได้มีการเสนอแนะแบบจำลองการมีส่วนร่วมของชุมชนบ้านนอกเล จังหวัดภูเก็ต ในการวิจัยครั้งนี้ ซึ่งจะแสดงให้เห็นถึงความจำเป็นในการปรับปรุงการท่องเที่ยวให้มากขึ้น เนื่องจากการท่องเที่ยวในประเทศไทยโดยเฉพาะอย่างยิ่งการท่องเที่ยวที่เกิดจากความสูญเสียจากภัยพิบัติทางธรรมชาติ ของชุมชนบ้านนอกเล ไม่เติบโตและแข็งแรงพอที่จะดึงดูดนักท่องเที่ยวกลุ่มต่าง ๆ ให้กลับมาท่องเที่ยว
Article Details
นโยบายการพิจารณากลั่นกรองบทความ
- บทความวิจัยและบทความวิชาการทุกเรื่องที่จะได้รับการตีพิมพ์ต้องผ่านการพิจารณากลั่นกรองโดยผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Review) ในสาขาที่เกี่ยวข้อง จำนวน 3 ท่าน/บทความ
- บทความ ข้อความ ภาพประกอบและตารางประกอบที่ลงตีพิมพ์ในวารสารเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใด ๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความที่จะได้รับการตีพิมพ์จะต้องไม่เคยตีพิมพ์ เผยแพร่ที่ใดมาก่อน และไม่อยู่ระหว่างการพิจารณาของวารสารฉบับอื่น หากตรวจสอบพบว่ามีการตีพิมพ์ซ้ำซ้อน ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความใดที่ผู้อ่านเห็นว่าได้มีการลอกเลียนหรือแอบอ้างโดยปราศจากการอ้างอิง หรือทำให้เข้าใจผิดว่าเป็นผลงานของผู้เขียน กรุณาแจ้งให้กองบรรณาธิการวารสารทราบจะเป็นพระคุณยิ่ง
เอกสารอ้างอิง
Buckle, P. (2006) Assessing Social Resilience In D. Paton & D. Johnston, (Eds) (2006) Disaster Resilience, An Integrated Approach. Illinois: Charles C Thomas Publisher Ltd.
Forgione, D. A., & Smith, P. C. (2007). Medical tourism and its impact on the US health care system. Journal of Health Care Finance, 34(1), 27 - 35.
Glaesser, D. (2003) Crisis Management in the Tourism Industry, Butterworth- Heinemann: Oxford.
Henderson, J.C. (2005) “Responding to Natural Disaster: Managing a Hotel in the Aftermath of the Indian Ocean Tsunami.” Tourism and Hospitality Research, 6 (1): 89–96.
Henderson, J.C. (2007) Corporate social responsibility and tourism: hotel companies in Phuket, Thailand, after the Indian Ocean Tsunami. International Journal of Hospitality Management 26: 228–239.
Hong, K., & Yamkasikorn, M. (2015). Obstacles to effective implementation of strategic management system plan in Cambodian dual-system school. Journal of Education, The Faculty of Education Burapha University, 26(1), 47-64.
Lee, Y. L., Affendi, Y. A., Tajuddin, B. H., Yusuf, Y. B., Kee Alfian, A. A., and Anuar, E. A. (2005). A Post-Tsunami Assessment of Coastal Living Resources of Langkawi Archipelago, Peninsular Malaysia. NAGA, World Fish Center Newsletter 28(1): 17-22.
Poria, Yaniv, Arie Reichel, and Avital Bira. (2006). “Heritage Site Perceptions and Motivations to Visit.” Journal of Travel Research, 44(3): 318–26.
Rigg, J., Law, L., Tan-Mullins, M., and Grundy-Warr, C. (2005) The Indian Ocean Tsunami: socio-economic impacts in Thailand. The Geographical Journal, 171, 369-386.
Rittichainuwat, Ngamsom Bongkosh. (2006). “Tsunami Recovery: A Case Study of Thailand’s Tourism.” Cornell Hotel & Restaurant Quarterly, 47(4) 390–404.
Sharpley R. (2005) Travels to the edge of darkness: towards a typology of dark tourism. In: C. Ryan, S. Page and M. Aicken (eds) Taking Tourism to the Limit, London: Elsevier.
Sharpley R. (2009), “Shedding light on dark tourism: An introduction” In R. Sharpley and
P. Stone (eds.) The darker side of travel: The theory and practice of dark tourism 3-22, Bristol: Channel View Publications.
Sheehan, L & Ritchie, B.J.R. (2005) Destination Stakeholders. Exploring Identity and Salience. Annals of Tourism Research. 32(3) 711-734.
Stone P. R. and Sharpley R (2008) Consuming Dark Tourism: A Thanatological Perspective. Annals of Tourism Research, 35(2) 574-595.
Stone, P.R. (2009) Dark Tourism: Morality and New Moral Spaces. In R. Sharpley and P.R.Stone (eds) The Darker Side of Travel: The Theory and Practice of Dark Tourism, 56-72, Aspect of Tourism Series, Bristol: Channel View Publications.
Tarlow P. E. (2005) Dark Tourism: The appealing ‘dark side’ of tourism and more. In: Novelli M. (ed) Niche Tourism – Contemporary Issues, 47-58 Trends and Cases. Oxford: Butterworth-Heinemann.
